Blog Roparun 2019

Pinkster weekend
8-6-2019 tot 10-6-2019
Moet ik het wel doen of moet ik het niet doen?
Een vraag die ik mezelf de afgelopen maanden meerdere keren heb gesteld.
Toen ik 8/9 jaar geleden besloot om (weer) fanatiek te gaan sporten nam ik 1 van de betere keuzes in
mijn leven.
Ik had ooit fanatiek aan wedstrijdzwemmen en waterpolo gedaan maar de laatste jaren van die
periode was het meer feest dan fanatiek sporten.
Reden ook om ermee te stoppen toentertijd.
Een jaar of 10/12 deed ik helemaal niks aan sport en dat begon zichzelf te uiten in een luie zappende,
chips en pizza etende en op de bank hangende versie van mij.
Ik was niet dik maar alles behalve fit en in het midden breder dan op de schouders.
Uit het niks, geïnspireerd door een vriendin, begon ik met hardlopen op een paar oude Adidasjes en in
een joggingbroek.
Kleine stukjes door Vlaardingen, steeds een straatje extra en een beetje verder van huis.
Aanstekelijk genoeg, of soort zoekt soort, had ik ineens een groepje vrienden (welke naar mijn mening
al vrienden waren) die ook hardliepen of ermee begonnen.
De kilo’s vlogen eraf en elk leuk evenement in de buurt, of eigenlijk ook niet in de buurt, deed ik
samen met vrienden aan mee.
De Zevenheuvelen, de Dam tot Dam loop, Bruggenloop, City Pier City en noem ze maar op, wij waren
erbij.
Na anderhalf jaar rennen was daar ineens vriend Arno die zich inschreef voor de marathon van
Rotterdam.
Kolere, een hele marathon dacht ik, maar voordat die gedachte goed en wel binnen was gekomen had
ik mezelf ook al ingeschreven.
Uiteraard zijn er ultrarunners met afstanden van 100km of meer, maar een marathon is toch voor de
meeste van ons wel de afstand der afstanden.
Een paar maanden later liep ik de marathon van Rotterdam met enorm veel vrienden en familie langs
de lijn.
Wat een feest zeg, niet normaal, maar wat een uitputting ook.
Letterlijk stuk gegaan maar wel mijn eerste marathon achter de rug.
Er zouden er tot op heden nog 3 volgen en ik sluit zeker niet uit dat ik het nog een keer doe.
Precies 5 jaar geleden zag ik een oproep op facebook van datzelfde maatje, welke zich ineens
inschreef voor de marathon, dat hij en zijn Roparun team een chauffeur zochten.
De Roparun kende ik al een paar jaar maar dat was in mijn ogen iets waarvoor je gevraagd moest
worden.
Dit was dus DIE vraag, dacht ik, en bedacht me dan ook geen seconde en nam gelijk het heft in eigen
handen.
Een half uurtje later was ik teammember van de Running Rotterdam Pilots, als chauffeur op 1 van de
campers.
5 jaar verder zijn we ondertussen en ik ben nog steeds teammember van dit prachtige team, en vanaf
het 2de jaar dat ik erbij zat mocht ik mee als loper.
Als hardloper zijnde is dat toch DE functie die je het liefste vervult tijdens de Roparun.
Ik doe dus nog steeds graag en fanatiek hardlopen en dat op de bank hangen met een zak chips is
per jaar op 1 hand te tellen.
Dat fanatieke komt ook met een prijs.
Blessures, helaas horen ze er een beetje bij en de meeste zijn met een weekje rust vaak wel
verdwenen.
De afgelopen maanden heb ik jammer genoeg vaker dan me lief was last gehad van mij knie.
Die knie is altijd al een lastpost geweest maar nu was het niet leuk meer.
Met de Roparun in aantocht stelde ik mezelf dus steeds vaker de vraag, moet ik het wel doen of moet
ik het niet doen?
Moet ik mijn plek als loper afstaan?
Ik besloot naar de fysio te gaan om er eens serieus naar te laten kijken.
De keuze om naar de fysio te gaan welke ook mee gaat met ons team tijdens de Roparun was snel
gemaakt.
Wat onderzoekjes, massages en oefeningen leerde mij dat ik gewoon een lastige knie heb welke wat
gebruiksaanwijzing nodig heeft.
De afgelopen maanden heb ik de trainingen niet overdreven en netjes mijn rek en strek oefeningen
gedaan.
Ik heb er de afgelopen jaren zeker wel stukken fitter voorgestaan dan dit jaar maar komend weekend
is het weer zo ver.
Morgen om 12.16 uur gaan de Running Rotterdam Pilots van start in Hamburg en rond 16.00 uur ben
ik samen met mijn team aan de beurt voor onze eerste etappe.
Ik ga nu mijn tas inpakken, eens kijken of ik vanavond nog een uurtje of wat kan slapen en dan
moeten we om 01.00 uur vannacht verzamelen op de Heiplaat in Rotterdam vanwaar wel trouw elk
jaar met de hele stoet vertrekken.
Ben optimistisch en zenuwachtig tegelijk (kan dat?) en er gaat van alles door m’n hoofd maar er is
geen weg meer terug!
Zoals elk jaar ga ik weer proberen om jullie te laten meegenieten middels mijn verslagen, foto’s en
video’s welke ik probeer te delen op mijn facebook.
Iedereen een prettig weekend en als je maandag niks te doen hebt, wij komen zoals we nu
verwachten ergens tussen 15.00 en 16.00 uur aan op de Binnenrotte.
Hoe kan dat nou, het is 00.45, het afgesproken tijdstip dat ik mijn maatje ophaal en alles is donker
bij hem thuis.
Ik parkeer de auto aan de achterkant en loop de tuin in de tuin, zoals ik altijd bij hem aankom, en
probeer door de ramen te gluren of ik iets zie.
Niks, nakkes, nada!!
Hij zal toch niet nog slapen denk ik, terwijl ik een whatsapp stuur aan hem met vrijwel dezelfde vraag.
Ineens staat hij achter me, sporttas over de schouder, slaapzak en kussen in de hand en volledig fris
en fruitig gedoucht.
Bleek dat hij bij de voordeur stond te wachten en met slaapzak en kussen stond te wuiven terwijl ik
daar met m’n, ondanks dat ik was wezen douchen ook, halve slaapkop voorbij reed.
Gelukkig, we zijn dus beide op tijd en 1 minuut later onderweg naar de Heijplaat.
Het kantoor van de KRVE doet zoals elk jaar weer dienst als verzamelplek en zo zachtjes aan komt
iedereen te samen en laden we de fietsen, tassen en al het nodige materiaal in.
Het is best fris en er staat een stevige wind.
Een paar regenspetters maken het plaatje compleet om in feite alles in rap tempo klaar te maken en
maar zo snel mogelijk te vertrekken.
Het onwijs vroege tijdstip zorgt er dit jaar ook voor dat er een ietwat rustiger sfeertje hangt dan anders.
Iedereen is enthousiast maar de biologische klokken van de meeste van ons geven aan dat het tijd is
om te gaan slapen.
Ik heb zelf gisteravond, nadat ik m’n tas had ingepakt, geprobeerd om wat uurtjes te slapen.
Het was natuurlijk nog licht buiten en het gebeurt in feite zelden dat ik om 9 uur ‘s avonds in bed lig
dus mijn lichaam werkte niet mee en het slapen bleek een 2,5 uur durende draai, woel en zucht sessie
te worden.
Anyway, terug naar de Heijplaat.
Het is precies, zoals het draaiboek deze editie ons verteld, 02.00 uur als we vertrekken naar Hamburg.
Er is een indeling gemaakt en iedereen neemt zijn of haar plekje in.
De lopers en fietsers hebben op de heenreis allemaal een slaapplek gekregen en het tijdstip maakt
dan ook dat we hier allen gretig gebruik van maken.
Ik lig voorin en bovenin in deze achtbaan over de snelweg maar ga er van uit dat ik toch wel wat rust
ga krijgen op deze manier.
Het is 05.00 uur als ik wakker wordt van een stevig remmende camper.
Blijkbaar ben ik volledig diep in slaap gevallen in dat kleine krappe hokje boven de chauffeur en de
bijrijder aangezien ik vrijwel niks gemerkt heb van hobbels en bobbels op de weg de afgelopen 2 a 3
uur.
Ik hoor 2 teamleden roepen, zo eindelijk want ik moet me toch een partijtje pissen zeg!
Terwijl zij uit de camper springen draai ik me nog een keer om maar besef tegelijkertijd dat ik
misschien beter ook maar even moet gaan plassen omdat het volgende stuk nog wel een 4 uurtjes
kan duren.
In tegenstelling tot andere jaren staan we niet stil bij een pompstation maar bij een rust en
picknickplek net over de grens met Duitsland.
Zo’n vies toilethok met graffiti en de lucht van urine is waar we de blaas kunnen legen en dat is dan
ook alles wat ik snel doe deze stop.
Onze keukenprinses heeft de proviandwagen bestuurd de eerste helft van de rit en wisselt nu van plek
met 1 van de lopers in mijn camper om ook nog even wat slaap te kunnen pakken.
Ik zelf duik het claustrofobische hokje weer in en ga er vanuit dat ik nog wel een stukje slaap kan
meepakken tot aan Hamburg.
Ergens rond 8.30 hetzelfde verhaal van de ietwat stevige remmende camper.
Dit keer volgens mij wel bij een pompstation maar ik besluit te blijven liggen.
Ik hoor iemand zeggen dat het nog ongeveer 50 minuten is naar het punt waar wij ons kamp opzetten
vanwaar het eerste lopersteam naar de start zal vertrekken.
Dat uurtje blijf ik mooi nog even liggen want de 2de helft van deze rit was niet zo van de diepe slaap
als het eerste deel.
Alsof het zo gepland is zijn we inderdaad 50 minuten later op de plaats van bestemming.
De camperdeur zwaait open en ik ruik vers gemaaid gras in combi met een flinke regenbui die
daaroverheen is gevallen.
We staan in de berm naast een N-weg, ook hier een stevige wind maar het is gelukkig wel droog.
In feite heb ik zelf nergens haast mee omdat ik pas om ongeveer 16.00 uur aan de beurt ben.
Echter heb ik samen met William “de taak” om het lopersbusje te voorzien van stickers.
De stickers zijn bedoeld om onze sponsoren “te laten zien” en ze op deze manier te bedanken voor
hun bijdrage.
Heel veel tijd hebben we niet aangezien het eerste team redelijk snel op pad moet, die moeten zich 2
uur voor starttijd melden bij de organisatie.
Semi professioneel plakken we de gehele bus vol met stickers en bereid team A zich voor voor vertrek
naar de start.
Ik ga een bak koffie proberen te fixen en een broodje eten en daarna nog fijn op mijn slaapplek in de
bus wat extra rust pakken.
Koleertje wat een wind zeg.
Uiteindelijk zo rond de klok van half 2 sta ik op en is onze keukenprinses al druk doende om
boterhammen met ei, champignons, tomaten en paprika te bakken.
Ik blijf me elk jaar verbazen over wat zij weer uit al die Tupperware bakjes tovert en ons voorschotelt.
Aan het eten zal het ook dit jaar zeker weer niet liggen.
Even de tanden nog poetsen, m’n slaapplek opruimen voor het andere team, omkleden en m’n rugtas
inruimen voor tijdens de route.
Extra kleding mee, veiligheidshesje, en wat persoonlijke spulletjes.
We zijn ongeveer 25 minuten voor op schema begonnen aan onze eerste etappe, een stuk van
volgens mij 55 kilometer.
We beginnen gelijk met een run-bike-run en helaas krijgen we een klein spettertje regen over ons
heen, niks noemenswaardig maar prettig is anders.
Bij de wissel riep het A team al dat de wind best pittig was en dat zelfs de fietsers er moeite mee
hadden.
Daar hebben ze niks te weinig aan verteld.
Ik heb vrijwel alle weersomstandigheden meegemaakt tijdens de Roparun maar de wind zo hard tegen
je in is dit jaar voor het eerst.
Op de foto hieronder is het niet te zien, maar op dit moment waait het kneiterhard en is de volgende
regenbui in aantocht.
Ik loop dit jaar etappes welke ik niet eerder heb gezien.
De Hamburg route heb ik al 2 keer eerder gerend maar steeds als team A.
Dan loop je dus elke keer dezelfde stukken.
De start meemaken is natuurlijk super kick en een groot feest, maar dat gun je uiteraard ook de
andere runners om te ervaren.
Net na de start van onze etappe gingen we een bospad in en ik dacht gelijk, dit wordt een hele nieuwe
Roparun ervaring.
Nieuwe feestjes, nieuwe dorpjes, wegen en paden die ik nog niet eerder zag.
Normaal startte ik in de industrie van Hamburg en nu lopen we gelijk door de bossen en de landerijen.
Die landerijen maken het best pittig, de wind waait zoals gezegd enorm en het zand en stof wat
daarmee door de lucht vliegt maakt er niet prettiger op.
Voordeel van de start niet meemaken is dat ik enorm veel rust heb gehad voor ik aan de slag moest.
Ondanks dat het zo’n gebroken nacht was heb ik daardoor een redelijk aantal uur geslapen.
Nadat broodje van vanochtend zijn we allemaal de camper en bus weer ingestapt en hebben we de
slaapzak weer aangetrokken.
Verderop in de etappe krijgen we nog een paar korte maar stevige regenbuien, maar gelukkig neemt
de wind iets af en is de temperatuur hoog.
Hoog om hard te lopen in ieder geval, zijn we niet nat van de regen dan is het wel van het zweten.
Hopelijk hebben we hiermee het slechtste weer van dit weekend gehad, afwachten maar.
Want de Roparun gaat gewoon door, weer of geen weer.
De laatste 500 meter zijn voor mij en ik zet er nog even een tempootje bovenop.
De wind en de regen doet precies hetzelfde en na een korte sprint duik ik onder de partytent van ons
wisselpunt.
Ik mag gelijk plaatsnemen op de massagetafel en Inge weet de juiste plekken te raken terwijl ik al
liggend nasi met saté eet.
Voor ik de slaapzak weer in duik neem ik, onder het mom van baad het niet dan schaad het niet, een
flesje water met een zakje ibuprofen.
Ik ga lekker even slapen en volgens schema ben ik om 00.00 uur weer aan de beurt.
Lieve vrienden van de Roparun, over 3 kwartier zijn jullie weer aan de beurt.
Dat zijn exact de woorden van onze teamcaptain waarmee ik wakker gemaakt wordt zo rond 23.30 uur
zaterdagavond.
We lopen ondertussen al bijna anderhalf uur voor op schema en dat maakt de pitstops in het
slaaphokje korter dan gepland.
Bij het openslaan van de camperdeur komt de geur van vers gebakken tosti’s direct naar binnen en ik
herinner me dat ik had gezegd voor ik ging slapen dat ik daar wel trek in zou hebben zodra ik wakker
wordt.
Het is ondertussen nog maar een klein half uurtje voordat ik weer moet rennen en een tosti ham-kaas
lijkt me bij nader inzien toch geen goed plan.
Een bakje muesli met wat yoghurt en Optimel is een betere optie.
Zodra ik dat erin heb zitten spoel ik m’n gezicht nog even met een plons koud water uit de jerrycan.
De rest van m’n lichaam had ik al “gewassen” met natte washandjes en de verfrissing van een deo
spuitbus.
We lopen vooraan in de stoet van Roparun teams en doen al sinds de start haasje over met de
runners uit Almelo.
Zij halen ons in en wij gaan hen weer voorbij.
Zo midden in de nacht is iedereen wat stiller op de route, en er gebeurt natuurlijk vrij weinig.
In Duitsland zijn er niet hele grote feesten in dorpen of steden maar een enkeling heeft een klein
feestje in zijn tuin opgezet, de bbq staat aan en de familie is uitgenodigd.
Huis, tuin en keuken muziekinstallaties staan hard aan en de kids weten niet wat ze meemaken zo
langs de lijn.
Superleuk voor ons natuurlijk, en wij laten die mensen dat natuurlijk weten ook.
We doen een dansje mee met ze en plannen de wissel zo dat dat precies bij hen voor de deur plaats
vind.
Maar nu zijn we dus diep in de nacht, nog steeds in Duitsland en ondertussen begin ik toch wel moe
te worden.
Niet zozeer dat ik moe ben van het lopen maar het onregelmatige slapen gaat je niet in de koude
kleren zitten en een paar uurtjes goed slapen ben ik wel aan toe.
Over koude kleren gesproken, het is buiten alles behalve koud.
Tenminste zo ervaar ik dat tijdens het rennen.
De wind is stukken minder dan vanmiddag en de bewolking met zijn regen is geheel verdwenen.
Er zitten een paar stukken run-bike-run in deze etappe en dan is het ineens wel koud.
Een jasje extra aan op de fiets is al voldoende echter krijg je in een kleine 20 minuten toch een paar
kouwe jatten.
Verder kan ik gedurende de gehele nacht in korte broek en T-shirt rennen.
Hopelijk blijft het zo tot maandagmiddag.
Bijzonder momentje tijdens deze etappe.
We staan stil in een straatje wat uiteindelijk doodlopend is naar een paar mooie grote huizen.
We staan vooraan langs de doorgaande weg en naast ons staat, jawel, een sigarettenautomaat.
Voor zover ik me kan herinneren staan of hangen die in Nederland nergens meer.
En zeker deze niet, hi-tech shizzle.
Je kunt met munten betalen, papiergeld, pinpas en creditcards en ook een module om id-kaarten,
paspoorten of rijbewijzen te scannen.
Het is ondertussen bijna half 5.
Het is al zo goed als volledig daglicht en we hebben nog een kleine 4 kilometer te gaan eer ik bij ons
wisselpunt ben.
Die tosti die ik eerder vannacht niet nam ga ik nu zeker wel nemen.
En ik ga niet treuzelen om mijn loopkleding om te ruilen voor mijn slaapzak en kussen.
Goedemorgen allemaal.
Fijne eerste pinksterdag.
Krampachtig en tegen beter weten in probeer ik mijn ogen dicht te houden als ik wakker wordt
van een kudde spelende en schreeuwende kinderen.
Het is ongeveer half 10 in de ochtend.
Het zal toch zeker niet dat we een wisselplek hebben naast een speeltuin?
Mijn benen voelen stijf aan, ondanks de prettige massage vannacht/vanochtend.
Ik ben al snel in deze editie van de Roparun het besef van tijd en locatie kwijt.
Komt natuurlijk door de steeds korte slaapjes en helemaal omdat ik dit jaar andere etappes loop dan
de vorige 2 Hamburg – Rotterdam runs.
Als ik dan toch maar besluit, na zeker nog 4 keer omdraaien, om mijn ogen te openen zie ik dat ik de
laatste ben die opstaat.
De teamcaptain komt binnen en verteld dat ik nog een uur heb voordat ik weer klaar moet staan voor
de wissel.
Ik geef mezelf even de tijd om soepel te worden zodat ik op een normale manier de cabine boven de
chauffeur kan verlaten.
Er is geen trappetje naar beneden dus het klimmen en klauteren over de stoelen en banken wordt
elke beurt iets lastiger.
Eenmaal beneden hoor ik ineens het geblaat van geiten en het geschreeuw van kippen.
Ooooh ja, fuck zeg..
We zijn bij de wissellocatie op het erf van de boer.
Normaal kom ik hier naar toe rennen en nu wordt ik er wakker door die andere etappes.
Elk jaar mogen we bij hem achter zijn stallen ons kamp opzetten.
Die speeltuin met kids was dus de boerderij die ik hoorde.
Echt een leuke locatie waar we in alle rust even kunnen ontbijten en waar we vroeger zelfs konden
douchen.
De beste boer liet ons in zijn huis van zijn eigen privé douche gebruik maken.
Helaas is hij zelf niet thuis dus die douche zit er niet in dit jaar.
Het A team komt binnen en we hebben besloten dat we even een kwartiertje extra inlassen omdat we
te ver vooruit lopen.
Checkpoints zijn pas enkele minuten open als we voorbij komen en als we dat volhouden dan komen
we bij checkpoints aan die ons niet doorlaten.
Om de teams “onder controle te houden” door de organisatie laten ze ons niet te ver uit elkaar
geraken en checkpoints laten je dan ook echt niet door als je er “te vroeg” bent.
Zo blijft de stoet van, op de Hamburg route, ongeveer 80 teams compact en onder controle van de
begeleidende motoren en auto’s van de organisatie.
Uiteindelijk mag ik weer starten en man wat voelt het lastig eventjes.
Ik heb 3 a 4 stukken nodig om er weer lekker in te zitten.
Het ziet er naar uit dat de zon hard gaat schijnen en gelukkig heb ik me hierop voorbereid dit keer.
Ik heb de dag voor vertrek een stapeltje nieuwe kleding gekocht waaronder singlets.
Singlets? Ja, T-shirts zonder mouwen 🙂 De beste aankoop in tijden zo blijkt als na een goed uur de
zon er vol doorheen komt.
Het is warm en ik zweet me de tandjes.
Stukje rennen en dan weer in dat busje zitten, dan ontplof je haast van de hitte.
Voor de duidelijkheid, het is geen klagen hoor, ik heb dit tien keer liever dan die wind en regen van
gisteren.
Zeker met de wetenschap dat we onderweg zijn naar de tennisvereniging.
Elk jaar, als we de route Hamburg – Rotterdam doen, dan passen we de tennisvereniging in als team
wissellocatie omdat we daar uitgebreid van de douches gebruik kunnen maken, en als ik ergens naar
uitkijk dan is het een douche.
En ook heb ik gehoord dat we vanmiddag daar broodjes hamburger krijgen van de keukenprinses.
Als het goed is kunnen we een pauze inlassen voor het gehele team.
We lopen nog steeds voor op schema en een uurtje met het gehele team samen iets eten en wat
kletsen is een leuke afwisseling op het steeds maar aantikken en weer doorgaan.
Mooie momenten tijdens deze etappe.
We komen door het plaatsje Sleen waar ze een groot podium hebben opgebouwd waar een band
speelt.
Een stukje verderop is de plaatselijk bekende molen open gezet om doorheen te rennen, begeleid
door een fijn stukje stampmuziek, een groepsfoto bij de ingang en hop weer door.
Bij Coevorden worden we over de rode loper door de bibliotheek gedirigeerd.
Ook worden we door een bejaardentehuis gestuurd, het plaatsje waar dat was is me even ontschoten.
Als je er niet bij bent dan denk je vast, ja leuk joh, is dat het?
Nou JA, dat is tof om mee te maken.
Overal staat het vol met enthousiaste mensen langs de route en doordat het zulk mooi weer is is het
natuurlijk retedruk en gezellig overal.
Het mooiste maken we mee in Dalen.
Het dorpje heeft middels slingers en linten een heel stuk de route bepaald en die route loopt langs een
podium waar muziek is en gefeest wordt.
De loper welke op dat moment voorbij komt, William in dit geval, wordt tot stoppen geroepen en krijgt
een klein praatje over wat ze daar allemaal doen. Vervolgens geven ze hem een bloem, in 2D geknipt
uit papier, welke een goede 500 meter verderop weer nodig blijkt te zijn.
Aangezien we vlak na het verkrijgen van deze bloem wisselen loop ik ermee verder tot er weer een
rode loper ligt en ik een kerk in geleid word.
In die kerk staat een kinderkoor superleuke opzwepende liedjes te zingen en zitten alle banken vol
met supporters van de Roparun.
Die bloem is bedoeld om een wens op te schrijven waarna alle wensen op een groot hart worden
geplakt, wij zijn de eerste vandaag.
Onze wens: dat we de Roparun net zo lang mogen blijven doen als dat het nodig is.
De momenten zoals hierboven zijn fantastisch om mee te maken.
Heb je pijn in je benen, druipt het zweet van je hoofd af, ben je moe of heb je honger, op die feestjes
langs de route vergeet je alles.
Na Coevorden is het nog een kleine 15 kilometer tot aan de teamwissel.
Ik kijk er enorm naar uit aangezien mijn benen toch wel zwaar aan gaan voelen nu en een broodje
hamburger er soepeltjes in zal gaan. (Wel 2 ook denk ik)
Eenmaal bij de tennisverenigingen staan de massagetafels klaar, liggen de hamburgers op de
bakplaat en zie ik aan de gezichten van de andere teamleden dat de douche meer dan welkom is
geweest al voor hen.
Ik neem, zoals verwacht, 2 broodjes hamburger 🙂 laat me uitgebreid masseren en ga zeker een
kwartier onder de douche staan.
De A ploeg vertrekt ondertussen en ik ben zo rond de klok van 8 uur vanavond weer aan de beurt.
Belangrijk punt: ik ben op de helft 🙂
Met knallende koppijn word ik ergens aan het eind van de zaterdagmiddag weer wakker.
Het is enorm warm in de camper en buiten is het flink rumoerig.
Van slapen is vrijwel niks gekomen en daar ben ik best saggerijnig van.
Hoort er allemaal bij natuurlijk maar je moet even niet te druk tegen me praten en ik neem i.p.v. koffie
bij het wakker worden maar snel weer een fles water met een zakje ibuprofen.
Maar er is zeker ook goed nieuws.
De massage en de douche van vanmiddag heeft wonderen gedaan.
Na 3 lange etappes voel ik me best fit weer.
Voor zover je fit kunt zijn natuurlijk, de etappe van afgelopen middag heeft heel wat energie gekost.
Wat eten betreft voor aanvang neem ik 2 bruine boterhammen met kaas.
De keuken maakt een heerlijke pasta maar die laat ik voor nu aan me voorbij gaan en neem die
maaltijd liever als ik straks weer terug ben.
In de bus hebben we een hele voorraad met diverse etenswaren.
Broodjes, chips, ontbijtkoeken, energierepen, zelfgemaakte koeken, sultana’s, flessen water en
verschillende AA drinks.
Ik vind het persoonlijk het prettigst om niet teveel per keer te nemen en zo door de run heen steeds
wat hapjes te nemen van de diverse aanwezige snacks.
Na een etappe is een volle maaltijd goed welkom natuurlijk aangezien je dan een uurtje of 4 de tijd
hebt om dat te verwerken.
We vangen onze etappe van 50 kilometer aan ergens om 19.00 uur.
De ibuprofen is nog niet aan het werk en het kost me ruim een uur en nog een zakje in een flesje
water om de hoofdpijn kwijt te raken.
Het is een zware etappe merk ik aan iedereen, we zijn allemaal wat stiller en ook de slappe grappen
van de fietsers blijven uit.
Het is ook een etappe vol met mooie momenten.
Onwijs veel mensen die in hun voortuin een feestje maken.
Partytenten waar jongeren een tv scherm voor de voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal tegen
Portugal aan hebben staan.
De formule 1 race zie ik ook op schermen voorbij komen.
Families die complete tuinsets en bankstellen met vuurkorven langs de weg hebben staan, je kunt het
zo gek niet bedenken en het staat langs de weg.
Mensen op terrassen van restaurants op de route laten hun mes en vork liggen en applaudisseren zo
hard als ze kunnen.
En dan ineens krijgen we het meest bijzondere wat ik ooit heb gezien tijdens de Roparun.
Ergens bij Warnsveld staan er ineens glazen potjes langs de route, aan beide kanten van de weg.
Elk potje is gevuld met een waxinelichtje.
Op zich heb ik dat al wel eerder gezien maar deze rij lampjes duurt en duurt en duurt.
We vragen ons serieus af hoeveel potjes er wel niet staan.
Ze staan er ondertussen al zeker een kilometer, elke 3 a 4 meter aan beide zijde een potje met een
lichtje.
Die ene kilometer wordt er twee en ook na 3 kilometer staan ze er nog.
Je weet niet wat je ziet zo in het donker.
Ik heb eerder lampjes zoals dit langs de weg gezien maar dit gaat verder dan een rijtje lichtjes.
Om stil van te worden.
En dan opeens is daar Zutphen.
De waxinelichtjes houden aan, en op kortere afstand van elkaar, er zijn zelfs stukken waar ze om de
50 centimeter staan.
We worden nog door een klooster geleid waar de mensen geheel in klederdracht ons aanmoedigen.
We zijn ondertussen ook met alle 4 de lopers op het parcours met de fietsers achter ons aan.
Het busje wordt op een enkele plek omgeleid maar volgt ons op korte afstand.
In de verte hoor ik een orkest spelen en als ik goed kijk, het is immers al donker buiten, zie ik ook een
menigte mensen staan.
Zutphen gaat los zeg, het orkest is een modern drum en blaas orkest en geven een showtje als we
naast ze staan.
Staan ja, want rennen is er niet meer bij in Zutphen.
Het is zo druk en het is er zo’n feest dat alles en iedereen al schuifelend door het centrum gaat.
Er is een rode loper moment waar we een medaille krijgen en een fotoshoot.
Het is niet voor niks dat ze in Zutphen al 3 jaar op rij de eerste prijs winnen voor grootse feest en
aankleding van het Roparun event.
Kippenvel is een understatement en ik ben serieus al mijn moeheid en pijntjes geheel vergeten.
We hebben zeker 20 minuten nodig om door het feestje heen te komen en we onze weg weer kunnen
vervolgen.
Als je dan denkt dat het klaar is heb je het mis.
De waxinelichtjes houden aan en overal staan mensen met statafels voor hun eigen voordeur, ze
hangen uit de ramen en het applaus houdt gewoon niet op.
Een kroeg heeft nog een feestje georganiseerd en ik heb nog niet eerder zoveel mensen een high-five
gegeven.
Nog steeds houden de waxinelichtjes aan, al zeker een kilometer of 10 staan de lampjes op de route.
Opeens staat er een jongen voor ons op de weg met een bord in zij handen.
In koeienletters staat erop: STOPPEN!
Een paar woningen langs de weg hebben een feestje georganiseerd en zijn eigenlijk blijer met ons
dan wij met hen lijkt het. (goed bedoeld natuurlijk )
We worden met open armen ontvangen en we kunnen van een grote tafel iets te eten en te drinken
pakken.
Een muziek en disco installatie maakt dat iedereen danst en wij natuurlijk mee doen.
Ik val waarschijnlijk in herhaling wat vertellen over feestjes betreft en je moet er eigenlijk bij zijn om te
weten wat het is en met je doet.
Het is gewoon echt het meest bijzondere evenement waarbij sport, feest, teamwork en het goede doel
samen komen.
On-ge-lo-fe-lijk wat is het in Zutphen gaaf.
Het is ondertussen ook nog maar een klein stukje naar onze team wissel en ook daar heb ik wel weer
zin in.
Het is nu half 1 snachts en ik krijg van de keuken een heerlijke wrap met gyros en groente.
Mijn fantastische masseuse Inge neemt mijn benen nog even onderhanden en ik kruip lekker mijn
slaapzak in zo meteen.
Ik ben ergens rond half 5 denk ik weer aan de beurt voor m’n 1 na laatste etappe alweer.
Betekend dat we Rotterdam in het zicht gaan krijgen en dus ook de finish.
Heel tof wordt dat, en ik weet zeker dat ik versleten ben tegen die tijd, maar als de Roparun overal
zoals hierboven zou zijn dan mag het van mij eigenlijk nog wel een dagje langer duren.
Eindelijk fatsoenlijk geslapen.
Alles wat langer dan anderhalf uur duurt is fatsoenlijk slapen en ik denk dat ik dit keer 3 uurtjes heb
gehad.
Het zal het laatste ook zijn van deze Roparun.
We gaan aan onze 1 na laatste etappe beginnen op het moment dat het weer licht wordt buiten.
Ik schat dat het half 5 is.
Het is fris en ik doe een jasje aan, en ook weer het veiligheidsvestje.
Tot 08.00 uur is die nog verplicht, kan niet wachten om dat onding af te gooien straks.
Ik weet het, het heeft niet voor niks die naam maar als het eenmaal 6 uur is dan gaat het toch als
overbodig lijken en heb je er meer last van dan dat het nog voor de veiligheid dienst doet.
Ik mag/moet starten op dit stuk van Wageningen naar Leerdam en heb een bakje muesli op met wat
yoghurt en een glaasje water.
Oh ja, en ook een stuk pannenkoek welke het A team had meegenomen vanuit Ede, daar maken ze
de aller aller lekkerste.
Eten zo vlak voor je moet starten is altijd lastig, niet teveel en niet te weinig want je maag laat je in
beide gevallen in de steek.
Ik voel me daarnaast het tegenovergestelde van de etappe hiervoor.
Niks geen hoofdpijn maar nu laat mijn onderlichaam weten dat ik er veel van vraag dit weekend.
Het feestje van Zutphen teer ik nog op kwa euforie en de goede slaap zorgt dat ik in mijn hoofd super
enthousiast van start ga.
Dat duurt eerlijk gezegd 5 meter al voor ik me besef dat mijn benen minder enthousiast zijn dan mijn
hoofd.
Gewrichten lijken wel een druppeltje olie te kunnen gebruiken en de spieren vinden de temperatuur
nog net iets te laag.
Maar opgeven is geen optie, de finish is dichterbij dan de start.
Het tijdstip leent zich er uiteraard ook nog niet voor om toeschouwers of feestjes langs de route te
verwachten.
Echter na een goed uur komt Lienden in zicht en daar heb ik wel fijne herinneringen aan.
Een goede vriendin van mij woont daar en ik heb gehoord dat ze de Roparun in Lienden een warm
hart toedragen en er ongeacht het tijdstip een feestje van maken.
Niks van gelogen want de groene loper (de kleur van het fruit in de Betuwe gok ik) ligt uit en ik hoor
iemand door een microfoon in de verte al roepen.
Er worden appels uitgedeeld en er staat een fantastisch podium met een dj en een groot publiek te
juichen en te klappen voor ons.
We nemen een momentje op het podium en ik zie ook mijn vriendinnetje staan, even een knuffel een
kus en we vervolgen onze weg.
Ondertussen begint de zon door te komen en ook is het al richting de klok van 8 uur en mogen we dus
bijna de veiligheidsvestjes uit.
Ik voel me met elk stuk wat ik ren fitter en ik kan zelfs het tempo wat omhoog doen.
Het is nu in feite “niet zo ver” meer en ik kan wel de conclusie trekken dat mijn knie me niet in de steek
heeft gelaten of gaat laten.
Ik heb dus de juiste keuze gemaakt uit de veelvuldig gestelde vraag:
Zal ik het wel doen of zal ik het niet doen?
Na Lienden is er niet veel spannends meer langs de route, een paar woonwijkjes waar iedereen lekker
uitslaapt en wat N-wegen waarop we enkel andere teams tegen komen.
We komen nog langs een ziekenhuis waar de route over de parkeerplaats geleid worden en we over
de rode lopen mogen met een nog ietwat klein groepje publiek.
Of dit nou ná of vóór Lienden is weet ik even niet meer.
De zon is ondertussen weer op volle kracht en het eerder aangetrokken T-shirt is gewisseld voor een
singlet.
We gaan al snel op Leerdam aan en het lopersbusje doet nog een laatste keer de tank vullen.
Jammer genoeg ben ik te laat om mijn ouders te waarschuwen aangezien we langs de camping
rennen waar zij verblijven.
Ik bel ze op maar voordat ze langs de weg kunnen staan zijn wij al voorbij.
Net als vorig jaar pakken ze de auto en komen ze naar de wisselplaats in Leerdam.
In Leerdam staat het A team klaar maar pakken we weer even een kwartier rust met z’n alle.
Das echt zo veel fijner dan het gehaast van voorgaande jaren bij team wissels.
Voor de laatste keer laat ik mijn benen nog even losgooien door de fysio.
Ook daarvan moet ik nog even zeggen dat we echt 4 kanjers bij ons hebben die echt weten wat ze
doen, van onschatbare waarde zijn ze, serieus.
Broodje pindakaas, broodje ei, bakje met fruit en een paar glaasjes water maken het weer bijna
compleet.
Ik ga nog even opfrissen in het washok van het verzorgingstehuis waar we voor de deur staan.
Fris pakje hardloopkleding aan en dan ben ik klaar voor vertrek naar Alblasserdam.
Slapen doen we niet meer aan en we zitten camping stijl aan de tafel in de camper als we onderweg
zijn.
In Alblasserdam gaan we met alle 8 lopers het parcours op en gaan we gezamenlijk langs de laatste
feestjes en belangrijke punten.
Rotterdam, de bitterballen en een ijskoud biertje zijn nu wel heel dichtbij!
Eenmaal in Alblasserdam lijkt iedereen de finish te ruiken.
De radio gaat op standje oorverdovend en alle andere teams worden luid aangemoedigd.
