Blog Roparun 2016

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zaterdag 14 mei, 3.15 uur in de ochtendNormale mensen liggen dan gewoon op bed, maar ik ben op pad met een groep iets minder normale mensen. Een uurtje of 2 geleden ging de wekker en reed ik samen met mijn maatje naar de Heijplaat, Rotterdam. Een uurtje later hebben zich daar een stuk of 25 mensen verzameld, de één wrijft de slaap nog uit z’n ogen en de ander staat vol te kletsen met een koffie in z’n hand.  Fietsen worden verzameld, tassen worden op een hoop gegooid en er komen 2 campers aanrijden. Iedereen loopt door elkaar heen, voor een leek of iemand die geen idee heeft lijkt dit totale chaos. Maar voor ons, dit is voor ons gesneden koek. Iedereen weet waar hij of zij hier voor is, iedereen weet wat hem of haar te doen staat. Het is 3.30 uurDe Roparun 2016 voor de Rotterdam Running Pilots is van start.. Parijs, we komen er aan! 

Zaterdag 14 mei 9.00 uur, 45 minuten rijden buiten Parijs. We hebben een best relaxte rit gehad, chauffeurs doen het alsof ze elke dag deze rit rijden. Kleine plas en koffie pauze gehad, en de hele rit heeft iedereen geprobeerd wat slaap te pakken. We hebben besloten om dit jaar om op het eerste wisselpunt direct “het kamp” op te zetten. We gaan vanaf daar met Team A naar de start net onder Parijs. Direct om 9 uur is het voor Team A dan ook omkleden en klaar maken, 4 lopers, 2 fietsers en 2 chauffeurs bijten het spits af. Nog geen half uur later, na de groepsfoto natuurlijk, zit het team opgepropt in het busje. Zo rond 10.30 komen we aan bij de start, net als honderden anderen deelnemers. In busjes, personen auto’s, vrachtwagens en touringcar bussen, je kunt het niet verzinnen of het rijd mee dit weekend. Een heel groot terrein waar het krioelt van de mensen die allemaal maar 1 ding komen doen, Roparunnen! De organisatie hier heeft het goed geregeld, er staan bijvoorbeeld grote tenten waar de “pasta party” in volle gang is.11.00 uur, we hebben nog een dik uur eer dat voor ons het startschot klinkt. We doen ons allen te goed aan de spaghetti en koffie, en als ik voor mezelf spreek voel ik dat de spanning stijgt.

Zaterdagmiddag 14 mei 12.17 uurZoooooooooo, had ik toch even het voorrecht om de start als loper te mogen doen. Met 5 teams tegelijk starten om 12.17 uur. Fotografen, dj’s en alle andere aanwezige teams maken de start een waar spektakel. 10, 9, 8, 7………. En goooo!!! Dwars door kleine stadjes, straatjes en dorpjes om vervolgens de bossen in te gaan waar het allemaal wat rustiger is. Het is Parijs, een grote metropool maar de aanwezigheid van hardlopers en fietsers overheerst in de buurten eromheen. De meeste bewoners kijken ons na en vragen zich zichtbaar af wat we toch in hemelsnaam aan het doen zijn. Ga ze maar eens uitleggen dat je naar Rotterdam aan het rennen bent.. Gewoon lachen en bonjour roepen lijkt ons toch een stuk makkelijker 😃. De eerste etappe is een leuk stuk van 51km, en omdat het het begin is kom je overal andere teams tegen langs de weg. Nu al herken je andere lopers en maak je tijdens het rennen een praatje met ze. Welke tactiek doen jullie, waar komen jullie vandaan, of gewoon wedstrijdje om niet ingehaald te worden😄. De start was flink koud maar zo langzamerhand gaan toch de meeste jasjes uit en lopen we allemaal in ons t-shirt, de zon laat zich van z’n beste kant zien. Een prachtig eerste stuk voor ons van Team A, hier en daar wat heuvels, maar dat zijn uitdagingen en geen obstakels 😇.16.30 uur, 51km achter de rug en we tikken Team B aan in een klein dorpje boven op een heuvel, zij vertrekken direct voor hun eerste stuk, ben benieuwd naar hoe zij het gaan beleven. Eenmaal terug bij de campers, die staan 300 meter verderop op een parkeerplaats, zijn onze koks bezig geweest met nasi en saté en staan de massage tafels klaar. Deze groep werkt gesmeerder dan een Zwitsers uurwerk, masseren, eten, opruimen, inpakken en terwijl wij gaan slapen brengen onze chauffeurs ons naar wisselpost 2.

23.45 uur, we liepen vanavond onze 2e etappe van licht naar donker, van benauwd naar kou. Iedereen z’n lampjes hesje aan, lampje op je hoofd en dan de donkere paden op door naar het lijkt compleet verlaten dorpjes, en gitzwarte bloemenvelden en weilanden. Er hangt wel ergens een fransoos uit zijn raam langs de weg, hij lijkt te snappen wat we aan het doen zijn en terwijl ik langs ren geef ik de beste man een high five. Die taal spreken we allemaal 😄. De route vanavond is niet heel spannend verder, wel is het natuurlijk tof om over die lange donkere wegen door de weilanden overal teams te zien rennen, nou ja, je ziet overal lampjes in groepjes bij elkaar het parcours volgen, het is te donker om echt mensen te zien rennen. Korte etappe, een kleine 40km en we zijn weer bij ons wisselpunt. Onze masseuses staan klaar om de kuiten blij te maken en de keuken heeft op volle toeren soep en omeletten staan maken. De roparunmachine van de Running Rotterdam Pilots draait op volle toeren. Opruimen, inpakken en proberen te slapen. Zo rond een uur of 4 straks zijn we weer aan de beurt en gaan we vanuit het donker het licht tegemoet rennen…

2.45 uur, veels te kort kunnen slapen en dan de nacht in voor een etappe van 44km. Het is niet donker buiten, nee het is zwart. Er is in feite de hele route niks te beleven, en het wordt steeds kouder. Een extra laag kleding is eerder een noodzaak dan gewoon prettig om aan te hebben. We lopen als eerste team, koplopers in de Roparun, kicke dan. Alleen daardoor komen we ook geen andere lopers tegen. Feitelijk lopen we gemiddeld te snel, checkpoints zijn net open als wij voorbij komen. Als we zo doorgaan kunnen we maandagochtend meehelpen met de hekken plaatsen op de Coolsingel. Wel zie je her en der in de landerijen en op parkeerplaatsen de kampementen van diverse teams, ze nemen hun nachtrust wachtend op hun lopers die in het veld zijn. Ondanks de kou zie je sommige in een slaapzak op een veldbedje, lekker hoor, de luxe van een camper die wij dan hebben. Langzaamaan komt er zo rond 4 a 5 uur daglicht tevoorschijn. Het is mijn beurt om te rennen als er 1,5km kasseien in het parcours liggen. De fietsers haten dit natuurlijk en lopen lijkt op het ouderwets shotsie lopen, als het ijs gaat dooien in de winter. Ikzelf zit er aardig doorheen nu, telkens als ik in het busje zit dan vallen mijn ogen dicht, slaap is meer dan welkom. Fysiek gaat het prima, geen klachten en het tempo hoeft nog niet aangepast te worden. Bij de wisselplek staat het hele team klaar om ons af te lossen en om voor ons te zorgen.. Boterhammen, yoghurt, koffie en thee, alles warm en vers. Welterusten.

Zondagochtend 10.00 uur1ste Pinkersterdag. Wat een luxe vanochtend, het was niet zo heel ver rijden naar het volgende wisselpunt en dat betekend dat de campers langer kunnen stil staan, en langer stil staan betekend langer kunnen slapen. We pakken een krappe 2 uur slaap denk ik, ja ja, das best veel😄. Maar het allerbelangrijkste, bij dit wisselpunt kunnen we allemaal van een warme douche gebruik maken. Dan kun je dus “uitgerust” en weer helemaal fris aan een nieuwe dag beginnen. Een tennisvereniging is zo tof om open te zijn voor ons en hun kleedkamers met douche ter beschikking te stellen. Wij zijn net wakker en de beste man, die het clubhuis beheert, zit fijn aan een halve liter bier, verschil moet er wezen 😄. Boterham erin mikken nu, watertje of koffie als je wilt en hup, wisselen. 

Even is Team A Team B kwijt, ondanks alle moderne vormen van communicatie die we bij ons hebben, en is er enige chaos. Na 5 minuten hebben we elkaar dan weer gevonden en nemen wij van Team A de route weer over. Het is even fris, maar een korte broek lijkt toch de beste keus voor nu. En ja, al snel komt de zon door en gaan ook de jasjes uit en hebben we een prachtige etappe, kwa weer dan. Het landschap is niet zo bijzonder en de dorpjes zijn net niet uitgestorven, het is dan ook immers zondag, laten we het daar op houden. We lopen ruim op schema, sterker nog we lopen te ver voor op het schema. Tijdens de gehele route zijn er namelijk checkpoints waar je je als rennend team moet melden en een handtekening moet zetten. Deze checkpoints gaan alleen pas open op bepaalde tijdstippen, ben je daar eerder dan dat tijdstip dan kun je gewoon niet verder. En ze zijn streng, zelfs op 2 minuten te vroeg laten ze je nog geen handtekening zetten. Regels zijn regels en logisch ook, het heeft geen zin om zo snel te rennen dat je midden in de nacht al in Rotterdam staat. Het is immers geen wedstrijd natuurlijk voor wie er als eerste is. Wij pakken daar een kwartiertje rust en kletsen wat met andere ploegen, de één nog enthousiaster dan de andere. Vervolgens is het een hele lange rechte weg met wat heuvelpartijen naar onze volgende wisselplaats. Hier krijgen we wederom een heerlijke maaltijd, ongekend wat onze dames allemaal op tafel zetten met de beperkte middelen. En ook, hatsaflats, weer kunnen we douchen. Klein uiltje knappen zometeen en dan mogen we zo rond een uur of 8 de avond etappe gaan starten. Dat wordt tof, wij mogen de grens van België – Nederland over 😃. Het publiek langs de route tot nu toe is op 1 hand te tellen maar daar gaat toch vannacht of wellicht vanavond al verandering in komen is de verwachting. Op naar Nederland!!

Maandagochtend of zondagnacht 02.00 uur, de tijd en of dagen zijn een beetje aan het vervagen. Zo rond 20.30 vertrokken we voor onze 1 na laatste etappe. Fysiek en mentaal bijna 100% (beetje overdrijven mag best). We gaan door dorpjes waar de mensen wel op straat zijn maar geen idee hebben wie we zijn of waar we mee bezig zijn. Wel heel cool, we lopen op kop. De roparun 2016 is vanuit Parijs vertrokken met bijna 250 teams en wij, wij lopen voorop 😃. Uiteraard is dit kwa fysieke afstand en wellicht niet kwa tijd of snelheid. Wij vertrokken bijna vooraan met ongeveer 20 andere teams, maar die liggen nu allemaal achter ons. Vol verwachting ren ik mijn kilometers richting toeschouwers en feestjes. Eerst nog even door Antwerpen, door de voetgangerstunnel onder het water door, te vergelijken met de Maastunnel in Rotterdam. Antwerpen is een plek waar het busje ons niet kan bereiken dus zijn alle lopers die niet lopen op de fiets gestapt en wisselen we zelf met fietsen en lopen  totdat na een klein uurtje het busje weer bij ons mag aanhaken op het parcours. Antwerpen zelf is een slecht stuk, geen feest, geen toeschouwers maar wel een bak ellende met wegversperringen en omleggingen. Nou ja, op naar de grens dan maar. Nog steeds is er minimaal aandacht voor de roparun door toeschouwers, misschien zijn we wel te vroeg? Nee toch, het loopt immers tegen de klok van 12 snachts. Uiteindelijk is daar dan de grens, Frankrijk en België kunnen we laten voor wat het was en we rennen ons eigen land weer in. Dat merk je aan alles, zoals we dat allemaal kennen, de huizen zijn anders, verkeerslichten en borden zijn anders, wegen zijn beter en, en nu komt het…..Er staan toeschouwers langs de weg, zij het nog mondjesmaat maar ze staan er wel en zoals wij blij zijn om hen te zien zo zijn zij blij om ons als eerste team te mogen aanmoedigen. We rennen een kilometer of 4 voordat we weer wisselen, de hele ploeg staat ons in een zijpad van een bos op te wachten. De keukenprinsessen hebben nog broodjes hamburgers voor ons en de masseuses gaan nog 1x keer met hun magische handen over de kuiten. Een etappe van ruim 50km welke vooral bestond uit kilometers maken en nog eens kilometers maken. Snel snurken nu en op naar de laatste wisselpost, daar gaan we de laatste etappe inzetten naar de Coolsingel. Dintelmond, Numansdorp, Oud Beijerland en Barendrecht, zorg dat jullie klaar staan, wij zijn al onderweg!!

Maandagochtend om weet ik niet hoe vroeg. Tijden snap ik niks meer van op het moment dat ik gewekt word, het is vroeg en koud, das zeker. We gaan onze laatste etappe starten, de laatste 51km waarvan we de laatste 13km met het gehele team doen, alle fietsers, lopers, koks, masseuses en chauffeurs sluiten aan net na de Heinenoord tunnel. Voor dat het zover is komen we nog door diverse plaatsen. Overal is men druk bezig om podia, muziekinstallaties en allerlei andere ontvangst dingen op te bouwen. Eigenlijk verwachtten ze nergens al een ploeg zo vroeg. Best jammer, zowel voor hen als voor ons. Feestjes blijven uit voor ons team maar het applaus klinkt des te harder van de aanwezige mensen langs de lijn. Bij Numansdorp krijgen we nog een paar kilometer een escorte van een politiebusje. De agent meldt zich bij ons om vervolgens voor ons te gaan rijden met zwaailichten. De sirenes aan is niet zo’n goed plan op dit tijdstip 😄. De agent blijkt een grapjas te zijn op het moment dat we op via zijn matrixbordje de melding lezen “u rijd te snel”😄. Uiteraard goed te waarderen zulke acties. Na Numansdorp volgen Klaaswaal en wat dorpjes waarvan ik de naam even niet weet. 

Een kleine regenbui zorgt ervoor dat we fris gewassen richting Oud Beijerland kunnen waar we om 8 uur volgens mij door het dorp racen. Volgens mij wordt het daar later vandaag een groot feest. Nog even door de Heinenoordtunnel en we zijn compleet om via Barendrecht naar centrum Rotterdam te gaan. Helaas worden we daar, omdat we voor liggen op schema, tegengehouden door de organisatie bij een checkpoint. Dit gebeurt tot aan de finish 3x geloof ik, hierdoor kunnen 2 andere teams zich naast ons voegen en zo vlak voor de finish komen we hierdoor als 3de over de streep. Geeft allemaal niks natuurlijk, het is immers geen wedstrijd.. Waar het allemaal om draait is het passeren van het Daniël den Hoed gebouw, das de enige echte reden waarom we dit allemaal doen. Daar stappen we allemaal van ons fiets en lopen met we diep respect voorbij aan de erehaag die daar opgesteld staat. Mee doen is belangrijker dan winnen geldt nergens harder dan in dit evenement. Eenmaal op de Coolsingel is er zeker wel een feestje gaande, het onthaal daar is als vanouds, groots en uitbundig en vele toeschouwers staan er langs de lijn al. De Roparun 2016 was weer een evenement om niet te vergeten.De machine van de Running Rotterdam Pilots draaide weer precies zoals het moest. Iedereen heeft een taak gehad en deze voor 110% uitgevoerd.Ik heb mijn best gedaan om jullie allemaal een beetje mee te kunnen laten genieten van deze trip. Jullie reacties zijn geweldig. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het volgend jaar graag weer ga doen. En krijg je ooit de kans om het zelf te beleven in een team, er is geen reden om nee te zeggen. Voor nu, tijd voor bier en bitterballen..#roparun2016 #runningrotterdampilots #team023

Bass van der Linden ( via facebook )

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: