Blogs

Blog Roparun 2019

Pinkster weekend
8-6-2019 tot 10-6-2019
Moet ik het wel doen of moet ik het niet doen?
Een vraag die ik mezelf de afgelopen maanden meerdere keren heb gesteld.
Toen ik 8/9 jaar geleden besloot om (weer) fanatiek te gaan sporten nam ik 1 van de betere keuzes in
mijn leven.
Ik had ooit fanatiek aan wedstrijdzwemmen en waterpolo gedaan maar de laatste jaren van die
periode was het meer feest dan fanatiek sporten.
Reden ook om ermee te stoppen toentertijd.
Een jaar of 10/12 deed ik helemaal niks aan sport en dat begon zichzelf te uiten in een luie zappende,
chips en pizza etende en op de bank hangende versie van mij.
Ik was niet dik maar alles behalve fit en in het midden breder dan op de schouders.
Uit het niks, geïnspireerd door een vriendin, begon ik met hardlopen op een paar oude Adidasjes en in
een joggingbroek.
Kleine stukjes door Vlaardingen, steeds een straatje extra en een beetje verder van huis.
Aanstekelijk genoeg, of soort zoekt soort, had ik ineens een groepje vrienden (welke naar mijn mening
al vrienden waren) die ook hardliepen of ermee begonnen.
De kilo’s vlogen eraf en elk leuk evenement in de buurt, of eigenlijk ook niet in de buurt, deed ik
samen met vrienden aan mee.
De Zevenheuvelen, de Dam tot Dam loop, Bruggenloop, City Pier City en noem ze maar op, wij waren
erbij.
Na anderhalf jaar rennen was daar ineens vriend Arno die zich inschreef voor de marathon van
Rotterdam.
Kolere, een hele marathon dacht ik, maar voordat die gedachte goed en wel binnen was gekomen had
ik mezelf ook al ingeschreven.
Uiteraard zijn er ultrarunners met afstanden van 100km of meer, maar een marathon is toch voor de
meeste van ons wel de afstand der afstanden.
Een paar maanden later liep ik de marathon van Rotterdam met enorm veel vrienden en familie langs
de lijn.
Wat een feest zeg, niet normaal, maar wat een uitputting ook.
Letterlijk stuk gegaan maar wel mijn eerste marathon achter de rug.
Er zouden er tot op heden nog 3 volgen en ik sluit zeker niet uit dat ik het nog een keer doe.
Precies 5 jaar geleden zag ik een oproep op facebook van datzelfde maatje, welke zich ineens
inschreef voor de marathon, dat hij en zijn Roparun team een chauffeur zochten.
De Roparun kende ik al een paar jaar maar dat was in mijn ogen iets waarvoor je gevraagd moest
worden.
Dit was dus DIE vraag, dacht ik, en bedacht me dan ook geen seconde en nam gelijk het heft in eigen
handen.
Een half uurtje later was ik teammember van de Running Rotterdam Pilots, als chauffeur op 1 van de
campers.
5 jaar verder zijn we ondertussen en ik ben nog steeds teammember van dit prachtige team, en vanaf
het 2de jaar dat ik erbij zat mocht ik mee als loper.
Als hardloper zijnde is dat toch DE functie die je het liefste vervult tijdens de Roparun.
Ik doe dus nog steeds graag en fanatiek hardlopen en dat op de bank hangen met een zak chips is
per jaar op 1 hand te tellen.
Dat fanatieke komt ook met een prijs.
Blessures, helaas horen ze er een beetje bij en de meeste zijn met een weekje rust vaak wel
verdwenen.
De afgelopen maanden heb ik jammer genoeg vaker dan me lief was last gehad van mij knie.
Die knie is altijd al een lastpost geweest maar nu was het niet leuk meer.
Met de Roparun in aantocht stelde ik mezelf dus steeds vaker de vraag, moet ik het wel doen of moet
ik het niet doen?
Moet ik mijn plek als loper afstaan?
Ik besloot naar de fysio te gaan om er eens serieus naar te laten kijken.
De keuze om naar de fysio te gaan welke ook mee gaat met ons team tijdens de Roparun was snel
gemaakt.
Wat onderzoekjes, massages en oefeningen leerde mij dat ik gewoon een lastige knie heb welke wat
gebruiksaanwijzing nodig heeft.
De afgelopen maanden heb ik de trainingen niet overdreven en netjes mijn rek en strek oefeningen
gedaan.
Ik heb er de afgelopen jaren zeker wel stukken fitter voorgestaan dan dit jaar maar komend weekend
is het weer zo ver.
Morgen om 12.16 uur gaan de Running Rotterdam Pilots van start in Hamburg en rond 16.00 uur ben
ik samen met mijn team aan de beurt voor onze eerste etappe.
Ik ga nu mijn tas inpakken, eens kijken of ik vanavond nog een uurtje of wat kan slapen en dan
moeten we om 01.00 uur vannacht verzamelen op de Heiplaat in Rotterdam vanwaar wel trouw elk
jaar met de hele stoet vertrekken.
Ben optimistisch en zenuwachtig tegelijk (kan dat?) en er gaat van alles door m’n hoofd maar er is
geen weg meer terug!
Zoals elk jaar ga ik weer proberen om jullie te laten meegenieten middels mijn verslagen, foto’s en
video’s welke ik probeer te delen op mijn facebook.
Iedereen een prettig weekend en als je maandag niks te doen hebt, wij komen zoals we nu
verwachten ergens tussen 15.00 en 16.00 uur aan op de Binnenrotte.
Hoe kan dat nou, het is 00.45, het afgesproken tijdstip dat ik mijn maatje ophaal en alles is donker
bij hem thuis.
Ik parkeer de auto aan de achterkant en loop de tuin in de tuin, zoals ik altijd bij hem aankom, en
probeer door de ramen te gluren of ik iets zie.
Niks, nakkes, nada!!
Hij zal toch niet nog slapen denk ik, terwijl ik een whatsapp stuur aan hem met vrijwel dezelfde vraag.
Ineens staat hij achter me, sporttas over de schouder, slaapzak en kussen in de hand en volledig fris
en fruitig gedoucht.
Bleek dat hij bij de voordeur stond te wachten en met slaapzak en kussen stond te wuiven terwijl ik
daar met m’n, ondanks dat ik was wezen douchen ook, halve slaapkop voorbij reed.
Gelukkig, we zijn dus beide op tijd en 1 minuut later onderweg naar de Heijplaat.
Het kantoor van de KRVE doet zoals elk jaar weer dienst als verzamelplek en zo zachtjes aan komt
iedereen te samen en laden we de fietsen, tassen en al het nodige materiaal in.
Het is best fris en er staat een stevige wind.
Een paar regenspetters maken het plaatje compleet om in feite alles in rap tempo klaar te maken en
maar zo snel mogelijk te vertrekken.
Het onwijs vroege tijdstip zorgt er dit jaar ook voor dat er een ietwat rustiger sfeertje hangt dan anders.
Iedereen is enthousiast maar de biologische klokken van de meeste van ons geven aan dat het tijd is
om te gaan slapen.
Ik heb zelf gisteravond, nadat ik m’n tas had ingepakt, geprobeerd om wat uurtjes te slapen.
Het was natuurlijk nog licht buiten en het gebeurt in feite zelden dat ik om 9 uur ‘s avonds in bed lig
dus mijn lichaam werkte niet mee en het slapen bleek een 2,5 uur durende draai, woel en zucht sessie
te worden.
Anyway, terug naar de Heijplaat.
Het is precies, zoals het draaiboek deze editie ons verteld, 02.00 uur als we vertrekken naar Hamburg.
Er is een indeling gemaakt en iedereen neemt zijn of haar plekje in.
De lopers en fietsers hebben op de heenreis allemaal een slaapplek gekregen en het tijdstip maakt
dan ook dat we hier allen gretig gebruik van maken.
Ik lig voorin en bovenin in deze achtbaan over de snelweg maar ga er van uit dat ik toch wel wat rust
ga krijgen op deze manier.
Het is 05.00 uur als ik wakker wordt van een stevig remmende camper.
Blijkbaar ben ik volledig diep in slaap gevallen in dat kleine krappe hokje boven de chauffeur en de
bijrijder aangezien ik vrijwel niks gemerkt heb van hobbels en bobbels op de weg de afgelopen 2 a 3
uur.
Ik hoor 2 teamleden roepen, zo eindelijk want ik moet me toch een partijtje pissen zeg!
Terwijl zij uit de camper springen draai ik me nog een keer om maar besef tegelijkertijd dat ik
misschien beter ook maar even moet gaan plassen omdat het volgende stuk nog wel een 4 uurtjes
kan duren.
In tegenstelling tot andere jaren staan we niet stil bij een pompstation maar bij een rust en
picknickplek net over de grens met Duitsland.
Zo’n vies toilethok met graffiti en de lucht van urine is waar we de blaas kunnen legen en dat is dan
ook alles wat ik snel doe deze stop.
Onze keukenprinses heeft de proviandwagen bestuurd de eerste helft van de rit en wisselt nu van plek
met 1 van de lopers in mijn camper om ook nog even wat slaap te kunnen pakken.
Ik zelf duik het claustrofobische hokje weer in en ga er vanuit dat ik nog wel een stukje slaap kan
meepakken tot aan Hamburg.
Ergens rond 8.30 hetzelfde verhaal van de ietwat stevige remmende camper.
Dit keer volgens mij wel bij een pompstation maar ik besluit te blijven liggen.
Ik hoor iemand zeggen dat het nog ongeveer 50 minuten is naar het punt waar wij ons kamp opzetten
vanwaar het eerste lopersteam naar de start zal vertrekken.
Dat uurtje blijf ik mooi nog even liggen want de 2de helft van deze rit was niet zo van de diepe slaap
als het eerste deel.
Alsof het zo gepland is zijn we inderdaad 50 minuten later op de plaats van bestemming.
De camperdeur zwaait open en ik ruik vers gemaaid gras in combi met een flinke regenbui die
daaroverheen is gevallen.
We staan in de berm naast een N-weg, ook hier een stevige wind maar het is gelukkig wel droog.
In feite heb ik zelf nergens haast mee omdat ik pas om ongeveer 16.00 uur aan de beurt ben.
Echter heb ik samen met William “de taak” om het lopersbusje te voorzien van stickers.
De stickers zijn bedoeld om onze sponsoren “te laten zien” en ze op deze manier te bedanken voor
hun bijdrage.
Heel veel tijd hebben we niet aangezien het eerste team redelijk snel op pad moet, die moeten zich 2
uur voor starttijd melden bij de organisatie.
Semi professioneel plakken we de gehele bus vol met stickers en bereid team A zich voor voor vertrek
naar de start.
Ik ga een bak koffie proberen te fixen en een broodje eten en daarna nog fijn op mijn slaapplek in de
bus wat extra rust pakken.
Koleertje wat een wind zeg.
Uiteindelijk zo rond de klok van half 2 sta ik op en is onze keukenprinses al druk doende om
boterhammen met ei, champignons, tomaten en paprika te bakken.
Ik blijf me elk jaar verbazen over wat zij weer uit al die Tupperware bakjes tovert en ons voorschotelt.
Aan het eten zal het ook dit jaar zeker weer niet liggen.
Even de tanden nog poetsen, m’n slaapplek opruimen voor het andere team, omkleden en m’n rugtas
inruimen voor tijdens de route.
Extra kleding mee, veiligheidshesje, en wat persoonlijke spulletjes.
We zijn ongeveer 25 minuten voor op schema begonnen aan onze eerste etappe, een stuk van
volgens mij 55 kilometer.
We beginnen gelijk met een run-bike-run en helaas krijgen we een klein spettertje regen over ons
heen, niks noemenswaardig maar prettig is anders.
Bij de wissel riep het A team al dat de wind best pittig was en dat zelfs de fietsers er moeite mee
hadden.
Daar hebben ze niks te weinig aan verteld.
Ik heb vrijwel alle weersomstandigheden meegemaakt tijdens de Roparun maar de wind zo hard tegen
je in is dit jaar voor het eerst.
Op de foto hieronder is het niet te zien, maar op dit moment waait het kneiterhard en is de volgende
regenbui in aantocht.
Ik loop dit jaar etappes welke ik niet eerder heb gezien.
De Hamburg route heb ik al 2 keer eerder gerend maar steeds als team A.
Dan loop je dus elke keer dezelfde stukken.
De start meemaken is natuurlijk super kick en een groot feest, maar dat gun je uiteraard ook de
andere runners om te ervaren.
Net na de start van onze etappe gingen we een bospad in en ik dacht gelijk, dit wordt een hele nieuwe
Roparun ervaring.
Nieuwe feestjes, nieuwe dorpjes, wegen en paden die ik nog niet eerder zag.
Normaal startte ik in de industrie van Hamburg en nu lopen we gelijk door de bossen en de landerijen.
Die landerijen maken het best pittig, de wind waait zoals gezegd enorm en het zand en stof wat
daarmee door de lucht vliegt maakt er niet prettiger op.
Voordeel van de start niet meemaken is dat ik enorm veel rust heb gehad voor ik aan de slag moest.
Ondanks dat het zo’n gebroken nacht was heb ik daardoor een redelijk aantal uur geslapen.
Nadat broodje van vanochtend zijn we allemaal de camper en bus weer ingestapt en hebben we de
slaapzak weer aangetrokken.
Verderop in de etappe krijgen we nog een paar korte maar stevige regenbuien, maar gelukkig neemt
de wind iets af en is de temperatuur hoog.
Hoog om hard te lopen in ieder geval, zijn we niet nat van de regen dan is het wel van het zweten.
Hopelijk hebben we hiermee het slechtste weer van dit weekend gehad, afwachten maar.
Want de Roparun gaat gewoon door, weer of geen weer.
De laatste 500 meter zijn voor mij en ik zet er nog even een tempootje bovenop.
De wind en de regen doet precies hetzelfde en na een korte sprint duik ik onder de partytent van ons
wisselpunt.
Ik mag gelijk plaatsnemen op de massagetafel en Inge weet de juiste plekken te raken terwijl ik al
liggend nasi met saté eet.
Voor ik de slaapzak weer in duik neem ik, onder het mom van baad het niet dan schaad het niet, een
flesje water met een zakje ibuprofen.
Ik ga lekker even slapen en volgens schema ben ik om 00.00 uur weer aan de beurt.
Lieve vrienden van de Roparun, over 3 kwartier zijn jullie weer aan de beurt.
Dat zijn exact de woorden van onze teamcaptain waarmee ik wakker gemaakt wordt zo rond 23.30 uur
zaterdagavond.
We lopen ondertussen al bijna anderhalf uur voor op schema en dat maakt de pitstops in het
slaaphokje korter dan gepland.
Bij het openslaan van de camperdeur komt de geur van vers gebakken tosti’s direct naar binnen en ik
herinner me dat ik had gezegd voor ik ging slapen dat ik daar wel trek in zou hebben zodra ik wakker
wordt.
Het is ondertussen nog maar een klein half uurtje voordat ik weer moet rennen en een tosti ham-kaas
lijkt me bij nader inzien toch geen goed plan.
Een bakje muesli met wat yoghurt en Optimel is een betere optie.
Zodra ik dat erin heb zitten spoel ik m’n gezicht nog even met een plons koud water uit de jerrycan.
De rest van m’n lichaam had ik al “gewassen” met natte washandjes en de verfrissing van een deo
spuitbus.
We lopen vooraan in de stoet van Roparun teams en doen al sinds de start haasje over met de
runners uit Almelo.
Zij halen ons in en wij gaan hen weer voorbij.
Zo midden in de nacht is iedereen wat stiller op de route, en er gebeurt natuurlijk vrij weinig.
In Duitsland zijn er niet hele grote feesten in dorpen of steden maar een enkeling heeft een klein
feestje in zijn tuin opgezet, de bbq staat aan en de familie is uitgenodigd.
Huis, tuin en keuken muziekinstallaties staan hard aan en de kids weten niet wat ze meemaken zo
langs de lijn.
Superleuk voor ons natuurlijk, en wij laten die mensen dat natuurlijk weten ook.
We doen een dansje mee met ze en plannen de wissel zo dat dat precies bij hen voor de deur plaats
vind.
Maar nu zijn we dus diep in de nacht, nog steeds in Duitsland en ondertussen begin ik toch wel moe
te worden.
Niet zozeer dat ik moe ben van het lopen maar het onregelmatige slapen gaat je niet in de koude
kleren zitten en een paar uurtjes goed slapen ben ik wel aan toe.
Over koude kleren gesproken, het is buiten alles behalve koud.
Tenminste zo ervaar ik dat tijdens het rennen.
De wind is stukken minder dan vanmiddag en de bewolking met zijn regen is geheel verdwenen.
Er zitten een paar stukken run-bike-run in deze etappe en dan is het ineens wel koud.
Een jasje extra aan op de fiets is al voldoende echter krijg je in een kleine 20 minuten toch een paar
kouwe jatten.
Verder kan ik gedurende de gehele nacht in korte broek en T-shirt rennen.
Hopelijk blijft het zo tot maandagmiddag.
Bijzonder momentje tijdens deze etappe.
We staan stil in een straatje wat uiteindelijk doodlopend is naar een paar mooie grote huizen.
We staan vooraan langs de doorgaande weg en naast ons staat, jawel, een sigarettenautomaat.
Voor zover ik me kan herinneren staan of hangen die in Nederland nergens meer.
En zeker deze niet, hi-tech shizzle.
Je kunt met munten betalen, papiergeld, pinpas en creditcards en ook een module om id-kaarten,
paspoorten of rijbewijzen te scannen.
Het is ondertussen bijna half 5.
Het is al zo goed als volledig daglicht en we hebben nog een kleine 4 kilometer te gaan eer ik bij ons
wisselpunt ben.
Die tosti die ik eerder vannacht niet nam ga ik nu zeker wel nemen.
En ik ga niet treuzelen om mijn loopkleding om te ruilen voor mijn slaapzak en kussen.
Goedemorgen allemaal.
Fijne eerste pinksterdag.
Krampachtig en tegen beter weten in probeer ik mijn ogen dicht te houden als ik wakker wordt
van een kudde spelende en schreeuwende kinderen.
Het is ongeveer half 10 in de ochtend.
Het zal toch zeker niet dat we een wisselplek hebben naast een speeltuin?
Mijn benen voelen stijf aan, ondanks de prettige massage vannacht/vanochtend.
Ik ben al snel in deze editie van de Roparun het besef van tijd en locatie kwijt.
Komt natuurlijk door de steeds korte slaapjes en helemaal omdat ik dit jaar andere etappes loop dan
de vorige 2 Hamburg – Rotterdam runs.
Als ik dan toch maar besluit, na zeker nog 4 keer omdraaien, om mijn ogen te openen zie ik dat ik de
laatste ben die opstaat.
De teamcaptain komt binnen en verteld dat ik nog een uur heb voordat ik weer klaar moet staan voor
de wissel.
Ik geef mezelf even de tijd om soepel te worden zodat ik op een normale manier de cabine boven de
chauffeur kan verlaten.
Er is geen trappetje naar beneden dus het klimmen en klauteren over de stoelen en banken wordt
elke beurt iets lastiger.
Eenmaal beneden hoor ik ineens het geblaat van geiten en het geschreeuw van kippen.
Ooooh ja, fuck zeg..
We zijn bij de wissellocatie op het erf van de boer.
Normaal kom ik hier naar toe rennen en nu wordt ik er wakker door die andere etappes.
Elk jaar mogen we bij hem achter zijn stallen ons kamp opzetten.
Die speeltuin met kids was dus de boerderij die ik hoorde.
Echt een leuke locatie waar we in alle rust even kunnen ontbijten en waar we vroeger zelfs konden
douchen.
De beste boer liet ons in zijn huis van zijn eigen privé douche gebruik maken.
Helaas is hij zelf niet thuis dus die douche zit er niet in dit jaar.
Het A team komt binnen en we hebben besloten dat we even een kwartiertje extra inlassen omdat we
te ver vooruit lopen.
Checkpoints zijn pas enkele minuten open als we voorbij komen en als we dat volhouden dan komen
we bij checkpoints aan die ons niet doorlaten.
Om de teams “onder controle te houden” door de organisatie laten ze ons niet te ver uit elkaar
geraken en checkpoints laten je dan ook echt niet door als je er “te vroeg” bent.
Zo blijft de stoet van, op de Hamburg route, ongeveer 80 teams compact en onder controle van de
begeleidende motoren en auto’s van de organisatie.
Uiteindelijk mag ik weer starten en man wat voelt het lastig eventjes.
Ik heb 3 a 4 stukken nodig om er weer lekker in te zitten.
Het ziet er naar uit dat de zon hard gaat schijnen en gelukkig heb ik me hierop voorbereid dit keer.
Ik heb de dag voor vertrek een stapeltje nieuwe kleding gekocht waaronder singlets.
Singlets? Ja, T-shirts zonder mouwen 🙂 De beste aankoop in tijden zo blijkt als na een goed uur de
zon er vol doorheen komt.
Het is warm en ik zweet me de tandjes.
Stukje rennen en dan weer in dat busje zitten, dan ontplof je haast van de hitte.
Voor de duidelijkheid, het is geen klagen hoor, ik heb dit tien keer liever dan die wind en regen van
gisteren.
Zeker met de wetenschap dat we onderweg zijn naar de tennisvereniging.
Elk jaar, als we de route Hamburg – Rotterdam doen, dan passen we de tennisvereniging in als team
wissellocatie omdat we daar uitgebreid van de douches gebruik kunnen maken, en als ik ergens naar
uitkijk dan is het een douche.
En ook heb ik gehoord dat we vanmiddag daar broodjes hamburger krijgen van de keukenprinses.
Als het goed is kunnen we een pauze inlassen voor het gehele team.
We lopen nog steeds voor op schema en een uurtje met het gehele team samen iets eten en wat
kletsen is een leuke afwisseling op het steeds maar aantikken en weer doorgaan.
Mooie momenten tijdens deze etappe.
We komen door het plaatsje Sleen waar ze een groot podium hebben opgebouwd waar een band
speelt.
Een stukje verderop is de plaatselijk bekende molen open gezet om doorheen te rennen, begeleid
door een fijn stukje stampmuziek, een groepsfoto bij de ingang en hop weer door.
Bij Coevorden worden we over de rode loper door de bibliotheek gedirigeerd.
Ook worden we door een bejaardentehuis gestuurd, het plaatsje waar dat was is me even ontschoten.
Als je er niet bij bent dan denk je vast, ja leuk joh, is dat het?
Nou JA, dat is tof om mee te maken.
Overal staat het vol met enthousiaste mensen langs de route en doordat het zulk mooi weer is is het
natuurlijk retedruk en gezellig overal.
Het mooiste maken we mee in Dalen.
Het dorpje heeft middels slingers en linten een heel stuk de route bepaald en die route loopt langs een
podium waar muziek is en gefeest wordt.
De loper welke op dat moment voorbij komt, William in dit geval, wordt tot stoppen geroepen en krijgt
een klein praatje over wat ze daar allemaal doen. Vervolgens geven ze hem een bloem, in 2D geknipt
uit papier, welke een goede 500 meter verderop weer nodig blijkt te zijn.
Aangezien we vlak na het verkrijgen van deze bloem wisselen loop ik ermee verder tot er weer een
rode loper ligt en ik een kerk in geleid word.
In die kerk staat een kinderkoor superleuke opzwepende liedjes te zingen en zitten alle banken vol
met supporters van de Roparun.
Die bloem is bedoeld om een wens op te schrijven waarna alle wensen op een groot hart worden
geplakt, wij zijn de eerste vandaag.
Onze wens: dat we de Roparun net zo lang mogen blijven doen als dat het nodig is.
De momenten zoals hierboven zijn fantastisch om mee te maken.
Heb je pijn in je benen, druipt het zweet van je hoofd af, ben je moe of heb je honger, op die feestjes
langs de route vergeet je alles.
Na Coevorden is het nog een kleine 15 kilometer tot aan de teamwissel.
Ik kijk er enorm naar uit aangezien mijn benen toch wel zwaar aan gaan voelen nu en een broodje
hamburger er soepeltjes in zal gaan. (Wel 2 ook denk ik)
Eenmaal bij de tennisverenigingen staan de massagetafels klaar, liggen de hamburgers op de
bakplaat en zie ik aan de gezichten van de andere teamleden dat de douche meer dan welkom is
geweest al voor hen.
Ik neem, zoals verwacht, 2 broodjes hamburger 🙂 laat me uitgebreid masseren en ga zeker een
kwartier onder de douche staan.
De A ploeg vertrekt ondertussen en ik ben zo rond de klok van 8 uur vanavond weer aan de beurt.
Belangrijk punt: ik ben op de helft 🙂
Met knallende koppijn word ik ergens aan het eind van de zaterdagmiddag weer wakker.
Het is enorm warm in de camper en buiten is het flink rumoerig.
Van slapen is vrijwel niks gekomen en daar ben ik best saggerijnig van.
Hoort er allemaal bij natuurlijk maar je moet even niet te druk tegen me praten en ik neem i.p.v. koffie
bij het wakker worden maar snel weer een fles water met een zakje ibuprofen.
Maar er is zeker ook goed nieuws.
De massage en de douche van vanmiddag heeft wonderen gedaan.
Na 3 lange etappes voel ik me best fit weer.
Voor zover je fit kunt zijn natuurlijk, de etappe van afgelopen middag heeft heel wat energie gekost.
Wat eten betreft voor aanvang neem ik 2 bruine boterhammen met kaas.
De keuken maakt een heerlijke pasta maar die laat ik voor nu aan me voorbij gaan en neem die
maaltijd liever als ik straks weer terug ben.
In de bus hebben we een hele voorraad met diverse etenswaren.
Broodjes, chips, ontbijtkoeken, energierepen, zelfgemaakte koeken, sultana’s, flessen water en
verschillende AA drinks.
Ik vind het persoonlijk het prettigst om niet teveel per keer te nemen en zo door de run heen steeds
wat hapjes te nemen van de diverse aanwezige snacks.
Na een etappe is een volle maaltijd goed welkom natuurlijk aangezien je dan een uurtje of 4 de tijd
hebt om dat te verwerken.
We vangen onze etappe van 50 kilometer aan ergens om 19.00 uur.
De ibuprofen is nog niet aan het werk en het kost me ruim een uur en nog een zakje in een flesje
water om de hoofdpijn kwijt te raken.
Het is een zware etappe merk ik aan iedereen, we zijn allemaal wat stiller en ook de slappe grappen
van de fietsers blijven uit.
Het is ook een etappe vol met mooie momenten.
Onwijs veel mensen die in hun voortuin een feestje maken.
Partytenten waar jongeren een tv scherm voor de voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal tegen
Portugal aan hebben staan.
De formule 1 race zie ik ook op schermen voorbij komen.
Families die complete tuinsets en bankstellen met vuurkorven langs de weg hebben staan, je kunt het
zo gek niet bedenken en het staat langs de weg.
Mensen op terrassen van restaurants op de route laten hun mes en vork liggen en applaudisseren zo
hard als ze kunnen.
En dan ineens krijgen we het meest bijzondere wat ik ooit heb gezien tijdens de Roparun.
Ergens bij Warnsveld staan er ineens glazen potjes langs de route, aan beide kanten van de weg.
Elk potje is gevuld met een waxinelichtje.
Op zich heb ik dat al wel eerder gezien maar deze rij lampjes duurt en duurt en duurt.
We vragen ons serieus af hoeveel potjes er wel niet staan.
Ze staan er ondertussen al zeker een kilometer, elke 3 a 4 meter aan beide zijde een potje met een
lichtje.
Die ene kilometer wordt er twee en ook na 3 kilometer staan ze er nog.
Je weet niet wat je ziet zo in het donker.
Ik heb eerder lampjes zoals dit langs de weg gezien maar dit gaat verder dan een rijtje lichtjes.
Om stil van te worden.
En dan opeens is daar Zutphen.
De waxinelichtjes houden aan, en op kortere afstand van elkaar, er zijn zelfs stukken waar ze om de
50 centimeter staan.
We worden nog door een klooster geleid waar de mensen geheel in klederdracht ons aanmoedigen.
We zijn ondertussen ook met alle 4 de lopers op het parcours met de fietsers achter ons aan.
Het busje wordt op een enkele plek omgeleid maar volgt ons op korte afstand.
In de verte hoor ik een orkest spelen en als ik goed kijk, het is immers al donker buiten, zie ik ook een
menigte mensen staan.
Zutphen gaat los zeg, het orkest is een modern drum en blaas orkest en geven een showtje als we
naast ze staan.
Staan ja, want rennen is er niet meer bij in Zutphen.
Het is zo druk en het is er zo’n feest dat alles en iedereen al schuifelend door het centrum gaat.
Er is een rode loper moment waar we een medaille krijgen en een fotoshoot.
Het is niet voor niks dat ze in Zutphen al 3 jaar op rij de eerste prijs winnen voor grootse feest en
aankleding van het Roparun event.
Kippenvel is een understatement en ik ben serieus al mijn moeheid en pijntjes geheel vergeten.
We hebben zeker 20 minuten nodig om door het feestje heen te komen en we onze weg weer kunnen
vervolgen.
Als je dan denkt dat het klaar is heb je het mis.
De waxinelichtjes houden aan en overal staan mensen met statafels voor hun eigen voordeur, ze
hangen uit de ramen en het applaus houdt gewoon niet op.
Een kroeg heeft nog een feestje georganiseerd en ik heb nog niet eerder zoveel mensen een high-five
gegeven.
Nog steeds houden de waxinelichtjes aan, al zeker een kilometer of 10 staan de lampjes op de route.
Opeens staat er een jongen voor ons op de weg met een bord in zij handen.
In koeienletters staat erop: STOPPEN!
Een paar woningen langs de weg hebben een feestje georganiseerd en zijn eigenlijk blijer met ons
dan wij met hen lijkt het. (goed bedoeld natuurlijk )
We worden met open armen ontvangen en we kunnen van een grote tafel iets te eten en te drinken
pakken.
Een muziek en disco installatie maakt dat iedereen danst en wij natuurlijk mee doen.
Ik val waarschijnlijk in herhaling wat vertellen over feestjes betreft en je moet er eigenlijk bij zijn om te
weten wat het is en met je doet.
Het is gewoon echt het meest bijzondere evenement waarbij sport, feest, teamwork en het goede doel
samen komen.
On-ge-lo-fe-lijk wat is het in Zutphen gaaf.
Het is ondertussen ook nog maar een klein stukje naar onze team wissel en ook daar heb ik wel weer
zin in.
Het is nu half 1 snachts en ik krijg van de keuken een heerlijke wrap met gyros en groente.
Mijn fantastische masseuse Inge neemt mijn benen nog even onderhanden en ik kruip lekker mijn
slaapzak in zo meteen.
Ik ben ergens rond half 5 denk ik weer aan de beurt voor m’n 1 na laatste etappe alweer.
Betekend dat we Rotterdam in het zicht gaan krijgen en dus ook de finish.
Heel tof wordt dat, en ik weet zeker dat ik versleten ben tegen die tijd, maar als de Roparun overal
zoals hierboven zou zijn dan mag het van mij eigenlijk nog wel een dagje langer duren.
Eindelijk fatsoenlijk geslapen.
Alles wat langer dan anderhalf uur duurt is fatsoenlijk slapen en ik denk dat ik dit keer 3 uurtjes heb
gehad.
Het zal het laatste ook zijn van deze Roparun.
We gaan aan onze 1 na laatste etappe beginnen op het moment dat het weer licht wordt buiten.
Ik schat dat het half 5 is.
Het is fris en ik doe een jasje aan, en ook weer het veiligheidsvestje.
Tot 08.00 uur is die nog verplicht, kan niet wachten om dat onding af te gooien straks.
Ik weet het, het heeft niet voor niks die naam maar als het eenmaal 6 uur is dan gaat het toch als
overbodig lijken en heb je er meer last van dan dat het nog voor de veiligheid dienst doet.
Ik mag/moet starten op dit stuk van Wageningen naar Leerdam en heb een bakje muesli op met wat
yoghurt en een glaasje water.
Oh ja, en ook een stuk pannenkoek welke het A team had meegenomen vanuit Ede, daar maken ze
de aller aller lekkerste.
Eten zo vlak voor je moet starten is altijd lastig, niet teveel en niet te weinig want je maag laat je in
beide gevallen in de steek.
Ik voel me daarnaast het tegenovergestelde van de etappe hiervoor.
Niks geen hoofdpijn maar nu laat mijn onderlichaam weten dat ik er veel van vraag dit weekend.
Het feestje van Zutphen teer ik nog op kwa euforie en de goede slaap zorgt dat ik in mijn hoofd super
enthousiast van start ga.
Dat duurt eerlijk gezegd 5 meter al voor ik me besef dat mijn benen minder enthousiast zijn dan mijn
hoofd.
Gewrichten lijken wel een druppeltje olie te kunnen gebruiken en de spieren vinden de temperatuur
nog net iets te laag.
Maar opgeven is geen optie, de finish is dichterbij dan de start.
Het tijdstip leent zich er uiteraard ook nog niet voor om toeschouwers of feestjes langs de route te
verwachten.
Echter na een goed uur komt Lienden in zicht en daar heb ik wel fijne herinneringen aan.
Een goede vriendin van mij woont daar en ik heb gehoord dat ze de Roparun in Lienden een warm
hart toedragen en er ongeacht het tijdstip een feestje van maken.
Niks van gelogen want de groene loper (de kleur van het fruit in de Betuwe gok ik) ligt uit en ik hoor
iemand door een microfoon in de verte al roepen.
Er worden appels uitgedeeld en er staat een fantastisch podium met een dj en een groot publiek te
juichen en te klappen voor ons.
We nemen een momentje op het podium en ik zie ook mijn vriendinnetje staan, even een knuffel een
kus en we vervolgen onze weg.
Ondertussen begint de zon door te komen en ook is het al richting de klok van 8 uur en mogen we dus
bijna de veiligheidsvestjes uit.
Ik voel me met elk stuk wat ik ren fitter en ik kan zelfs het tempo wat omhoog doen.
Het is nu in feite “niet zo ver” meer en ik kan wel de conclusie trekken dat mijn knie me niet in de steek
heeft gelaten of gaat laten.
Ik heb dus de juiste keuze gemaakt uit de veelvuldig gestelde vraag:
Zal ik het wel doen of zal ik het niet doen?
Na Lienden is er niet veel spannends meer langs de route, een paar woonwijkjes waar iedereen lekker
uitslaapt en wat N-wegen waarop we enkel andere teams tegen komen.
We komen nog langs een ziekenhuis waar de route over de parkeerplaats geleid worden en we over
de rode lopen mogen met een nog ietwat klein groepje publiek.
Of dit nou ná of vóór Lienden is weet ik even niet meer.
De zon is ondertussen weer op volle kracht en het eerder aangetrokken T-shirt is gewisseld voor een
singlet.
We gaan al snel op Leerdam aan en het lopersbusje doet nog een laatste keer de tank vullen.
Jammer genoeg ben ik te laat om mijn ouders te waarschuwen aangezien we langs de camping
rennen waar zij verblijven.
Ik bel ze op maar voordat ze langs de weg kunnen staan zijn wij al voorbij.
Net als vorig jaar pakken ze de auto en komen ze naar de wisselplaats in Leerdam.
In Leerdam staat het A team klaar maar pakken we weer even een kwartier rust met z’n alle.
Das echt zo veel fijner dan het gehaast van voorgaande jaren bij team wissels.
Voor de laatste keer laat ik mijn benen nog even losgooien door de fysio.
Ook daarvan moet ik nog even zeggen dat we echt 4 kanjers bij ons hebben die echt weten wat ze
doen, van onschatbare waarde zijn ze, serieus.
Broodje pindakaas, broodje ei, bakje met fruit en een paar glaasjes water maken het weer bijna
compleet.
Ik ga nog even opfrissen in het washok van het verzorgingstehuis waar we voor de deur staan.
Fris pakje hardloopkleding aan en dan ben ik klaar voor vertrek naar Alblasserdam.
Slapen doen we niet meer aan en we zitten camping stijl aan de tafel in de camper als we onderweg
zijn.
In Alblasserdam gaan we met alle 8 lopers het parcours op en gaan we gezamenlijk langs de laatste
feestjes en belangrijke punten.
Rotterdam, de bitterballen en een ijskoud biertje zijn nu wel heel dichtbij!
Eenmaal in Alblasserdam lijkt iedereen de finish te ruiken.
De radio gaat op standje oorverdovend en alle andere teams worden luid aangemoedigd.
Zodra wij daar aankomen moeten onze lopers van team A nog ongeveer 13 kilometer voordat ze er
zijn.
Vanaf hier gaan we met alle 8 de lopers en de 4 fietsers het parcours op.
We hebben dan 7 lopers die op de fiets gaan ook en 1 loper welke rent.
Met z’n 8-en gaan we dan estafette doen tot aan de finish begeleid door onze 4 fietsers.
Na de tijdwaarneming op de Wilhelminabrug voegen alle teamleden zich weer bij ons en gaan we met
het complete peloton van 25 man/vrouw sterk door naar de Binnenrotte.
Ik weet niet hoe laat het is maar het A team heeft het gas erop gezet en komen aan in Alblasserdam.
Alle fietsen eruit, rugtasjes gevuld en na een kwartiertje zijn we met 12 man/vrouw sterk weer op pad
voor de laatste 27 kilometer.
Met z’n 12-en nog die afstand overbruggen betekend dat je nog max 3 keer aan de beurt komt en dat
betekend voor mij elk stukje nog even alles geven.
Gewoon omdat het kan 🙂
Het laatste stuk wordt een feestje, het is natuurlijk druk op de weg als elk team met 12 mensen op de
route zit, maar hoe meer ziel hoe meer vreugd zullen we maar zeggen.
In Ridderkerk zitten meerdere pleinen met terrassen helemaal vol met mensen die niet meer
ophouden met klappen.
In Rijsoord hetzelfde verhaal en ook weer bij woningen hangen de mensen uit de ramen of staan ze
voor de deur feestjes te vieren.
Barendrecht wordt uiteindelijk de kers op de taart.
Overal door Barendrecht heen wordt er snoep en fruit uitgedeeld door mensen.
Maar in het centrum is het pas echt raak.
Zoals elk jaar maken ze er daar een feest van waar de halve stad voor uitloopt.
Uiteraard is Barendrecht speciaal voor mij vanwege mijn all time favorite supporter.
Al zwaaiend en gillend springt ze over de hekken en komt ze op me af rennen en krijg ik een flinke
knuffel.
Ook de burgemeester staat er om iedereen een high five te geven en ons, inclusief alle fietsers, over
een podium te laten gaan.
Je rijdt of loopt daar werkelijk door een erehaag van mensen.
Een stukje verderop bouwen ze ook nog een feestje bij de kroegen, het lijkt wel Koninginnedag.
Na Barendrecht is er vlak voor Rotterdam zuid ook nog een erehaag met omroeper waar ik toevallig
aan de beurt ben. Het is mijn allerlaatste stukje rennen en op volle snelheid neem ik het applaus in
ontvangst en grijp ik nog een zakje chips mee.
Jammer genoeg begint het vanaf daar wel hard te regenen.
De Roparun gaat altijd door, dus wij ook nu.
Eenmaal ter hoogte van het Daniël de Hoed is het weer droog en nemen we zoals gewoonlijk pas op
de plaats, stappen we af van onze fiets en nemen we daar met gepaste trots het applaus in ontvangst.
Het goede doel waar we voor lopen is en blijft enorm belangrijk.
Een dag voor de start van de Roparun vroeg ik een vriendin of ze nog iets leuks ging doen dit
weekend.
Het antwoord was dat ze naar een uitvaart moest van een vriendin van haar, iemand van haar en mijn
leeftijd.
Dat is me het hele weekend bijgebleven en is treurig genoeg nog veel te vaak aan de hand.
Onlangs hoorde ik dat kanker doodsoorzaak nr1 is geworden, hier moeten we gewoon tegen blijven
knokken.
Terug naar de run.
Het is nog een paar kilometer tot aan de finish en het is drukker dan druk op de route, ik kom nog
bekenden tegen die de Parijs route hebben gedaan, puur toeval natuurlijk maar des te leuker om ze te
zien.
Zo voor De Hef, de stalen brug ik Rotterdam, leveren wij onze fietsen in en gaan we lopend richting de
tijd finish.
Das nog best een chaos daar omdat de helft van ons denkt dat het net als vorig jaar geregeld is en de
andere helft in de gaten heeft dat het dit jaar anders loopt.
De tijdfinish is verplaatst maar we zijn officieel met een handtekening over de finish om 15.20 uur.
Op de Willemsbrug komen we alle teamleden weer tegen, we zijn weer compleet met 25 mannen en
vrouwen. Even snel schone teamkleding aan en op naar de Binnenrotte voor het onthaal.
Ik kijk weer terug op een fantastische ervaring en ben enorm trots op ons team.
8 nieuwe teamleden welke allemaal keihard nodig waren en alsof ze het al jaren deden zo makkelijk
meedraaiden in onze Running Rotterdam Pilots machine.
Ik ben ondertussen bijna bij het bier en de bitterballen, oh nee, bijna bij het onthaal op de Binnenrotte,
dat bier en die bitterballen komen daarna.
Niet normaal weer hoeveel mensen hier voor ons staan.
You’ll never walk alone, kneiterhard uit de speakers als wij in de stoet staan.
Ik ben zo blij dat ik dit mag en kan doen.
Ik ga m’n telefoon wegstoppen en nog even genieten van het feest hier.
Dank aan iedereen die mij gesteund heeft op welke manier dan ook.
Ik doe het voor het goede doel, maar ook voor jullie natuurlijk.

Blog Roparun 2018

1x per jaar op zaterdag gaat de wekker op een onmogelijk tijdstip.
Het is dan nog donker buiten ondanks dat we in het seizoen zitten waarin het vroeg licht
wordt.
Deze zaterdag is die ene zaterdag.
Om 4 uur in de ochtend hoor ik Slam FM uit mijn wekker de laatste hits van een vage dj
eruit gooien.
In eerste instantie krijg ik mijn ogen amper open en kraakt en piept het hele lichaam, ben
immers al 41 ondertussen � .
Op automatische piloot ga ik richting de douche, met 1 oog open hang ik het
douchegordijn recht, draai ik de kraan open en wacht ik 1 minuut totdat het water warm
is.
Eenmaal onder de douche, kop vol shampoo, gaat het hard.
Het besef dat de wekker ging voor dat ene gave weekend per jaar, met een ploeg mensen
waarvan het grootste deel nooit bij mij op de koffie komt maar die wel diep in mijn hart
zitten.
HET IS ROPARUN WEEKEND!!
Tijdens het tandenpoetsen kan ik amper stil staan, de adrenaline giert ineens door mijn
lichaam, ik kan in principe mijn tandenborstel stil houden, mijn lichaam doet de rest ☺ .
Alles staat beneden al klaar, kleding, schoenen, toilettas, telefoon en opladers, broodjes
en koffie.
Ik ben wakkerder en fitter dan op een dag dat ik lekker uitslaap.
Afgelopen weken was dat gevoel wel even anders.
Ik was vaak moe, na het eten op de bank een uurtje gummynekken, het hardlopen ging me
niet van een leien dakje en een te kort aan slaap hielp ook niet natuurlijk.
Maar vandaag is alles anders, ik ben blij, voel me fit, heb er mega zin in en die wekker die
zojuist stond te schreeuwen klinkt nu als toffe muziek.
Het is ondertussen 4.30 uur, de Senseo (ja ik weet het, het is geen echte koffie) doet z’n
ding en ik prop een paar witte bolletjes met chocopasta in m’n mond.
Heb voor onderweg straks nog wat croissantjes klaar liggen en ook van die broodjes met
amandelspijs zitten in mijn tas.
De deurbel gaat en de eerste “collega” meldt zich.
Carl, de masseur, is de eerste die aankomt bij mijn huis en niet veel later komen Brian,
onze camperchauffeur, en Marieke zich melden bij mijn voordeur.
We zijn compleet, gooien alle spullen in de auto’s en we racen, via de straat waar William
woont, die rijd natuurlijk ook mee vanuit Vlaardingen, naar de Heijplaat, ons vaste vertrek
punt bij de KRVE.
Zoals elk jaar gaat het daar ook op de automatische piloot, of je er nou al 5 jaar bij bent
of dit jaar voor het eerst, door de juiste planning en voorbereiding weet iedereen zijn of
haar taak en loopt alles zo soepel als maar kan.
De koffie automaat van de KRVE draait overuren, campers worden ingeruimd, onze
gesponsorde kleding pakketten worden uitgedeeld, de sponsorstickers worden op de bus
geplakt en niet te vergeten, iedereen gaat nog even langs het toilet.
Het is 6.00 uur, perfect op schema, en we vertrekken richting Hamburg.
Na 2 edities Parijs gaan we dit jaar de Hamburg route weer doen, in mijn ogen een leukere
route omdat er een groter deel van de route in Nederland gelopen wordt dan op de route
vanuit Parijs.
In Nederland leeft, in veel plaatsen waar de Ropa stoet doorheen komt, de Roparun
onwijs, er wordt mega aandacht aan besteedt en dat maakt het voor de runners en fietsers
natuurlijk een onvergetelijke ervaring.
Ik ga het komend weekend alles weer proberen te delen met jullie, maar je moet het in
het echt meemaken om het echt te ervaren.
Ik heb de Hamburg route al eerder gerend en heb nu al kippenvel als denk aan die editie
en ik weet dus wat ons te wachten staat.
Nog een uurtje of 5 rijden nu.
Ik ga proberen wat slaap te pakken (pakken wat je pakken kan).
Goedemorgen allemaal!
PING!! Ik wordt wakker van het geluid van een smsje.
Welkom in Duitsland lees ik in het scherm.
Ik was in de camper op de bovenverdieping gaan liggen om nog wat slaap te pakken,
wonderbaarlijk genoeg lukt dit redelijk.
Al met al is het best een takke eind rijden, mede door de files die we tegen komen en de
N-wegen die we daarom pakken.
Een plas en koffie pauze zorgen ervoor dat we totaal toch wel een kleine 7 uur onderweg
zijn.
Onderweg naar het eerste wisselpunt bedoel ik dan, de officiële startlocatie is nog een
klein stukje verder.
Het hele team stopt op een klein grasveldje langs een N-weg ergens tussen de
boerenlanden en vanaf daar gaat dan Team A naar de start. We zijn krap in de tijd en
moeten dus enigszins opschieten met omkleden.
Voor het eerst in onze sponsorkleding, prachtig setje, ben alleen niet gewend om in een
korte tight te lopen, dat zal even wennen zijn voor het eerste stuk.
Water, sportdrank, koeken, broodjes en repen, en wat extra kleding pakken, de groepsfoto
snel maken en hop naar de start! ☺
Dit jaar ben ik weer van Team A, dus ik mag samen met 7 anderen de kop af trappen voor
de 2018 editie.
Onze starttijd is om 16.24 uur.
We zitten behoorlijk aan het eind van de stoet vanuit Hamburg, er starten totaal zo’n 80
teams en na ons zijn er nog maar 10 aan de beurt.
Mocht je ons team nou willen volgen ga dan naar http://www.roparunlive.nl
Daar kies je dan in het menu team 23 en je ziet live waar wij uithangen en de prognose
van onze aankomsttijd in Rotterdam.
Het is nog maar een paar uurtjes nu totdat we echt echt onderweg zijn.
Ik kan niet wachten jongens ☺ � !!
Wilt u pasta bolognese of pasta met witte kaassaus en broccoli meneer?
Ik heb niet zoveel trek en heb al van alles door elkaar zitten eten onderweg dus bolognese
(met alle kruiden van dien) lijkt mij de verkeerde keus.
Doet u mij maar een portie van die witte saus mevrouw, en een beetje salade erbij lust ik
ook wel.
De welbekende pasta party is in volle gang.
Nou ja, volle gang, volle gang… omdat we aan het einde van de stoet zitten op de
Hamburg route is het bij de start niet zo’n drukte als we gewend zijn in Parijs.
Des al niet te min is het in Hamburg toch ook een feestje.
Carnavals krakers wisselen zich af met 90’s hits om vervolgens weer door te gaan met Ali B
achtige Nederlandse rap plaatjes.
Elk team, of meerdere teams tegelijk, wordt(en) gestart met een gave plaat waar iedereen
flink op los gaat, de organisatie bij de start is zoals altijd top geregeld.
Wij starten samen met 1 ander team en beginnen met een run-bike-run van 11 kilometer.
Het andere team doet dat niet en we zijn ze dan ook best rap kwijt.
Het blijft in het industrie gebied van Hamburg erg rustig, her en der wat fietsers of
wandelaars maar verder zie je niks anders dan gebouwen zoals je ze kent als zeg maar De
Maassilo in Rotterdam.
En dan is de Maassilo een kleintje vergeleken bij wat je hier ziet.
De industrie verruild zich voor wat landerijen en na een goed uurtje lopen we door wat
dorpjes en langs diverse restaurantjes.
Vrijwel niemand weet hier wat al die mensen met een rugnummer aan het doen zijn en dus
is er qua beleving, feestvreugde en aanmoedigingen niet veel te doen.
De bewolking maakt plaats voor de zon en daarmee is dit een relatief korte, maar
behoorlijk warme etappe van 40 kilometer.
Precies volgens schema komen we rond 19.30 uur weer aan bij “het kamp” om de wissel
met team B te doen.
Alles is zoals we ze daar vanmiddag achter lieten enkel heeft nu de keuken een heerlijke
maaltijd voor ons gefikst. Rijst met ei en gebakken groeten met kip, als ik alles tenminste
heb kunnen herkennen als zodanig.
Even de massagetafel op, jezelf erna snel wassen, tanden poetsen en hop naar bed.
Ondertussen wordt het kamp opgeruimd en niet veel later lig ik in bed, schrijf ik dit stukje
en zijn we onderweg naar wisselplek 2.
Welterusten en tot vannacht.
Goedenavond chauffeur, u weet dat u stil staat bij een bushalte?
Uh, ja dat weet ik meneer.
U weet dat dat niet mag?
Uh, nee daar ben ik me niet van bewust.
Regels die in Nederland gelden, die gelden ook hier in Duitsland.
Oppassen dus, ze zijn streng bij de Roparun, en terecht.
Direct aan het begin van onze 2de etappe speelde dit tafereel zich af.
Om 23.30 vingen wij deze aan nadat we een paar pannenkoeken naar binnen hadden
gewerkt.
De reis naar de wisselplek ging best soepel, al is het altijd schudden geblazen in een
rijdende camper.
Als we eenmaal wakker gemaakt worden heb ik het gevoel alsof we pas 5 minuten stil
staan en dat dit 1 van mijn slechtste slaapjes ooit was.
Niet mauwen, opstaan, spullen pakken en opstarten weer.
Bekertje water met 2 pannenkoeken neem ik voor we op pad gaan en zo door de nacht
heen snoep ik nog wat noga blokken en energierepen.
Enkele Duitse boeren lijken de Roparun te kennen en staan langs de weg met toeters en
bellen te applaudisseren.
Vervolgens komen we een paar steden door waar enkele dronken Duitsers ook schreeuwen
en klappen voor ons maar daar zullen de halve liters bier wel een groot aandeel in hebben.
Steden worden weer dorpjes en de rust keer terug op straat.
Weinig te beleven dus op de route en de enkele teams die we tegenkomen zijn telkens
dezelfde.
Het was best vreemd qua temperatuur, warm genoeg om te zweten en dus korte broek en
T-shirt door de nacht heen, maar tegenstrijdig genoeg wel constant kouwe jatten.
Het laatste stukje is een run-bike-run tot aan de wisselplek.
De tosti’s liggen klaar, met wit brood natuurlijk, geen voedingstoffen, maar wel lekker
suiker en toch een volle buik ☺ .
Cup a soup asperge tijdens het masseren en ik duik als de wiedeweerga mijn slaapzak in.
Ik heb een stukje fatsoenlijk slaap nodig om de volgende etappe aan te kunnen.
Het is nu 5.00 uur en we gaan dus weer naar het daglicht toe, en, we gaan al naar de grens
met Nederland.
Laat de feestjes maar beginnen!!
Goedemorgen en een fijne pinksterdag allemaal.
Bass, wil je koffie?
Das zo’n beetje het eerste wat ik hoor, of eerlijk gezegd, het eerste wat tot me doordringt
nadat ik vanochtend om 7.30 uur werd wakker gemaakt.
Een vraag die ik normaal beantwoord met: is gras groen, is een bal rond, is bloed rood?
Met andere woorden, normaal op zondagochtend op dat tijdstip wil ik natuurlijk koffie.
Maar vandaag denk ik er even over na en zeg, nee dank je.
Ben net wakker, heb een etappe van 60 kilometer voor de boeg en koffie zo kort voordat ik
moet opstarten lijkt me geen goed plan.
Als ik iets niet kan gebruiken is het dat mijn maag zich straks 3x ronddraait en dat ik van
dixi naar dixi moet lopen.
Ik graai een bakje van de tafel, vul ‘m half vol met muesli en top het geheel af met
yoghurt.
Banaantje lust ik ook wel, maar de vraag of ik een gebakken ei wil beantwoord ik negatief.
Het is aan alles te merken dat het een warme dag gaat worden, alles beter dan regen en
kou, maar de warmte vraagt toch wel enige aandacht.
Genoeg drinken, vooral water en af en toe een slokje AA drink, zoute dropjes, zoete
koeken en uiteraard alles met mate maar zeker niet te weinig.
Tijdens de afgelopen nachtetappe heb ik mijn linkerbeen 1 stap verkeerd neergezet en
daarmee een “pijntje” in mijn enkel en knie veroorzaakt.
Vanochtend heeft de fysio zijn magische vingers zich ermee laten bemoeien maar kon niks
verontrustends aanwijzen.
Op kilometer 20 vandaag gaan die 2 plekjes toch zeuren en ook mijn benen gaan al wat
zwaar aanvoelen.
Ik besluit, zonder dat ik dat ooit eerder geprobeerd heb om het met 2 paracetamols te
gaan bestrijden.
Binnen een uurtje voelt alles stukken beter en kan ik vrolijk verder.
De route gaat weer door landerijen, grote boerderijen en riante huizen ernaast is het
beeld wat we het meeste zien.
Lijkt er een beetje op alsof we door het Westland rennen, alleen de kassen ontbreken hier.
Wat we wel tegen komen is een enorme baan voor een zwevende trein.
Een magneettrein heeft ooit over deze baan gereden (of eigenlijk gegleden), maar om de 1
of andere reden is die uit bedrijf genomen en zie je nu dus een enorme verroeste ijzeren
rails op betonnen pilaren door het mega open landschap lopen.
Best cool om te zien, je moet het maar eens googelen.
We komen ook het Roparun steunpunt tegen, bij het plaatsje Klüse.
Daar staat een grote disco opgesteld met een paar flinke partytenten en het krioelt er van
de Roparun vrijwilligers.
Veel teams maken hun teamwissel op deze plek, en maken gelijk van de gelegenheid
gebruik om aan de opgestelde picknick tafels met de hele groep het ontbijt of de lunch te
nuttigen.
De echte echte doorgewinterde Roparunners wagen ook nog even een dansje natuurlijk en
de voorbijkomende teams worden allen toe gejuicht.
Zoals eerder gezegd zijn het niet veel teams welke voorbij komen omdat we redelijk
achteraan in de stoet zitten.
Het feestje daar is er niks minder om.
De totale etappe is dus 60 kilometer dit keer en na ongeveer 50 komen we de grens van
Nederland over.
Vlak voor we het eerste dorpje in gaan, Selingen als ik me niet vergis, komt er toeterend
een auto voorbij.
Grote stickers op de auto met de tekst, ROPARUN FANS! laat niks te raden over.
We lopen het dorpje in en voor de deur van een kast van een huis staat een hele familie,
misschien wel alle inwoners van Selingen � , en de muziek en spandoeken laten weten dat
ook zij echte fans zijn, fantastisch.
We doen een runner wissel en de auto met stickers erop stopt naast ons.
2 dames stappen uit en zeggen dat ze zo onwijs veel bewondering voor ons hebben, ze
zagen ons bij de start en nu weer hier, een goeie 200km verderop.
Nou dame, ik heb meer bewondering voor jou omdat je uren en uren lang op die stoel gaat
zitten in de auto, opgepropt tussen de boodschappen en versnaperingen.
Ik moet dan wel een takke eind rennen, maar ik heb best luxe hoor.
Niet veel later, we zijn we bijna bij de teamwissel plaats, zien we een motorrijder met
passagier onderuit gaan.
We rennen er snel heen en ook een auto stopt en de bestuurder stapt uit om te helpen.
De motormuis blijkt onder z’n helm een wesp te hebben gehad en is gestoken net onder
zijn oog in z’n ooglid.
Een lelijke plek waar je eigenlijk niet zoveel aan kan doen, we houden een motorrijder
van de Roparun organisatie aan en laten de situatie verder aan hen over.
Nog 1 runnerwissel en we zijn bij teamwisselplaats “De Boer”.
Een vaste plek op de Hamburg route waar wij ons kamp opzetten en waar we rustig het
eten kunnen verzorgen en de massages kunnen doen.
Deze boer stelt zijn privé terrein beschikbaar aan ons en zo staan wij tussen de onlangs
geboren kalfjes hamburgers te bakken � .
De keuken van de Running Pilots is echt de beste die ik ken, alles vers en gevarieerd.
Na een broodje eiersalade en broodje hamburger laat ik deze ronde mijn bovenbenen
masseren.
Ook daar hebben we 2 toppers in dienst, elk spiertje wordt zorgvuldig aangepakt en met
zachte handen behandeld.
We stappen de camper in en gaan naar de volgende wisselplaats.
Ik weet al wat er komen gaat, maar dat houdt ik voor de volgende update.
Even proberen mijn ogen dicht te doen nu.
Wie wil er douchen?
Na een rommelige rit in een snikhete camper komen we bij de tennisvereniging aan.
Ook een vaste plek om onze wissel te laten plaats vinden.
De chauffeurs zijn een paar keer de weg kwijt en dat komt de rust achterin niet ten
goede.
Overdag slapen is toch al niet makkelijk, en als dan de omstandigheden niet meezitten kun
je het eigenlijk wel vergeten.
Met een handdoek over mijn schouder en een toilettas onder mijn arm loop ik naar de
kantine en kleedkamers van de tennisbaan.
De eigenaren zijn, op ons verzoek tijdens de route verkenning, naar de club gekomen om
de deur open te doen zodat wij kunnen douchen.
Tot nu toe was het niet veel meer dan een jerrycan koud water over je hoofd kiepen en de
natte verfrissingsdoekjes van de Albert Heijn die de klus klaarden.
Douchen alsof je al een jaar niet bent geweest, zo voelt het, heerlijk.
Frisse deo, verse klodder gel in het haar (dat moet goed zitten natuurlijk � ) en schone
kleding aan.
De keuken heeft een Chinese rijsttafel klaar gemaakt, maar aangezien wij zo op pad
moeten voor een stukje van 50 kilometer slaan we het over en spreken we af dat wij het
bij het terugkomen wel erg lekker zouden vinden.
De route brengt ons door Hardenberg en omstreken richting Almelo.
Boerderijen staan er nog zat, maar ook de kasten van huizen in prachtige bosrijke
omgevingen zijn niet van de lucht.
Feestjes komen we niet tegen en op een bepaalde manier is dat soms wel lekker.
Gewoon om je heen kijken, beetje kletsen met de fietsers naast je en je meters maken.
Maar heel eerlijk, fans langs de route tegenkomen is toch ook wel heel leuk.
Zo komen we op een kruising waar we van runner wisselen maar we kunnen niet uitstappen
of er staat een groepje van 10 kinderen om ons heen met borden vol hamburgers en
frikadellen.
Die kids zijn zo enthousiast en rennen van de BBQ heen en weer naar ons om van alles uit
te delen.
Super leuk, al sla ik natuurlijk over. Ik pak wel een sultana in de bus en een slok water ;-).
We komen steeds dichterbij Almelo en van eerdere edities weet ik dat het daar wel echt
groot feest in de stad is.
Ver van te voren worden we al welkom geheten en komen we langs een aantal huizen waar
de mensen in de tuin een feestje vieren en tussendoor hard juichen voor ons.
In het centrum van Almelo is het uitgestorven � , we zijn te laat bedenk ik me.
We lopen gewoon te ver achter in het veld, ondanks dat we op schema lopen qua tijd en
snelheid.
We gaan langs winkels en over een plein waar zeker in de middag een mensenmassa de
boel flink op z’n kop heeft gezet.
Maar dan, we gaan rechtsaf en ineens zijn er tal van discolichten, harde muziek en nog een
behoorlijk aantal mensen staat ons vol verwachting op te wachten.
Er wordt gezongen en gedanst, en we worden vol enthousiasme ontvangen door de
menigte.
Alle loper snel uit de bus, beetje mee dansen, high five’s uitdelen en genieten, wij van hen
en zij van ons.
Daarna gaan we de donkere nacht weer in, het is inmiddels tegen half 12 en er is nog een
klein stukje tot de teamwissel plaats te gaan.
Eenmaal op die plaats, een stuk bouwland ergens langs de weg, doen we snel de wissel,
praten team A en team B elkaar even bij en ergens ruik ik de nasi met saté al.
Lekker is een understatement, die keuken van ons daar kan die Herman den Blijker nog
wat van leren.
Kan natuurlijk ook zijn dat ik sterf van de honger en dan smaakt alles natuurlijk. �
Onze masseuse doet mijn benen van boven tot aan de tenen, wat een genot, en daarna
weet ik niet hoe snel ik mijn slaapzak moet opzoeken.
Ik ben even helemaal op, geen pijntjes of blessures maar mijn benen vertellen me wel dat
ze het minder leuk gaan vinden na de inmiddels 50 kilometer die we er per persoon al op
hebben zitten.
Ik ga lekker slapen, over een paar uurtjes ga we het licht weer tegemoet en dan breekt de
laatste dag aan.
Welterusten.
Hier de weg op en bovenaan links af.
Das zo’n beetje het enige wat ik meekrijg om 4 uur vannacht.
Nadat we gewekt zijn laat ik de koffie weer voor wat het is en ontbijt ik, als je 4 uur ‘s
nachts ontbijt kunt noemen, met een bakje yoghurt en muesli.
Voor de zekerheid neem ik ook een glaasje water met 2 paracetamol..�
Ik moet de etappe starten en tik af met Dennis, ren de weg op en ga bovenaan links.
De rest stapt in het busje en volgt mij, tenminste, dat denk ik.
500 meter en ze hebben me nog niet ingehaald.
800 meter en ze hebben me nog niet ingehaald.
1200 meter en ze hebben me nog niet ingehaald.
Na ongeveer 2 kilometer pakken we de telefoons en walkietalkie erbij om te vragen waar
ze blijven.
Nou, wij staan 1 kilometer na de start, waar zijn jullie, is het antwoord vanuit het busje
met de wissellopers.
Verwarring alom maar na overleg komt het erop neer dat ik 2 kilometer de verkeerde kant
op gerend ben.
Hier de weg op en bovenaan rechts, had het dus moeten zijn toen ik van start ging.
Fuck, godver, das echt het laatste wat je wilt als je al 50 km in je benen hebt zitten en het
koud is buiten en je door slaapgebrek niet goed in je humeur zit.
Nou ja, niet klagen maar dragen, het busje scheurt snel mijn kant op, ik spring erin en de
volgende loper gaat verder vanaf het punt waar het fout ging.
De hesjes met lampjes zijn niet ideaal om te dragen maar wel verplicht tot 8 uur in de
ochtend.
Doordat we steeds een stukje rennen en daarmee warm blijven is het nog net te doen om
de korte broek en T-shirt (op het eerste half uurtje na) te dragen, gek genoeg zorgt dat
hesje wel voor een soort van warme borstkas.
Kouwe klauwen heb ik wel, maar om nou handschoenen aan te doen is ook weer zo wat.
Lange stukken door de bossen, vrijwel geen huizen en dus lange saaie stukken, maar een
prachtige omgeving.
Op dit moment ben ik wel erg gevoelig, als de kilometer die je moet lopen 1100 meter is
omdat het busje net even verderop parkeert dan merk je dat.
Ook als er een auto langs komt en de warme wind die daarmee gepaard gaat ervaar ik
intens, maar dan wel als intens prettig, alle zintuigen staan op scherp zeg maar.
Saai is het in ons team allerminst, we hebben onderling veel lol en niemand is echt
saggerijnig of heeft last van een blessure.
Lopen gaat ons dus nog prima af en we gaan richting Ede en Wageningen.
Onderweg komen we door “De oase op de Veluwe”.
Ruim van te voren worden we opgevangen door iemand op een mountainbike die ons de
laatste 3 kilometer vóór De Oase vergezeld en een gezellig praatje houdt.
Bij de Oase blijft het publiek net zo lang staan totdat de laatste groep voorbij is gekomen,
super!
Vele andere doorkomst feestjes zijn immers al opgeruimd als wij passeren.
De Oase is een brandweer kazerne waar alle lopers doorheen kunnen, ik wist dit van de
vorige keer en we besluiten dus ook met 4 lopers en 2 fietsers die kazerne door te rennen
en fietsen om zo allemaal dit feestje mee te kunnen maken.
De rode loper ligt uit, dranghekken voor de fans staan er, het hele brandweerkorps in
uniform staat langs de lijn, de Roparun organisatie staat er met een cameraploeg en
reporter.
Fotografen en mensen met handen vol pannenkoeken staan ons luid juichend door de
kazerne te loodsen.
Die pannenkoeken zijn zoooo lekker, volgens mij eet ik er wel 5 � .
En wat een feestje daar zeg, kippenvel!
De koperen ploert komt al vroeg z’n werk verrichten en het is 8 uur ondertussen dus de
hesjes mogen uit.
Na de Oase gaan we door woonwijken en winkelgebieden.
Er zijn nog enkele feestjes gaande, met luid applaudisserend publiek, welke mensen
gewoon bij hun voordeur hebben georganiseerd.
De vuurkorven van de nacht smeulen nog na en mensen zitten op bankstellen met warme
kleden om zich heen voor ons klaar.
Die zitten daar dus al heel de nacht, echte fans, en wij hebben net zoveel respect voor
hen als zij voor ons, fantastisch.
De 40 kilometer tellende etappe komt tot een eind als we de woonwijken verlaten en de
wissel vind plaats net buiten Wageningen.
Standaard tafereel, boterhammetje tijdens de massage en ik neem er dit keer toch echt
wel een bak koffie bij.
We gaan op naar Leerdam, het is nog en eind weg en toch voelt het alsof Rotterdam al erg
dichtbij is.
Even uitrusten nu onderweg in de camper, en volgens mij kunnen we straks weer douchen.
Jawel, 3 jaar geleden was ik ook hier en toen heb ik ook onder de douche gestaan.
In Leerdam staan we bij een verzorgingstehuis op de parkeerplaats en daar was ooit een
douche in het gebouw waar we gebruik van mochten maken.
Ik wijs nog aan waar het was in het gebouw maar even later komen een paar teamleden
terug met de melding dat die douche er niet meer is en dat we pech hebben.
Ok, dan de kant en klare natte washandjes maar weer erbij halen en je kop onder de straal
van de water jerrycan.
Niet schoon, toch fris.
De reis naar Leerdam ging best snel en slapen in die rijdende sauna gaat amper.
We hebben mooi de tijd om even wat te drinken en of te eten en om ons klaar te maken
voor de laatste etappe van team A, mijn team.
Mijn ouders zijn op de camping en das toevallig vlakbij Leerdam.
Ik heb ze ingelicht en ze komen de team wissel meemaken en rijden een klein stukje mee
het parcours langs zodat ze mij ook een stukje zien rennen, erg leuk dat ze er even bij
zijn.
We hebben een krappe 40 kilometer te gaan voordat wij in principe klaar zijn.
Er zit nog een groot stuk run-bike-run in van ongeveer 12 kilometer.
Er zijn langs dit stuk niet veel feestjes, maar het is wel een erg leuk stuk om te lopen.
Het meeste gaat langs een kanaaltje met mooie woningen ernaast.
Ik vraag nog aan mijn teammaatjes of zij er bij waren op deze route toen de old school
tractoren een optocht hadden, precies op “ons” parcours.
Behoorlijk vervelend omdat ze bijna net zo hard rijden als dat wij lopen en ze maken een
behoorlijke herrie, praten met elkaar gaat niet echt dan.
Niemand weet waar ik het over heb, en prompt gaan we een bocht om en ja hoor, daar
staan ze ineens.. tientallen in een colonne, maar ze moeten ons voor laten gaan omdat wij
van rechts komen.
Het zal wel zo zijn dat ook zij met Pinksteren een optocht houden elk jaar. Toeval bestaat
niet.
Maar wij doen lekker alsof we gek zijn, blijven een beetje breed fietsen en lopen, we
zitten in de run-bike-run dus hebben we iedereen op het parcours, en zo houden we die
stoet ouwe mannen op hun tractor achter ons.
Via Oud Alblas komen we aan in Alblasserdam en daar wisselt team A weer met team B
zodat ook zij aan hun laatste etappe kunnen beginnen.
Een relatief kort stuk voor hen van 11 kilometer alvorens wij er bij Barendrecht weer bij
komen.
Op die plek komen de routes van Hamburg en Parijs samen.
Vanaf daar is het nog 14 kilometer naar de finish welke we met alle lopers gaan afleggen,
een soort mega run-bike-run zeg maar tot aan de vlag.
We hebben haast nu en springen in de auto om afgezet te gaan worden in Barendrecht.
Barendrecht staat er om bekend dat ze de teams groot onthalen, dus daar kijken we nog
wel naar uit.
Bijna, bijna, bijna!!
Waar zijn we nu, vraag ik aan onze chauffeur.
Onze rijdende sauna staat stil en ik heb niet opgelet, ik ben het ook allemaal wel een
beetje kwijt.
We staan op het punt waar Parijs en Hamburg samenkomen en onze runners zijn er bijna.
Meerdere teams komen hier dichterbij elkaar en we sluiten niet veel later bij de onze aan.
Barendrecht de gekste, serieus.
Daar zijn op meerdere plekken nog volop drukke feestjes en ook mijn meest trouwe fan
staat er vol enthousiasme te wachten. �
Wat een geweldige stad, in heel Barendrecht zijn denk ik net zoveel feestjes gaande als
het totaal dat we tot nu toe gezien hebben.
De rest van het verhaal zal een bekend stukje worden voor de trouwe lezers elk jaar.
Na Barendrecht is het natuurlijk nog maar een klein stukje naar de finish.
Maar het allerbelangrijkste moet nog komen.
Ja zeker, het passeren van de Daniël den Hoed kliniek.
Als ik me niet vergis zijn ze druk bezig met verhuizen naar een nieuwe locatie, maar dit
jaar is het nog het vertrouwde stukje.
Iedereen van de fiets af, pet af en gezamenlijk lopen we langs de meest belangrijke plek
van deze run.
Hier doen we het (mede) voor, dit is zo belangrijk.
Meedoen is belangrijker dan winnen zeg ik elk jaar.
Als je ooit gevraagd wordt om mee te doen met deze run, nee is niet het juiste antwoord.
We vervolgen ons pad en we gooien het tempo nog iets omhoog.
We komen nog een paar vrienden en familieleden tegen, die staan er ook elk jaar trouw op
ons te wachten.
Zo fijn, en zo leuk om bekende te zien langs de lijn, zonder supporters is het toch een stuk
minder gaaf.
Door naar de Willemsbrug, dit jaar een iets andere route, omdat de Coolsingel dicht is en
we finishen op de Binnenrotte.
We finishen uiteindelijk met een half uurtje achter op schema, niks mis mee, prima tijd en
wat ben ik weer blij dat ik hier aan mee mocht doen.
Geen echte pijntjes, geen blessures, alleen maar veel zweet en heel veel lol.
Ik doe dit voor m’n lol en voor het goede doel, het is geen makkie maar ik kan het wel, en
dat voelt als rijkdom.. �
En deze verhaaltjes schrijf ik voor jullie, maar de reacties geven zoveel energie, jullie
leven enorm mee en dat doet super goed, thanks all!! *
Nu snel naar de rest van het team en door naar de finish op de Binnenrotte.
Snel even kijken of mijn haar goed zit en door naar mijn meisje die staat te wachten langs
de lijn, en dan snel door naar de biertjes en bitterballen.
Ik ben een gelukkig man.
Eens kijken of ik daar morgenochtend nog zo over denk als de wekker gaat. �
Door de ogen van Bass van der Linden.

Blog Roparun 2017

Deze diashow vereist JavaScript.

Roparun update 1, 3 juni 4.25 uur
The night on the day before!

Zeg maar gerust, de maanden, on the day before.
Bij vele van ons hetgeen waar ze aan denken zo ergens tijdens de decembermaand, DE ROPARUN komt er weer aan.
De whatsappgroep komt weer tot leven en de eerste vergadering wordt gepland.
De eerste vergadering is vooral om te kijken wie er allemaal weer bij is en welke functie hij/zij in het team gaat/wil/kan vervullen.
Ons team bestaat uit 24 mensen, 24 die actief een rol vervullen tijdens de Roparun. Achter de schermen zijn er altijd nog een handvol mensen die ons assisteren.
Ook zonder hen kunnen wij als team niet de Roparun volbrengen.
Eigenlijk kun je dus zeggen dat we met een stuk of 30 personen elk jaar dit avontuur weer aan gaan.
In januari hebben we vaak wel 40 mensen die mee willen doen. Bij ons de ongeschreven regel: was je er vorig jaar bij, dan ben je dit jaar eerste keus.
Elk jaar weer blijkt dat hoe goed je ook vertegenwoordigd bent qua aanmeldingen, zo richting de maand mei heb je genoeg afvallers (om diverse redenen) en moet je, soms met spoed, op zoek naar nieuwe mensen.
Het team bestaat uit 8 lopers, 4 fietsers, 8 chauffeurs, 2 mensen in de keuken en 2 masseuses. Onder de chauffeurs is een bijzonder iemand, die vervult een dubbelrol.
Onze teamcaptain Mano, deze man heeft dit weekend de leiding, zorgt dat we ons houden aan het draaiboek en neemt de beslissingen.
Maar ook is hij navigator tijdens de ritten van wisselplek naar wisselplek, een ook niet te
onderschatten rol.
Maar ook vooral in het voortraject is hij een van de mensen welke onwijs veel tijd besteed aan planning, administratie en het draaiboek.
Helaas, dit jaar is er een echte last minute afvaller.
Onze chauffeur Willem kan wegens een verdraaide heup niet mee, vandaag besloten en ook vandaag een invaller gevonden. He-le-maal TOP, zo gaat dat bij de Running Rotterdam Pilots.
Balen Willem, volgend jaar sta jij als eerste weer klaar, das alvast zeker.
Al met al hebben we ons suf vergaderd de afgelopen maanden, hebben we ons stinkende best gedaan om sponsors te vinden, en das echt niet gemakkelijk, inzamelingsacties gehouden, hebben we alle draaiboeken weer doorgenomen, zijn alle spullen weer boven water gehaald, en is de machine van de Running Rotterdam Pilots er 110% klaar voor.
Dit jaar weer van Parijs naar Rotterdam, met een paar nieuwe gezichten en heel veel standaard kanjers.
We starten zaterdagmiddag om 16.06 uur en verwachten ergens begin van de middag op de Coolsingel te zijn 2de pinksterdag.
Het is ondertussen 4.00 uur en ik neem mijn ontbijt, wordt over een half uurtje opgehaald en dan staat zo rond 5.00 uur iedereen klaar op de vertrekplaats aan de Heijplaat.
De komende 60 uur wordt een belevenis, een uitputtende, maar een oh zo verdomd gave.
Ik ben serieus een soort van zenuwachtig, voel me op dit belachelijke tijdstip onwijs fit, energie teveel eigenlijk.
Maar toch, waar is m’n koffie..?
Goeiemorgen voor iedereen en tot straks bij mijn volgende verslag.

Roparun update 2, 3 juni 12.25 uur
Vertrek.
Wil er iemand een appel of een broodje, zijn alle fietsen compleet en ingeladen, heeft iedereen zijn of haar spullen een plekje gegeven, zijn alle voertuigen voorzien van alle verplichte Team 23 stickers,
iemand nog koffie?
Zomaar een aantal kreten die je vanochtend hoorde aan de Heijplaat bij het kantoor van de Roeiers.
Het Loodswezen en de Roeiers zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden bij hun werkzaamheden in de Rotterdamse haven.
Het Loodswezen is de club die ooit dit team gestart is, maar zonder de Roeiers komen we niet zo ver.
Zij helpen ons met materieel en bij sommige edities zijn er ook Roeiers aanwezig tijdens de run zelf.
Zoals gezegd stonden we dus met een groep van 25 mannen en vrouwen op de Heijplaat om 5.00 uur.
Om 6.00 uur heeft iedereen een plekje gevonden in een voertuig en vertrekt de karavaan richting Parijs.
We hebben Hennie en Brian achter het stuur van de campers en zij worden bijgestaan door navigators Anne-Froukje en teamcaptain Mano.
Het “lopers busje” wordt op de heenweg bestuurd door Albert.
Ik spring in de camper van Hennie en aangezien ik afgelopen nacht weinig tot niet geslapen heb besluit ik een stil plekje te pakken boven in de kamper, gordijntjes dicht en ik ga languit.
Proberen te slapen in een kamper die met 100km p/u over de snelweg knalt is alsof je een smoothie probeert te drinken terwijl de staafmixer nog in de drinkbeker zit.
Met plaspauzes bij een Belgische en Franse benzinepomp tussendoor pak ik toch een uurtje of 3 wegdommelen.
Het motto qua slapen tijdens dit weekend is, pakken wat je pakken kan.
We zijn vertrokken met een week achter ons van volop zon in Nederland, maar onderweg nu naar Parijs komen we toch veel nattigheid tegen.
Hopelijk is het meeste van die regen gevallen op het moment dat wij moeten starten.
Nog een klein stukje rijden nu en we zijn bij onze eerste wisselplek.
Daar zetten we ons “kamp” op en gaat Team A, het team waar ik dit jaar weer deel van uit maak, richting de start.
We moeten ons 2 uur van te voren melden en dat is nog een anderhalf uur vanaf nu.
Het komt dichter en dichterbij..
I am exited!!

Roparun update 3, 3 juni 15.15 uur
Start en pasta!
Team A (“mijn team”) heeft het “kamp” verlaten en heeft zich toegevoegd aan alle andere teams welke de start beleven vanuit Parijs.
Het startterrein is gelegen net naast vliegveld Charles de Gaulle, merk je niet zoveel van, maar dan heb je een idee van waar we ongeveer zitten nu. Vorig jaar was het hier druk, maar daar is dit jaar een schepje bovenop gedaan.
Geeft niks, wij zijn ruim op tijd, melden ons bij de balie en schuiven aan in de rij om nog een maaltijd spaghetti te nuttigen.
De pasta smaakt als vanouds en als we klaar zijn hebben we nog 2 uur voordat het startschot klinkt voor ons.
Sfeer is prima, beetje bewolkt, maar kurkdroog en de temperatuur is om te rennen in een T-shirt en korte broek.
Toiletbezoek, drankje, beetje rondhangen, hier en daar een praatje met een bekende en we maken wat foto’s.
Het is super ontspannen hier, ondanks dat we straks een afstand van 532km af te leggen hebben.
Onze eerste etappe is er eentje van 51km.
Zojuist besloten dat Michiel de start gaat doen, daarna ben ik aan de beurt, William als 3de en Ab gaat als 4de rennen. Dit is dan ook de volgorde welke we het hele weekend gaan aanhouden.
Had ik al gezegd dat ik EXITED was!!

Roparun update 4, 3 juni 21.20 uur
Etappe 1.
Om 16.06 is onze starttijd volgens schema.
Hier wordt geen seconde van afgeweken en ook echt om 16.06 zijn we onderweg.
Elke start wordt luid bijgestaan door muziek en hoe toevallig, precies voor ons draaien ze: Gaan met die banaan 😃🍌🍌.
De bewolking is op dit moment zo dik dat we door de stad heen, en dan heb ik het over de buitenwijken van Parijs, een soort van smog ervaren.
Misschien niet voor het zicht, maar ik vind het een stinkstad vandaag.
Op de route maak je niks mee van het romantische deel van deze stad van de liefde, het enige wat we zien is het arbeidersdeel, en over dat arbeid heb ik dan ook nog mijn twijfels.
Na een 10 a 15km gaan we de stad uit en komen we in de landerijen terecht, prachtig, als de zon zou schijnen tenminste, echter laat de bewolking ons ook genieten van een steeds heviger wordende regenbui.
Koud is het niet, maar tot op het laatste plekje op het lichaam worden we nat.
De route is hierdoor ook best saai, niemand op straat natuurlijk, behalve die rare Nederlanders in hardloopkleding.
Er gaat 25km voorbij met regen en ook bij 35km en 40km regent het nog.
Maar dan neemt het langzaam af, wordt het zo goed als droog en ook onze kleding droogt nog even goed op voordat we bij de eerste wisselplek aankomen.
Team B staat op exact het afgesproken punt te wachten, we wisselen allen, lopers, fietsers en chauffeurs.
Een klein stukje verderop staat “het kamp” en heeft de keuken nasi met saté gemaakt.
Snel nemen we allemaal even een massage aan de kuiten tijdens het eten om vervolgens de slaapzak in te duiken.
Helaas regent het ondertussen wel weer een beetje, hopelijk rijden we daar nu vandaan en kunnen we droog de rest van de route vervolgen.
Een etappe waar ik niks leuks over kan vertellen buiten dat hij, ondanks de regen, ons vrij makkelijk afging.
Stukje slapen nu en dan zijn we ergens begin van de nacht aan de beurt voor ons tweede stuk.
Welterusten, en iedereen op The Flying Dutch, heel veel plezier nog.

Roparun update 5, 4 juni 4.25 uur
De eerste nacht.
Vrijwel exact om 00.00 uur komt Team B binnen en Team A is eigenlijk net even te laat om een vlekkeloze wissel te laten plaats vinden.
Slapen ging prima, toen uiteindelijk de campers stil stonden 😉.
Tijdens het rijden proberen te slapen is toch nog een dingetje, hoe relaxt onze chauffeurs Hennie en Brian ook doen, schudden doet het.
Volgend jaar een paar bezoekjes brengen aan de Efteling en dan powernaps in de wildwaterbaan of Python doen om alvast te wennen 😄.
Het is donker buiten, op zich logisch aangezien het nacht is, maar bij ons in NL is het toch een stuk minder donker dan hier op het platteland tussen de bouwvallen en boerderijen.
Het enige wat onze aanwezigheid verraad zijn de fel flikkerende lampjes op onze safety hesjes.
Wel leuk weer, je ziet ze van afstand makkelijk aankomen.
Er gebeurt natuurlijk ook tijdens deze etappe niks bijzonders.
Om de tijd een beetje te doden krijgen we van Sjaak en Paul les in sterrenkunde, daarmee gepaard gaand locatiebepaling en leren we de ins en outs over de maan en zijn invloed op hoog en laag water, vroeger hadden de loodsen natuurlijk geen iPhone of iPad 😉.
Gelukkig is het nog steeds droog en ook de sterrenhemel die we zien verteld ons dat er in geen velden of wegen regen te bekennen is.
Ondanks dat er geen bewolking is, is het vooral de eerste 2 uur nog erg warm, voor de lopers dan.
Ik ben nog steeds in korte broek en T-shirt, maar zo rond de klok van 2 is dit toch te weinig en trek in lange mouwen aan.
Half 4 zijn we bij ons wisselpunt en zit deze relatief korte etappe van 35km er op.
Bakkie thee, soepie, boterham, het staat allemaal klaar en de masseuses knijpen een pijntje weg bij hen die daar last van hebben.
Inpakken, slaapzak in en door met de karavaan.
Als ik straks wakker wordt dan is het weer licht buiten, das toch een stuk leuker lopen en wellicht heb ik in mijn volgende verslag wel wat leuke dingen te melden 😊.
Op naar 1ste Pinksterdag.

Roparun update 6, 4 juni 11.40 uur
De zon komt op, de temp stijgt!
Om 6 uur worden we wakker gemaakt, het slapen gaat steeds een beetje dieper, het wakker worden steeds wat lastiger.
Desalniettemin staan we kwart voor 7 langs de weg voor de wissel.
We bevonden ons op een wisselplek met een koude douche, koud of warm, een douche ga je altijd even checken.
Een voetbalclub welke, naar het lijkt, al 100 jaar niet meer gebruikt wordt heeft de deuren van de kleedlokalen opengesteld voor diverse teams welke hier hun wissel hebben gepland.
Ik ga er niet teveel over zeggen, want ik denk namelijk dat de foto genoeg zegt.
Boterham met ei in je mik, koffie erachteraan, of een yoghurt met een bakkie thee, het kan allemaal, en we zijn weer op pad voor een etappe van 47km.
Uiteraard is het al lang en breed daglicht buiten en hoeven we de hesjes met kerstboomverlichting niet meer aan.
Korte broek en lange mouwen, maar dag veranderd al snel in korte broek en korte mouwen.
De zon breekt goed door en het wordt me een partijtje warm zeg.
Zweten en drinken wisselen elkaar, net als de Roparun, in estafette met elkaar af.
Ergens in het midden van deze etappe is een checkpoint van de organisatie en daar hebben ze er,
ook op het vroege tijdstip, een aardig feestje van gemaakt. Caribische muziek knalt door dit woonwijkje, iedereen danst en ik denk dat het om en nabij 9 uur was, het feestje hier kunnen ze op de Loveboat jaloers op zijn.
Onze loper Albert, wij noemen ‘m Ab, is hier aan de beurt en er staat een klein jongetje met z’n ouders langs het parcours.
Dit jongetje heeft een medaille in zijn hand en maakt het gebaar dat hij deze om de nek van onze Ab wil hangen.
Ab speelt hier graag op in natuurlijk en neemt de medaille in ontvangst.
Een paar minuten later in het busje bekijken we deze medaille en blijkt hij van een eerder in april gelopen trailrun te zijn.
Maakt allemaal niks uit natuurlijk, de Roparun leeft hier en dit ventje heeft een persoon waar hij tegenop kijkt een goed gevoel bezorgt, en waarschijnlijk was de smile op het gezicht van dit ventje onbetaalbaar.
Een klein uurtje later komt er voor mij een favoriet stukje in het parcours.
Een stuk weg van 1,5km kasseien.
Voor de fietsers een nachtmerrie, voor mij als loper om die reden een prachtig stukje, de fietsers worden als een milkshake door elkaar gehusseld.
Toevallig ben ik aan de beurt en ik besluit mijn telefoon mee te nemen, een stukje filmen van hoe de fietsers van stijve harken worden omgevormd tot slush puppy is altijd grappig natuurlijk 😄.
Na de kasseien is het nog een kilometer of 15 denk ik naar ons wisselpunt.
Hier pakken we snel een snack te eten en rijden we direct door naar het volgende wisselpunt. Het volgende wisselpunt is namelijk een locatie bij een tennisvereniging.
Deze club gaat voor ons open en daar kunnen we dan allemaal op ons gemak even douchen, iets eten en rust pakken.
Die douche is meer dan welkom ondertussen kan ik je melden, we hebben ongeveer 35km perpersoon in de benen zitten nu (we zijn dus in feite op de helft) en fris de 2de helft starten kan helemaal geen kwaad.
Voor iedereen thuis, fijne dag op de meubelboulevards 😊.

Roparun update 7, 4 juni 19.50 uur
Warm, warmer, warmst.
Het snelle vertrek naar de volgende wisselplaats om daar te kunnen douchen, eten en rusten zorgt ervoor dat er van slapen eigenlijk niks komt.
Zodra we vertrekken val ik wel een soort van in slaap, maar zodra we aankomen bij de tennisclub met warme douche gaat het hele circus van ons gelijk aan de slag.
Ik wordt wakker en heb het idee dat ik heb liggen slapen in de keuken van Mc Donalds, de geur van het bakken van hamburgers komt door alle raampjes van de camper naar binnen en daar heb ik toch echt wel trek in.
Ik heb een hamburger deluxe, en om het nuttige met het aangename te combineren eet ik die op terwijl ik op de massagetafel lig.
Ik vertel Pauline dat ik nergens last van heb maar deze kanjer met gouden handjes weet toch een knoopje te vinden en maakt gretig gebruik van het moment om mij een verkramptegezichtsuitdrukking te bezorgen door het knoopje “voorzichtig” weg te knijpen.
Thanks Pauline 😉
De douche is heerlijk, warm water en een beetje shampoo kan niet op een beter moment in deze run getimed worden.
Schone kleding, vers paar sokken, kloddertje gel in m’n haar (als je haar maar goed zit 😊) en ready for take of again.
Zoals gezegd komt slapen er hierdoor niet meer van en gaan we rond 14.30 van start aan een stuk van 48 kilometer.
De zon schijnt en brandt er flink op los.
Na elke kilometer die ik ren gutst het zweet van mijn voorhoofd.
Er wordt door ons deze etappe ook onwijs veel gedronken, volgens mij ruim een liter water per persoon en dan nog de nodige AA drankjes of andere aanverwante energie sapjes.
Het is relatief rustig op straat en we lopen vooral op de zogenoemde N wegen.
Trouwens, we zijn vanaf de tennisclub niet meer in Frankrijk maar in België, ergens vlak daarvoor zijn we dus de grens over gegaan, niks van gemerkt .
We komen veel andere teams tegen, heel veel andere teams. Veel hebben een wisselplek langs het parcours en andere gaan een tandje sneller en rennen langs ons heen en roepen vriendelijk gedag.
Op de route Parijs – Rotterdam moet je altijd heel lang wachten op echt “ropa publiek” en dus gebeurt er deze etappe (weer) vrij weinig.
We horen wel al verhalen van de route Hamburg -Rotterdam, daar gingen ze vanochtend vroeg al de grens over en daar gaat het al flink los wat feestjes betreft, roepen de wandelgangen.
We komen op onze wisselplaats, Team B staat te wachten langs de weg, aantikken, spullen in en uitladen en weg zijn ze.
Ritueeltje van hooguit 2 minuten, en doen we eigenlijk zonder nadenken.
De keuken, bemand door Hanneke en Aletta, heeft weer staan draaien op volle toeren en er komen 2 soorten pasta op tafel waar een Italiaans restaurant een puntje aan zou kunen zuigen.
Ongelofelijk hoe goed zij weer voor iedereen zorgen met de beperkte middelen die we bij ons hebben.
Even een massage nu, ik schrijf mijn verslagje terwijl ik op de kneedtafel lig, daarna ga ik op zeker slapen en zijn we zo even voor 23 uur weer aan de beurt.
We gaan dan door Antwerpen en de Nederlandse grens over en zijn we rond half 4 weer klaar.
Antwerpen is best leuk, niet omdat er iets ropa achtigs georganiseerd is maar gewoon om de stad zelf.
We rennen straks door de tunnel heen, in het donker door de drukte van de stad en das toch wat anders allemaal dan er op zondag heen gaan voor de vogeltjesmarkt.
Het einde komt in zicht, nog 2 etappes, van 52km en de laatste van 65km.
Iets wat ik normaal nooit zeg op dit tijdstip op zondagavond, welterusten.

Roparun update 8, 5 juni 5.15 uur
Zwaailichten en Nederland.
Goedemorgen allemaal.
Het is nu 5.15 uur en een 3 kwartier geleden kwamen we de grens over van België – Nederland.
Vlak daarna was ons wisselpunt na een nachtelijke etappe van 52 kilometer.
Eerst even terug naar gisteravond.
We zijn aangekomen bij het vorige wisselpunt, met een helse rit, zo voelde het tenminste.
Ik was in bed gaan liggen in het achterdeel van de camper, en eenmaal op plaats van bestemming lag ik in het voorste deel.
Dat slapen oefenen in de diverse Efteling attracties gaat harder nodig zijn dan gedacht, man man wat een rit.
In principe weer een aanstaande wissel dus voor de boeg zonder fatsoenlijk een uurtje slaap.
Echter valt dat in het niet bij wat deze avond onze Hennie overkomt.
Hij wordt niet lekker, moet overgeven en heeft een soort van black out.
Anne-froukje ziet dit alles gebeuren en beslist samen met onze team captain Mano dat ze een ambulance oproepen.
Het duurt niet heel lang eer deze arriveert en niet heel veel later besluiten de broeders Hennie mee te nemen naar het ziekenhuis.
Een redelijk ernstige situatie die je niet in Nederland wil mee maken, maar dan ook zeker niet in België.
Lang verhaal, maar, Hennie maakt het intussen een stuk beter maar moet wel in het ziekenhuis blijven. Wij moeten even reorganiseren en met een uurtje oponthoud gaan we weer op pad zo rond
de klok van 23.30 uur.
We gaan hoe dan ook, dan wel met 1 iemand minder, de route vervolgen en de Roparun tot een goed einde volbrengen.
Lichamelijk heb ik niks te klagen, geestelijk begin ik wel vermoeid te raken.
De stukjes in het busje worden zwaarder en op sommige momenten vallen de ogen toch dicht bij enkele van ons.
Uiteraard is het weer donker buiten, maar gelukkig kan ik nog heerlijk in T-shirt en korte broek lopen.
Eigenlijk lukt dit de gehele etappe, het is zelfs warm genoeg om weer dik in het zweet te zitten.
Na een kilometer of 20 naderen we Antwerpen, en hoe het stonk bij de start in Parijs zo dubbel de ellende is hier te ruiken.
Het is ondertussen ergens rond 1.30 uur en de stad zelf ziet er behoorlijk levenloos uit.
De route is hetzelfde als vorig jaar en zo ook de puinhoop qua wegwerkzaamheden.
De tunnel is wel een leuk stukje, te vergelijken met de Maastunnel, voor fietsers en lopers, in Rotterdam.
Het is een run-bike-run gedeelte van 8km en dus is het hele team op de fiets op 1 loper na.
Met een stuk of 3 teams tegelijk de lift van de tunnel in, racen naar de andere kant, lift weer omhoog en dan sta je vrijwel in hartje centrum.
Zoals gezegd redelijk uitgestorven op deze zondagnacht.
Het busje en wij komen weer samen, de run-bike-run ten einde, en we vervolgen ons pad door een winkelstraat waar behoorlijk veel roparunners aanwezig zijn.
Het is een grote lichtshow van hesjes en fietsen met lampjes.
Hier en daar komt er wat beweging op gang qua aanmoedigers langs de weg, een enkele kroeg is nog open waar iedereen op het terras hangt en ze lijken te weten waarom wij daar zo uitgedost langs komen.
Ook een enkele partytent bij een woning voor de deur waar mensen onder vandaan klappen voor ons terwijl ze de zoveelste fles wijn leeg schenken.
Het is een lange, warme, rustige en vrij makkelijke etappe geweest als we het “Nederland
verkeersbord” langs de weg zien en we daarmee weten dat er binnen een kwartiertje tosti’s en pannenkoeken liggen te wachten op ons.
Hopelijk, want ik ben er zoooo aan toe, kan ik nu even wat slaap pakken voor we straks bij Dinteloord aan ons laatste stuk gaan beginnen van 65 kilometer.
Dat hele stuk zal run-bike-run zijn, dus ben je niet aan het lopen dan ben je wel aan het fietsen tot aan de Coolsingel.
Straks gaan we door Numansdorp, Klaaswaal, Oud Beijerland en Barendrecht.
Zomaar een paar plaatsnamen waarvan ik weet dat, als je er niet zo achterlijk vroeg komt als we vorig jaar deden, je er een paar mega feestjes gaat meemaken.
Man, wat kijk ik daar naar uit.
Zoals gezegd, nu eerst slapennnzzzz.

Roparun update 9, The Final. 5 juni 15.00 uur
Eindelijk slapen, langste etappe en de finish.
Ergens vlak voor Ossendrecht stap ik, op het 1 na laatste wisselpunt, de camper in en ik word wakker in Dinteloord.
Ein-de-lijk een stukje geslapen.
Ik word redelijk fit wakker, poets m’n tanden, eet een dubbele boterham met pindakaas en bekijk het weer en de verwachting daarvan.
Ik besluit de trend van het weekend aan te houden en ga in T-shirt en korte broek van start.
Dit blijkt de juiste keuze, de zon knalt er al vroeg op los en het zweten gaat onvermoeid door.
Als ik in één etappe veel heb moeten drinken dan was het wel in deze laatste.
Het is rond 8.30 uur, denk ik, als wij weer van start gaan en de eerste toeschouwers staan al langs de weg. Geluidsinstallaties worden opgewarmd en hier en daar een orkest.
We doen de eerder genoemde plaatsen allemaal aan en het wordt alsmaar drukker.
Overal staan mensen te klappen, kinderen delen bekertjes water uit, snoepjes, chocoladerepen en zelfs kipnuggets en kaassoufflés krijgen we aangeboden.
Die 2 laatst genoemde laat ik toch maar even liggen al ruiken ze en zien ze eruit als het lekkerste eten ter wereld. 😋
Dweilorkesten die houseplaten spelen, zanggroepen die ABBA zingen, burgemeesters die handen schudden, ik kan het serieus allemaal niet meer terughalen wat ik allemaal gehoord en gezien heb.
Ik besluit er volop van te genieten, niet door te rennen bij een orkest of dj maar even te stoppen om er een klein dansje uit te gooien.. wat een feest zeg.
Oud Beijerland de gekste jongens, daar staan zo onwijs veel mensen te klappen, daar heb ik nu nog kippenvel van. Ik heb iemand mijn naam horen roepen daar, sorry maar ik zag je niet.
In Barendrecht wel, daar staat mijn number 1 fan langs de lijn, die mis ik niet.. 😊👊.
Standaard ritueel bij ons ondertussen is dat, na de Heijenoordtunnel, Team A en Team B
samenkomen met zoveel mogelijk andere teamleden.
We gaan daar in een grote groep met z’n alle op naar de finish. Tempo gaat nog wat omhoog en van pijntjes is niks te bekennen.
En dan, daar is toch die plek waar we het allemaal voor doen, De Daniël den Hoed kliniek.
Alle teams worden daar geëerd door de haag van mensen, zowel patiënten en familie applaudisseren voor ons en uiteraard nemen wij ons petje af voor iedereen op de belangrijkste plek langs de gehele
route.
Vanaf daar is het nog een klein stukje naar de Erasmusbrug en worden we “afgeklokt”.
Het zit erop, de 532 kilometers vanuit Parijs zijn gerend en gefietst, moeheid veranderd in vreugde.
Nog even over de Erasmusbrug en beneden aan komt het complete team tezamen.
Groepsfotootje, spandoek erbij, en we vervolgen onze weg naar de Coolsingel.
Ook voegt, van diverse teamleden, het thuisfront zich toe aan onze groep.
De Coolsingel komt in zicht en daar worden we luid binnengehaald door zowel de organisatie en een mega publiek, weer kippenvel.
Uiteraard vergeet ik niet de classic foto te schieten 😁.
Het zit erop!
Rest mij nog 1 ding te zeggen.
Ik heb mega mega mega genoten van al jullie reacties op mijn verslagjes.
Helaas kan ik ze tijdens de run gewoon niet beantwoorden, dat kost teveel tijd.
Maar serieus, het schrijven tijdens dit evenement vind ik leuk, maar de reacties geven kracht.
Onwijs onwijs bedankt vrienden.
Zonder jullie meeleven, aandacht en interesse is het toch niet zo gaaf als nu.
Ook moet ik alle mensen bedanken die mij hebben gesponsord, door lootjes te kopen, door wijn te kopen, en ook mijn werkgever die mij met een prachtig bedrag sponsorde.
Ik denk dat jullie de laatste zin wel kunnen raden.
Ik heb mega dorst en trek.
Waar is het bier, en waar zijn de bitterballen?
Thanks 😊.

Bass van der Linden (Facebook))

Blog Roparun 2016

Deze diashow vereist JavaScript.

Zaterdag 14 mei, 3.15 uur in de ochtendNormale mensen liggen dan gewoon op bed, maar ik ben op pad met een groep iets minder normale mensen. Een uurtje of 2 geleden ging de wekker en reed ik samen met mijn maatje naar de Heijplaat, Rotterdam. Een uurtje later hebben zich daar een stuk of 25 mensen verzameld, de één wrijft de slaap nog uit z’n ogen en de ander staat vol te kletsen met een koffie in z’n hand.  Fietsen worden verzameld, tassen worden op een hoop gegooid en er komen 2 campers aanrijden. Iedereen loopt door elkaar heen, voor een leek of iemand die geen idee heeft lijkt dit totale chaos. Maar voor ons, dit is voor ons gesneden koek. Iedereen weet waar hij of zij hier voor is, iedereen weet wat hem of haar te doen staat. Het is 3.30 uurDe Roparun 2016 voor de Rotterdam Running Pilots is van start.. Parijs, we komen er aan! 

Zaterdag 14 mei 9.00 uur, 45 minuten rijden buiten Parijs. We hebben een best relaxte rit gehad, chauffeurs doen het alsof ze elke dag deze rit rijden. Kleine plas en koffie pauze gehad, en de hele rit heeft iedereen geprobeerd wat slaap te pakken. We hebben besloten om dit jaar om op het eerste wisselpunt direct “het kamp” op te zetten. We gaan vanaf daar met Team A naar de start net onder Parijs. Direct om 9 uur is het voor Team A dan ook omkleden en klaar maken, 4 lopers, 2 fietsers en 2 chauffeurs bijten het spits af. Nog geen half uur later, na de groepsfoto natuurlijk, zit het team opgepropt in het busje. Zo rond 10.30 komen we aan bij de start, net als honderden anderen deelnemers. In busjes, personen auto’s, vrachtwagens en touringcar bussen, je kunt het niet verzinnen of het rijd mee dit weekend. Een heel groot terrein waar het krioelt van de mensen die allemaal maar 1 ding komen doen, Roparunnen! De organisatie hier heeft het goed geregeld, er staan bijvoorbeeld grote tenten waar de “pasta party” in volle gang is.11.00 uur, we hebben nog een dik uur eer dat voor ons het startschot klinkt. We doen ons allen te goed aan de spaghetti en koffie, en als ik voor mezelf spreek voel ik dat de spanning stijgt.

Zaterdagmiddag 14 mei 12.17 uurZoooooooooo, had ik toch even het voorrecht om de start als loper te mogen doen. Met 5 teams tegelijk starten om 12.17 uur. Fotografen, dj’s en alle andere aanwezige teams maken de start een waar spektakel. 10, 9, 8, 7………. En goooo!!! Dwars door kleine stadjes, straatjes en dorpjes om vervolgens de bossen in te gaan waar het allemaal wat rustiger is. Het is Parijs, een grote metropool maar de aanwezigheid van hardlopers en fietsers overheerst in de buurten eromheen. De meeste bewoners kijken ons na en vragen zich zichtbaar af wat we toch in hemelsnaam aan het doen zijn. Ga ze maar eens uitleggen dat je naar Rotterdam aan het rennen bent.. Gewoon lachen en bonjour roepen lijkt ons toch een stuk makkelijker 😃. De eerste etappe is een leuk stuk van 51km, en omdat het het begin is kom je overal andere teams tegen langs de weg. Nu al herken je andere lopers en maak je tijdens het rennen een praatje met ze. Welke tactiek doen jullie, waar komen jullie vandaan, of gewoon wedstrijdje om niet ingehaald te worden😄. De start was flink koud maar zo langzamerhand gaan toch de meeste jasjes uit en lopen we allemaal in ons t-shirt, de zon laat zich van z’n beste kant zien. Een prachtig eerste stuk voor ons van Team A, hier en daar wat heuvels, maar dat zijn uitdagingen en geen obstakels 😇.16.30 uur, 51km achter de rug en we tikken Team B aan in een klein dorpje boven op een heuvel, zij vertrekken direct voor hun eerste stuk, ben benieuwd naar hoe zij het gaan beleven. Eenmaal terug bij de campers, die staan 300 meter verderop op een parkeerplaats, zijn onze koks bezig geweest met nasi en saté en staan de massage tafels klaar. Deze groep werkt gesmeerder dan een Zwitsers uurwerk, masseren, eten, opruimen, inpakken en terwijl wij gaan slapen brengen onze chauffeurs ons naar wisselpost 2.

23.45 uur, we liepen vanavond onze 2e etappe van licht naar donker, van benauwd naar kou. Iedereen z’n lampjes hesje aan, lampje op je hoofd en dan de donkere paden op door naar het lijkt compleet verlaten dorpjes, en gitzwarte bloemenvelden en weilanden. Er hangt wel ergens een fransoos uit zijn raam langs de weg, hij lijkt te snappen wat we aan het doen zijn en terwijl ik langs ren geef ik de beste man een high five. Die taal spreken we allemaal 😄. De route vanavond is niet heel spannend verder, wel is het natuurlijk tof om over die lange donkere wegen door de weilanden overal teams te zien rennen, nou ja, je ziet overal lampjes in groepjes bij elkaar het parcours volgen, het is te donker om echt mensen te zien rennen. Korte etappe, een kleine 40km en we zijn weer bij ons wisselpunt. Onze masseuses staan klaar om de kuiten blij te maken en de keuken heeft op volle toeren soep en omeletten staan maken. De roparunmachine van de Running Rotterdam Pilots draait op volle toeren. Opruimen, inpakken en proberen te slapen. Zo rond een uur of 4 straks zijn we weer aan de beurt en gaan we vanuit het donker het licht tegemoet rennen…

2.45 uur, veels te kort kunnen slapen en dan de nacht in voor een etappe van 44km. Het is niet donker buiten, nee het is zwart. Er is in feite de hele route niks te beleven, en het wordt steeds kouder. Een extra laag kleding is eerder een noodzaak dan gewoon prettig om aan te hebben. We lopen als eerste team, koplopers in de Roparun, kicke dan. Alleen daardoor komen we ook geen andere lopers tegen. Feitelijk lopen we gemiddeld te snel, checkpoints zijn net open als wij voorbij komen. Als we zo doorgaan kunnen we maandagochtend meehelpen met de hekken plaatsen op de Coolsingel. Wel zie je her en der in de landerijen en op parkeerplaatsen de kampementen van diverse teams, ze nemen hun nachtrust wachtend op hun lopers die in het veld zijn. Ondanks de kou zie je sommige in een slaapzak op een veldbedje, lekker hoor, de luxe van een camper die wij dan hebben. Langzaamaan komt er zo rond 4 a 5 uur daglicht tevoorschijn. Het is mijn beurt om te rennen als er 1,5km kasseien in het parcours liggen. De fietsers haten dit natuurlijk en lopen lijkt op het ouderwets shotsie lopen, als het ijs gaat dooien in de winter. Ikzelf zit er aardig doorheen nu, telkens als ik in het busje zit dan vallen mijn ogen dicht, slaap is meer dan welkom. Fysiek gaat het prima, geen klachten en het tempo hoeft nog niet aangepast te worden. Bij de wisselplek staat het hele team klaar om ons af te lossen en om voor ons te zorgen.. Boterhammen, yoghurt, koffie en thee, alles warm en vers. Welterusten.

Zondagochtend 10.00 uur1ste Pinkersterdag. Wat een luxe vanochtend, het was niet zo heel ver rijden naar het volgende wisselpunt en dat betekend dat de campers langer kunnen stil staan, en langer stil staan betekend langer kunnen slapen. We pakken een krappe 2 uur slaap denk ik, ja ja, das best veel😄. Maar het allerbelangrijkste, bij dit wisselpunt kunnen we allemaal van een warme douche gebruik maken. Dan kun je dus “uitgerust” en weer helemaal fris aan een nieuwe dag beginnen. Een tennisvereniging is zo tof om open te zijn voor ons en hun kleedkamers met douche ter beschikking te stellen. Wij zijn net wakker en de beste man, die het clubhuis beheert, zit fijn aan een halve liter bier, verschil moet er wezen 😄. Boterham erin mikken nu, watertje of koffie als je wilt en hup, wisselen. 

Even is Team A Team B kwijt, ondanks alle moderne vormen van communicatie die we bij ons hebben, en is er enige chaos. Na 5 minuten hebben we elkaar dan weer gevonden en nemen wij van Team A de route weer over. Het is even fris, maar een korte broek lijkt toch de beste keus voor nu. En ja, al snel komt de zon door en gaan ook de jasjes uit en hebben we een prachtige etappe, kwa weer dan. Het landschap is niet zo bijzonder en de dorpjes zijn net niet uitgestorven, het is dan ook immers zondag, laten we het daar op houden. We lopen ruim op schema, sterker nog we lopen te ver voor op het schema. Tijdens de gehele route zijn er namelijk checkpoints waar je je als rennend team moet melden en een handtekening moet zetten. Deze checkpoints gaan alleen pas open op bepaalde tijdstippen, ben je daar eerder dan dat tijdstip dan kun je gewoon niet verder. En ze zijn streng, zelfs op 2 minuten te vroeg laten ze je nog geen handtekening zetten. Regels zijn regels en logisch ook, het heeft geen zin om zo snel te rennen dat je midden in de nacht al in Rotterdam staat. Het is immers geen wedstrijd natuurlijk voor wie er als eerste is. Wij pakken daar een kwartiertje rust en kletsen wat met andere ploegen, de één nog enthousiaster dan de andere. Vervolgens is het een hele lange rechte weg met wat heuvelpartijen naar onze volgende wisselplaats. Hier krijgen we wederom een heerlijke maaltijd, ongekend wat onze dames allemaal op tafel zetten met de beperkte middelen. En ook, hatsaflats, weer kunnen we douchen. Klein uiltje knappen zometeen en dan mogen we zo rond een uur of 8 de avond etappe gaan starten. Dat wordt tof, wij mogen de grens van België – Nederland over 😃. Het publiek langs de route tot nu toe is op 1 hand te tellen maar daar gaat toch vannacht of wellicht vanavond al verandering in komen is de verwachting. Op naar Nederland!!

Maandagochtend of zondagnacht 02.00 uur, de tijd en of dagen zijn een beetje aan het vervagen. Zo rond 20.30 vertrokken we voor onze 1 na laatste etappe. Fysiek en mentaal bijna 100% (beetje overdrijven mag best). We gaan door dorpjes waar de mensen wel op straat zijn maar geen idee hebben wie we zijn of waar we mee bezig zijn. Wel heel cool, we lopen op kop. De roparun 2016 is vanuit Parijs vertrokken met bijna 250 teams en wij, wij lopen voorop 😃. Uiteraard is dit kwa fysieke afstand en wellicht niet kwa tijd of snelheid. Wij vertrokken bijna vooraan met ongeveer 20 andere teams, maar die liggen nu allemaal achter ons. Vol verwachting ren ik mijn kilometers richting toeschouwers en feestjes. Eerst nog even door Antwerpen, door de voetgangerstunnel onder het water door, te vergelijken met de Maastunnel in Rotterdam. Antwerpen is een plek waar het busje ons niet kan bereiken dus zijn alle lopers die niet lopen op de fiets gestapt en wisselen we zelf met fietsen en lopen  totdat na een klein uurtje het busje weer bij ons mag aanhaken op het parcours. Antwerpen zelf is een slecht stuk, geen feest, geen toeschouwers maar wel een bak ellende met wegversperringen en omleggingen. Nou ja, op naar de grens dan maar. Nog steeds is er minimaal aandacht voor de roparun door toeschouwers, misschien zijn we wel te vroeg? Nee toch, het loopt immers tegen de klok van 12 snachts. Uiteindelijk is daar dan de grens, Frankrijk en België kunnen we laten voor wat het was en we rennen ons eigen land weer in. Dat merk je aan alles, zoals we dat allemaal kennen, de huizen zijn anders, verkeerslichten en borden zijn anders, wegen zijn beter en, en nu komt het…..Er staan toeschouwers langs de weg, zij het nog mondjesmaat maar ze staan er wel en zoals wij blij zijn om hen te zien zo zijn zij blij om ons als eerste team te mogen aanmoedigen. We rennen een kilometer of 4 voordat we weer wisselen, de hele ploeg staat ons in een zijpad van een bos op te wachten. De keukenprinsessen hebben nog broodjes hamburgers voor ons en de masseuses gaan nog 1x keer met hun magische handen over de kuiten. Een etappe van ruim 50km welke vooral bestond uit kilometers maken en nog eens kilometers maken. Snel snurken nu en op naar de laatste wisselpost, daar gaan we de laatste etappe inzetten naar de Coolsingel. Dintelmond, Numansdorp, Oud Beijerland en Barendrecht, zorg dat jullie klaar staan, wij zijn al onderweg!!

Maandagochtend om weet ik niet hoe vroeg. Tijden snap ik niks meer van op het moment dat ik gewekt word, het is vroeg en koud, das zeker. We gaan onze laatste etappe starten, de laatste 51km waarvan we de laatste 13km met het gehele team doen, alle fietsers, lopers, koks, masseuses en chauffeurs sluiten aan net na de Heinenoord tunnel. Voor dat het zover is komen we nog door diverse plaatsen. Overal is men druk bezig om podia, muziekinstallaties en allerlei andere ontvangst dingen op te bouwen. Eigenlijk verwachtten ze nergens al een ploeg zo vroeg. Best jammer, zowel voor hen als voor ons. Feestjes blijven uit voor ons team maar het applaus klinkt des te harder van de aanwezige mensen langs de lijn. Bij Numansdorp krijgen we nog een paar kilometer een escorte van een politiebusje. De agent meldt zich bij ons om vervolgens voor ons te gaan rijden met zwaailichten. De sirenes aan is niet zo’n goed plan op dit tijdstip 😄. De agent blijkt een grapjas te zijn op het moment dat we op via zijn matrixbordje de melding lezen “u rijd te snel”😄. Uiteraard goed te waarderen zulke acties. Na Numansdorp volgen Klaaswaal en wat dorpjes waarvan ik de naam even niet weet. 

Een kleine regenbui zorgt ervoor dat we fris gewassen richting Oud Beijerland kunnen waar we om 8 uur volgens mij door het dorp racen. Volgens mij wordt het daar later vandaag een groot feest. Nog even door de Heinenoordtunnel en we zijn compleet om via Barendrecht naar centrum Rotterdam te gaan. Helaas worden we daar, omdat we voor liggen op schema, tegengehouden door de organisatie bij een checkpoint. Dit gebeurt tot aan de finish 3x geloof ik, hierdoor kunnen 2 andere teams zich naast ons voegen en zo vlak voor de finish komen we hierdoor als 3de over de streep. Geeft allemaal niks natuurlijk, het is immers geen wedstrijd.. Waar het allemaal om draait is het passeren van het Daniël den Hoed gebouw, das de enige echte reden waarom we dit allemaal doen. Daar stappen we allemaal van ons fiets en lopen met we diep respect voorbij aan de erehaag die daar opgesteld staat. Mee doen is belangrijker dan winnen geldt nergens harder dan in dit evenement. Eenmaal op de Coolsingel is er zeker wel een feestje gaande, het onthaal daar is als vanouds, groots en uitbundig en vele toeschouwers staan er langs de lijn al. De Roparun 2016 was weer een evenement om niet te vergeten.De machine van de Running Rotterdam Pilots draaide weer precies zoals het moest. Iedereen heeft een taak gehad en deze voor 110% uitgevoerd.Ik heb mijn best gedaan om jullie allemaal een beetje mee te kunnen laten genieten van deze trip. Jullie reacties zijn geweldig. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het volgend jaar graag weer ga doen. En krijg je ooit de kans om het zelf te beleven in een team, er is geen reden om nee te zeggen. Voor nu, tijd voor bier en bitterballen..#roparun2016 #runningrotterdampilots #team023

Bass van der Linden ( via facebook )

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