Zodra wij daar aankomen moeten onze lopers van team A nog ongeveer 13 kilometer voordat ze er
zijn.
Vanaf hier gaan we met alle 8 de lopers en de 4 fietsers het parcours op.
We hebben dan 7 lopers die op de fiets gaan ook en 1 loper welke rent.
Met z’n 8-en gaan we dan estafette doen tot aan de finish begeleid door onze 4 fietsers.
Na de tijdwaarneming op de Wilhelminabrug voegen alle teamleden zich weer bij ons en gaan we met
het complete peloton van 25 man/vrouw sterk door naar de Binnenrotte.
Ik weet niet hoe laat het is maar het A team heeft het gas erop gezet en komen aan in Alblasserdam.
Alle fietsen eruit, rugtasjes gevuld en na een kwartiertje zijn we met 12 man/vrouw sterk weer op pad
voor de laatste 27 kilometer.
Met z’n 12-en nog die afstand overbruggen betekend dat je nog max 3 keer aan de beurt komt en dat
betekend voor mij elk stukje nog even alles geven.
Gewoon omdat het kan 🙂
Het laatste stuk wordt een feestje, het is natuurlijk druk op de weg als elk team met 12 mensen op de
route zit, maar hoe meer ziel hoe meer vreugd zullen we maar zeggen.
In Ridderkerk zitten meerdere pleinen met terrassen helemaal vol met mensen die niet meer
ophouden met klappen.
In Rijsoord hetzelfde verhaal en ook weer bij woningen hangen de mensen uit de ramen of staan ze
voor de deur feestjes te vieren.
Barendrecht wordt uiteindelijk de kers op de taart.
Overal door Barendrecht heen wordt er snoep en fruit uitgedeeld door mensen.
Maar in het centrum is het pas echt raak.
Zoals elk jaar maken ze er daar een feest van waar de halve stad voor uitloopt.
Uiteraard is Barendrecht speciaal voor mij vanwege mijn all time favorite supporter.
Al zwaaiend en gillend springt ze over de hekken en komt ze op me af rennen en krijg ik een flinke
knuffel.
Ook de burgemeester staat er om iedereen een high five te geven en ons, inclusief alle fietsers, over
een podium te laten gaan.
Je rijdt of loopt daar werkelijk door een erehaag van mensen.
Een stukje verderop bouwen ze ook nog een feestje bij de kroegen, het lijkt wel Koninginnedag.
Na Barendrecht is er vlak voor Rotterdam zuid ook nog een erehaag met omroeper waar ik toevallig
aan de beurt ben. Het is mijn allerlaatste stukje rennen en op volle snelheid neem ik het applaus in
ontvangst en grijp ik nog een zakje chips mee.
Jammer genoeg begint het vanaf daar wel hard te regenen.
De Roparun gaat altijd door, dus wij ook nu.
Eenmaal ter hoogte van het Daniël de Hoed is het weer droog en nemen we zoals gewoonlijk pas op
de plaats, stappen we af van onze fiets en nemen we daar met gepaste trots het applaus in ontvangst.
Het goede doel waar we voor lopen is en blijft enorm belangrijk.
Een dag voor de start van de Roparun vroeg ik een vriendin of ze nog iets leuks ging doen dit
weekend.
Het antwoord was dat ze naar een uitvaart moest van een vriendin van haar, iemand van haar en mijn
leeftijd.
Dat is me het hele weekend bijgebleven en is treurig genoeg nog veel te vaak aan de hand.
Onlangs hoorde ik dat kanker doodsoorzaak nr1 is geworden, hier moeten we gewoon tegen blijven
knokken.
Terug naar de run.
Het is nog een paar kilometer tot aan de finish en het is drukker dan druk op de route, ik kom nog
bekenden tegen die de Parijs route hebben gedaan, puur toeval natuurlijk maar des te leuker om ze te
zien.
Zo voor De Hef, de stalen brug ik Rotterdam, leveren wij onze fietsen in en gaan we lopend richting de
tijd finish.
Das nog best een chaos daar omdat de helft van ons denkt dat het net als vorig jaar geregeld is en de
andere helft in de gaten heeft dat het dit jaar anders loopt.
De tijdfinish is verplaatst maar we zijn officieel met een handtekening over de finish om 15.20 uur.
Op de Willemsbrug komen we alle teamleden weer tegen, we zijn weer compleet met 25 mannen en
vrouwen. Even snel schone teamkleding aan en op naar de Binnenrotte voor het onthaal.
Ik kijk weer terug op een fantastische ervaring en ben enorm trots op ons team.
8 nieuwe teamleden welke allemaal keihard nodig waren en alsof ze het al jaren deden zo makkelijk
meedraaiden in onze Running Rotterdam Pilots machine.
Ik ben ondertussen bijna bij het bier en de bitterballen, oh nee, bijna bij het onthaal op de Binnenrotte,
dat bier en die bitterballen komen daarna.
Niet normaal weer hoeveel mensen hier voor ons staan.
You’ll never walk alone, kneiterhard uit de speakers als wij in de stoet staan.
Ik ben zo blij dat ik dit mag en kan doen.
Ik ga m’n telefoon wegstoppen en nog even genieten van het feest hier.
Dank aan iedereen die mij gesteund heeft op welke manier dan ook.
Ik doe het voor het goede doel, maar ook voor jullie natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: