Blog Roparun 2017

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Roparun update 1, 3 juni 4.25 uur
The night on the day before!

Zeg maar gerust, de maanden, on the day before.
Bij vele van ons hetgeen waar ze aan denken zo ergens tijdens de decembermaand, DE ROPARUN komt er weer aan.
De whatsappgroep komt weer tot leven en de eerste vergadering wordt gepland.
De eerste vergadering is vooral om te kijken wie er allemaal weer bij is en welke functie hij/zij in het team gaat/wil/kan vervullen.
Ons team bestaat uit 24 mensen, 24 die actief een rol vervullen tijdens de Roparun. Achter de schermen zijn er altijd nog een handvol mensen die ons assisteren.
Ook zonder hen kunnen wij als team niet de Roparun volbrengen.
Eigenlijk kun je dus zeggen dat we met een stuk of 30 personen elk jaar dit avontuur weer aan gaan.
In januari hebben we vaak wel 40 mensen die mee willen doen. Bij ons de ongeschreven regel: was je er vorig jaar bij, dan ben je dit jaar eerste keus.
Elk jaar weer blijkt dat hoe goed je ook vertegenwoordigd bent qua aanmeldingen, zo richting de maand mei heb je genoeg afvallers (om diverse redenen) en moet je, soms met spoed, op zoek naar nieuwe mensen.
Het team bestaat uit 8 lopers, 4 fietsers, 8 chauffeurs, 2 mensen in de keuken en 2 masseuses. Onder de chauffeurs is een bijzonder iemand, die vervult een dubbelrol.
Onze teamcaptain Mano, deze man heeft dit weekend de leiding, zorgt dat we ons houden aan het draaiboek en neemt de beslissingen.
Maar ook is hij navigator tijdens de ritten van wisselplek naar wisselplek, een ook niet te
onderschatten rol.
Maar ook vooral in het voortraject is hij een van de mensen welke onwijs veel tijd besteed aan planning, administratie en het draaiboek.
Helaas, dit jaar is er een echte last minute afvaller.
Onze chauffeur Willem kan wegens een verdraaide heup niet mee, vandaag besloten en ook vandaag een invaller gevonden. He-le-maal TOP, zo gaat dat bij de Running Rotterdam Pilots.
Balen Willem, volgend jaar sta jij als eerste weer klaar, das alvast zeker.
Al met al hebben we ons suf vergaderd de afgelopen maanden, hebben we ons stinkende best gedaan om sponsors te vinden, en das echt niet gemakkelijk, inzamelingsacties gehouden, hebben we alle draaiboeken weer doorgenomen, zijn alle spullen weer boven water gehaald, en is de machine van de Running Rotterdam Pilots er 110% klaar voor.
Dit jaar weer van Parijs naar Rotterdam, met een paar nieuwe gezichten en heel veel standaard kanjers.
We starten zaterdagmiddag om 16.06 uur en verwachten ergens begin van de middag op de Coolsingel te zijn 2de pinksterdag.
Het is ondertussen 4.00 uur en ik neem mijn ontbijt, wordt over een half uurtje opgehaald en dan staat zo rond 5.00 uur iedereen klaar op de vertrekplaats aan de Heijplaat.
De komende 60 uur wordt een belevenis, een uitputtende, maar een oh zo verdomd gave.
Ik ben serieus een soort van zenuwachtig, voel me op dit belachelijke tijdstip onwijs fit, energie teveel eigenlijk.
Maar toch, waar is m’n koffie..?
Goeiemorgen voor iedereen en tot straks bij mijn volgende verslag.

Roparun update 2, 3 juni 12.25 uur
Vertrek.
Wil er iemand een appel of een broodje, zijn alle fietsen compleet en ingeladen, heeft iedereen zijn of haar spullen een plekje gegeven, zijn alle voertuigen voorzien van alle verplichte Team 23 stickers,
iemand nog koffie?
Zomaar een aantal kreten die je vanochtend hoorde aan de Heijplaat bij het kantoor van de Roeiers.
Het Loodswezen en de Roeiers zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden bij hun werkzaamheden in de Rotterdamse haven.
Het Loodswezen is de club die ooit dit team gestart is, maar zonder de Roeiers komen we niet zo ver.
Zij helpen ons met materieel en bij sommige edities zijn er ook Roeiers aanwezig tijdens de run zelf.
Zoals gezegd stonden we dus met een groep van 25 mannen en vrouwen op de Heijplaat om 5.00 uur.
Om 6.00 uur heeft iedereen een plekje gevonden in een voertuig en vertrekt de karavaan richting Parijs.
We hebben Hennie en Brian achter het stuur van de campers en zij worden bijgestaan door navigators Anne-Froukje en teamcaptain Mano.
Het “lopers busje” wordt op de heenweg bestuurd door Albert.
Ik spring in de camper van Hennie en aangezien ik afgelopen nacht weinig tot niet geslapen heb besluit ik een stil plekje te pakken boven in de kamper, gordijntjes dicht en ik ga languit.
Proberen te slapen in een kamper die met 100km p/u over de snelweg knalt is alsof je een smoothie probeert te drinken terwijl de staafmixer nog in de drinkbeker zit.
Met plaspauzes bij een Belgische en Franse benzinepomp tussendoor pak ik toch een uurtje of 3 wegdommelen.
Het motto qua slapen tijdens dit weekend is, pakken wat je pakken kan.
We zijn vertrokken met een week achter ons van volop zon in Nederland, maar onderweg nu naar Parijs komen we toch veel nattigheid tegen.
Hopelijk is het meeste van die regen gevallen op het moment dat wij moeten starten.
Nog een klein stukje rijden nu en we zijn bij onze eerste wisselplek.
Daar zetten we ons “kamp” op en gaat Team A, het team waar ik dit jaar weer deel van uit maak, richting de start.
We moeten ons 2 uur van te voren melden en dat is nog een anderhalf uur vanaf nu.
Het komt dichter en dichterbij..
I am exited!!

Roparun update 3, 3 juni 15.15 uur
Start en pasta!
Team A (“mijn team”) heeft het “kamp” verlaten en heeft zich toegevoegd aan alle andere teams welke de start beleven vanuit Parijs.
Het startterrein is gelegen net naast vliegveld Charles de Gaulle, merk je niet zoveel van, maar dan heb je een idee van waar we ongeveer zitten nu. Vorig jaar was het hier druk, maar daar is dit jaar een schepje bovenop gedaan.
Geeft niks, wij zijn ruim op tijd, melden ons bij de balie en schuiven aan in de rij om nog een maaltijd spaghetti te nuttigen.
De pasta smaakt als vanouds en als we klaar zijn hebben we nog 2 uur voordat het startschot klinkt voor ons.
Sfeer is prima, beetje bewolkt, maar kurkdroog en de temperatuur is om te rennen in een T-shirt en korte broek.
Toiletbezoek, drankje, beetje rondhangen, hier en daar een praatje met een bekende en we maken wat foto’s.
Het is super ontspannen hier, ondanks dat we straks een afstand van 532km af te leggen hebben.
Onze eerste etappe is er eentje van 51km.
Zojuist besloten dat Michiel de start gaat doen, daarna ben ik aan de beurt, William als 3de en Ab gaat als 4de rennen. Dit is dan ook de volgorde welke we het hele weekend gaan aanhouden.
Had ik al gezegd dat ik EXITED was!!

Roparun update 4, 3 juni 21.20 uur
Etappe 1.
Om 16.06 is onze starttijd volgens schema.
Hier wordt geen seconde van afgeweken en ook echt om 16.06 zijn we onderweg.
Elke start wordt luid bijgestaan door muziek en hoe toevallig, precies voor ons draaien ze: Gaan met die banaan 😃🍌🍌.
De bewolking is op dit moment zo dik dat we door de stad heen, en dan heb ik het over de buitenwijken van Parijs, een soort van smog ervaren.
Misschien niet voor het zicht, maar ik vind het een stinkstad vandaag.
Op de route maak je niks mee van het romantische deel van deze stad van de liefde, het enige wat we zien is het arbeidersdeel, en over dat arbeid heb ik dan ook nog mijn twijfels.
Na een 10 a 15km gaan we de stad uit en komen we in de landerijen terecht, prachtig, als de zon zou schijnen tenminste, echter laat de bewolking ons ook genieten van een steeds heviger wordende regenbui.
Koud is het niet, maar tot op het laatste plekje op het lichaam worden we nat.
De route is hierdoor ook best saai, niemand op straat natuurlijk, behalve die rare Nederlanders in hardloopkleding.
Er gaat 25km voorbij met regen en ook bij 35km en 40km regent het nog.
Maar dan neemt het langzaam af, wordt het zo goed als droog en ook onze kleding droogt nog even goed op voordat we bij de eerste wisselplek aankomen.
Team B staat op exact het afgesproken punt te wachten, we wisselen allen, lopers, fietsers en chauffeurs.
Een klein stukje verderop staat “het kamp” en heeft de keuken nasi met saté gemaakt.
Snel nemen we allemaal even een massage aan de kuiten tijdens het eten om vervolgens de slaapzak in te duiken.
Helaas regent het ondertussen wel weer een beetje, hopelijk rijden we daar nu vandaan en kunnen we droog de rest van de route vervolgen.
Een etappe waar ik niks leuks over kan vertellen buiten dat hij, ondanks de regen, ons vrij makkelijk afging.
Stukje slapen nu en dan zijn we ergens begin van de nacht aan de beurt voor ons tweede stuk.
Welterusten, en iedereen op The Flying Dutch, heel veel plezier nog.

Roparun update 5, 4 juni 4.25 uur
De eerste nacht.
Vrijwel exact om 00.00 uur komt Team B binnen en Team A is eigenlijk net even te laat om een vlekkeloze wissel te laten plaats vinden.
Slapen ging prima, toen uiteindelijk de campers stil stonden 😉.
Tijdens het rijden proberen te slapen is toch nog een dingetje, hoe relaxt onze chauffeurs Hennie en Brian ook doen, schudden doet het.
Volgend jaar een paar bezoekjes brengen aan de Efteling en dan powernaps in de wildwaterbaan of Python doen om alvast te wennen 😄.
Het is donker buiten, op zich logisch aangezien het nacht is, maar bij ons in NL is het toch een stuk minder donker dan hier op het platteland tussen de bouwvallen en boerderijen.
Het enige wat onze aanwezigheid verraad zijn de fel flikkerende lampjes op onze safety hesjes.
Wel leuk weer, je ziet ze van afstand makkelijk aankomen.
Er gebeurt natuurlijk ook tijdens deze etappe niks bijzonders.
Om de tijd een beetje te doden krijgen we van Sjaak en Paul les in sterrenkunde, daarmee gepaard gaand locatiebepaling en leren we de ins en outs over de maan en zijn invloed op hoog en laag water, vroeger hadden de loodsen natuurlijk geen iPhone of iPad 😉.
Gelukkig is het nog steeds droog en ook de sterrenhemel die we zien verteld ons dat er in geen velden of wegen regen te bekennen is.
Ondanks dat er geen bewolking is, is het vooral de eerste 2 uur nog erg warm, voor de lopers dan.
Ik ben nog steeds in korte broek en T-shirt, maar zo rond de klok van 2 is dit toch te weinig en trek in lange mouwen aan.
Half 4 zijn we bij ons wisselpunt en zit deze relatief korte etappe van 35km er op.
Bakkie thee, soepie, boterham, het staat allemaal klaar en de masseuses knijpen een pijntje weg bij hen die daar last van hebben.
Inpakken, slaapzak in en door met de karavaan.
Als ik straks wakker wordt dan is het weer licht buiten, das toch een stuk leuker lopen en wellicht heb ik in mijn volgende verslag wel wat leuke dingen te melden 😊.
Op naar 1ste Pinksterdag.

Roparun update 6, 4 juni 11.40 uur
De zon komt op, de temp stijgt!
Om 6 uur worden we wakker gemaakt, het slapen gaat steeds een beetje dieper, het wakker worden steeds wat lastiger.
Desalniettemin staan we kwart voor 7 langs de weg voor de wissel.
We bevonden ons op een wisselplek met een koude douche, koud of warm, een douche ga je altijd even checken.
Een voetbalclub welke, naar het lijkt, al 100 jaar niet meer gebruikt wordt heeft de deuren van de kleedlokalen opengesteld voor diverse teams welke hier hun wissel hebben gepland.
Ik ga er niet teveel over zeggen, want ik denk namelijk dat de foto genoeg zegt.
Boterham met ei in je mik, koffie erachteraan, of een yoghurt met een bakkie thee, het kan allemaal, en we zijn weer op pad voor een etappe van 47km.
Uiteraard is het al lang en breed daglicht buiten en hoeven we de hesjes met kerstboomverlichting niet meer aan.
Korte broek en lange mouwen, maar dag veranderd al snel in korte broek en korte mouwen.
De zon breekt goed door en het wordt me een partijtje warm zeg.
Zweten en drinken wisselen elkaar, net als de Roparun, in estafette met elkaar af.
Ergens in het midden van deze etappe is een checkpoint van de organisatie en daar hebben ze er,
ook op het vroege tijdstip, een aardig feestje van gemaakt. Caribische muziek knalt door dit woonwijkje, iedereen danst en ik denk dat het om en nabij 9 uur was, het feestje hier kunnen ze op de Loveboat jaloers op zijn.
Onze loper Albert, wij noemen ‘m Ab, is hier aan de beurt en er staat een klein jongetje met z’n ouders langs het parcours.
Dit jongetje heeft een medaille in zijn hand en maakt het gebaar dat hij deze om de nek van onze Ab wil hangen.
Ab speelt hier graag op in natuurlijk en neemt de medaille in ontvangst.
Een paar minuten later in het busje bekijken we deze medaille en blijkt hij van een eerder in april gelopen trailrun te zijn.
Maakt allemaal niks uit natuurlijk, de Roparun leeft hier en dit ventje heeft een persoon waar hij tegenop kijkt een goed gevoel bezorgt, en waarschijnlijk was de smile op het gezicht van dit ventje onbetaalbaar.
Een klein uurtje later komt er voor mij een favoriet stukje in het parcours.
Een stuk weg van 1,5km kasseien.
Voor de fietsers een nachtmerrie, voor mij als loper om die reden een prachtig stukje, de fietsers worden als een milkshake door elkaar gehusseld.
Toevallig ben ik aan de beurt en ik besluit mijn telefoon mee te nemen, een stukje filmen van hoe de fietsers van stijve harken worden omgevormd tot slush puppy is altijd grappig natuurlijk 😄.
Na de kasseien is het nog een kilometer of 15 denk ik naar ons wisselpunt.
Hier pakken we snel een snack te eten en rijden we direct door naar het volgende wisselpunt. Het volgende wisselpunt is namelijk een locatie bij een tennisvereniging.
Deze club gaat voor ons open en daar kunnen we dan allemaal op ons gemak even douchen, iets eten en rust pakken.
Die douche is meer dan welkom ondertussen kan ik je melden, we hebben ongeveer 35km perpersoon in de benen zitten nu (we zijn dus in feite op de helft) en fris de 2de helft starten kan helemaal geen kwaad.
Voor iedereen thuis, fijne dag op de meubelboulevards 😊.

Roparun update 7, 4 juni 19.50 uur
Warm, warmer, warmst.
Het snelle vertrek naar de volgende wisselplaats om daar te kunnen douchen, eten en rusten zorgt ervoor dat er van slapen eigenlijk niks komt.
Zodra we vertrekken val ik wel een soort van in slaap, maar zodra we aankomen bij de tennisclub met warme douche gaat het hele circus van ons gelijk aan de slag.
Ik wordt wakker en heb het idee dat ik heb liggen slapen in de keuken van Mc Donalds, de geur van het bakken van hamburgers komt door alle raampjes van de camper naar binnen en daar heb ik toch echt wel trek in.
Ik heb een hamburger deluxe, en om het nuttige met het aangename te combineren eet ik die op terwijl ik op de massagetafel lig.
Ik vertel Pauline dat ik nergens last van heb maar deze kanjer met gouden handjes weet toch een knoopje te vinden en maakt gretig gebruik van het moment om mij een verkramptegezichtsuitdrukking te bezorgen door het knoopje “voorzichtig” weg te knijpen.
Thanks Pauline 😉
De douche is heerlijk, warm water en een beetje shampoo kan niet op een beter moment in deze run getimed worden.
Schone kleding, vers paar sokken, kloddertje gel in m’n haar (als je haar maar goed zit 😊) en ready for take of again.
Zoals gezegd komt slapen er hierdoor niet meer van en gaan we rond 14.30 van start aan een stuk van 48 kilometer.
De zon schijnt en brandt er flink op los.
Na elke kilometer die ik ren gutst het zweet van mijn voorhoofd.
Er wordt door ons deze etappe ook onwijs veel gedronken, volgens mij ruim een liter water per persoon en dan nog de nodige AA drankjes of andere aanverwante energie sapjes.
Het is relatief rustig op straat en we lopen vooral op de zogenoemde N wegen.
Trouwens, we zijn vanaf de tennisclub niet meer in Frankrijk maar in België, ergens vlak daarvoor zijn we dus de grens over gegaan, niks van gemerkt .
We komen veel andere teams tegen, heel veel andere teams. Veel hebben een wisselplek langs het parcours en andere gaan een tandje sneller en rennen langs ons heen en roepen vriendelijk gedag.
Op de route Parijs – Rotterdam moet je altijd heel lang wachten op echt “ropa publiek” en dus gebeurt er deze etappe (weer) vrij weinig.
We horen wel al verhalen van de route Hamburg -Rotterdam, daar gingen ze vanochtend vroeg al de grens over en daar gaat het al flink los wat feestjes betreft, roepen de wandelgangen.
We komen op onze wisselplaats, Team B staat te wachten langs de weg, aantikken, spullen in en uitladen en weg zijn ze.
Ritueeltje van hooguit 2 minuten, en doen we eigenlijk zonder nadenken.
De keuken, bemand door Hanneke en Aletta, heeft weer staan draaien op volle toeren en er komen 2 soorten pasta op tafel waar een Italiaans restaurant een puntje aan zou kunen zuigen.
Ongelofelijk hoe goed zij weer voor iedereen zorgen met de beperkte middelen die we bij ons hebben.
Even een massage nu, ik schrijf mijn verslagje terwijl ik op de kneedtafel lig, daarna ga ik op zeker slapen en zijn we zo even voor 23 uur weer aan de beurt.
We gaan dan door Antwerpen en de Nederlandse grens over en zijn we rond half 4 weer klaar.
Antwerpen is best leuk, niet omdat er iets ropa achtigs georganiseerd is maar gewoon om de stad zelf.
We rennen straks door de tunnel heen, in het donker door de drukte van de stad en das toch wat anders allemaal dan er op zondag heen gaan voor de vogeltjesmarkt.
Het einde komt in zicht, nog 2 etappes, van 52km en de laatste van 65km.
Iets wat ik normaal nooit zeg op dit tijdstip op zondagavond, welterusten.

Roparun update 8, 5 juni 5.15 uur
Zwaailichten en Nederland.
Goedemorgen allemaal.
Het is nu 5.15 uur en een 3 kwartier geleden kwamen we de grens over van België – Nederland.
Vlak daarna was ons wisselpunt na een nachtelijke etappe van 52 kilometer.
Eerst even terug naar gisteravond.
We zijn aangekomen bij het vorige wisselpunt, met een helse rit, zo voelde het tenminste.
Ik was in bed gaan liggen in het achterdeel van de camper, en eenmaal op plaats van bestemming lag ik in het voorste deel.
Dat slapen oefenen in de diverse Efteling attracties gaat harder nodig zijn dan gedacht, man man wat een rit.
In principe weer een aanstaande wissel dus voor de boeg zonder fatsoenlijk een uurtje slaap.
Echter valt dat in het niet bij wat deze avond onze Hennie overkomt.
Hij wordt niet lekker, moet overgeven en heeft een soort van black out.
Anne-froukje ziet dit alles gebeuren en beslist samen met onze team captain Mano dat ze een ambulance oproepen.
Het duurt niet heel lang eer deze arriveert en niet heel veel later besluiten de broeders Hennie mee te nemen naar het ziekenhuis.
Een redelijk ernstige situatie die je niet in Nederland wil mee maken, maar dan ook zeker niet in België.
Lang verhaal, maar, Hennie maakt het intussen een stuk beter maar moet wel in het ziekenhuis blijven. Wij moeten even reorganiseren en met een uurtje oponthoud gaan we weer op pad zo rond
de klok van 23.30 uur.
We gaan hoe dan ook, dan wel met 1 iemand minder, de route vervolgen en de Roparun tot een goed einde volbrengen.
Lichamelijk heb ik niks te klagen, geestelijk begin ik wel vermoeid te raken.
De stukjes in het busje worden zwaarder en op sommige momenten vallen de ogen toch dicht bij enkele van ons.
Uiteraard is het weer donker buiten, maar gelukkig kan ik nog heerlijk in T-shirt en korte broek lopen.
Eigenlijk lukt dit de gehele etappe, het is zelfs warm genoeg om weer dik in het zweet te zitten.
Na een kilometer of 20 naderen we Antwerpen, en hoe het stonk bij de start in Parijs zo dubbel de ellende is hier te ruiken.
Het is ondertussen ergens rond 1.30 uur en de stad zelf ziet er behoorlijk levenloos uit.
De route is hetzelfde als vorig jaar en zo ook de puinhoop qua wegwerkzaamheden.
De tunnel is wel een leuk stukje, te vergelijken met de Maastunnel, voor fietsers en lopers, in Rotterdam.
Het is een run-bike-run gedeelte van 8km en dus is het hele team op de fiets op 1 loper na.
Met een stuk of 3 teams tegelijk de lift van de tunnel in, racen naar de andere kant, lift weer omhoog en dan sta je vrijwel in hartje centrum.
Zoals gezegd redelijk uitgestorven op deze zondagnacht.
Het busje en wij komen weer samen, de run-bike-run ten einde, en we vervolgen ons pad door een winkelstraat waar behoorlijk veel roparunners aanwezig zijn.
Het is een grote lichtshow van hesjes en fietsen met lampjes.
Hier en daar komt er wat beweging op gang qua aanmoedigers langs de weg, een enkele kroeg is nog open waar iedereen op het terras hangt en ze lijken te weten waarom wij daar zo uitgedost langs komen.
Ook een enkele partytent bij een woning voor de deur waar mensen onder vandaan klappen voor ons terwijl ze de zoveelste fles wijn leeg schenken.
Het is een lange, warme, rustige en vrij makkelijke etappe geweest als we het “Nederland
verkeersbord” langs de weg zien en we daarmee weten dat er binnen een kwartiertje tosti’s en pannenkoeken liggen te wachten op ons.
Hopelijk, want ik ben er zoooo aan toe, kan ik nu even wat slaap pakken voor we straks bij Dinteloord aan ons laatste stuk gaan beginnen van 65 kilometer.
Dat hele stuk zal run-bike-run zijn, dus ben je niet aan het lopen dan ben je wel aan het fietsen tot aan de Coolsingel.
Straks gaan we door Numansdorp, Klaaswaal, Oud Beijerland en Barendrecht.
Zomaar een paar plaatsnamen waarvan ik weet dat, als je er niet zo achterlijk vroeg komt als we vorig jaar deden, je er een paar mega feestjes gaat meemaken.
Man, wat kijk ik daar naar uit.
Zoals gezegd, nu eerst slapennnzzzz.

Roparun update 9, The Final. 5 juni 15.00 uur
Eindelijk slapen, langste etappe en de finish.
Ergens vlak voor Ossendrecht stap ik, op het 1 na laatste wisselpunt, de camper in en ik word wakker in Dinteloord.
Ein-de-lijk een stukje geslapen.
Ik word redelijk fit wakker, poets m’n tanden, eet een dubbele boterham met pindakaas en bekijk het weer en de verwachting daarvan.
Ik besluit de trend van het weekend aan te houden en ga in T-shirt en korte broek van start.
Dit blijkt de juiste keuze, de zon knalt er al vroeg op los en het zweten gaat onvermoeid door.
Als ik in één etappe veel heb moeten drinken dan was het wel in deze laatste.
Het is rond 8.30 uur, denk ik, als wij weer van start gaan en de eerste toeschouwers staan al langs de weg. Geluidsinstallaties worden opgewarmd en hier en daar een orkest.
We doen de eerder genoemde plaatsen allemaal aan en het wordt alsmaar drukker.
Overal staan mensen te klappen, kinderen delen bekertjes water uit, snoepjes, chocoladerepen en zelfs kipnuggets en kaassoufflés krijgen we aangeboden.
Die 2 laatst genoemde laat ik toch maar even liggen al ruiken ze en zien ze eruit als het lekkerste eten ter wereld. 😋
Dweilorkesten die houseplaten spelen, zanggroepen die ABBA zingen, burgemeesters die handen schudden, ik kan het serieus allemaal niet meer terughalen wat ik allemaal gehoord en gezien heb.
Ik besluit er volop van te genieten, niet door te rennen bij een orkest of dj maar even te stoppen om er een klein dansje uit te gooien.. wat een feest zeg.
Oud Beijerland de gekste jongens, daar staan zo onwijs veel mensen te klappen, daar heb ik nu nog kippenvel van. Ik heb iemand mijn naam horen roepen daar, sorry maar ik zag je niet.
In Barendrecht wel, daar staat mijn number 1 fan langs de lijn, die mis ik niet.. 😊👊.
Standaard ritueel bij ons ondertussen is dat, na de Heijenoordtunnel, Team A en Team B
samenkomen met zoveel mogelijk andere teamleden.
We gaan daar in een grote groep met z’n alle op naar de finish. Tempo gaat nog wat omhoog en van pijntjes is niks te bekennen.
En dan, daar is toch die plek waar we het allemaal voor doen, De Daniël den Hoed kliniek.
Alle teams worden daar geëerd door de haag van mensen, zowel patiënten en familie applaudisseren voor ons en uiteraard nemen wij ons petje af voor iedereen op de belangrijkste plek langs de gehele
route.
Vanaf daar is het nog een klein stukje naar de Erasmusbrug en worden we “afgeklokt”.
Het zit erop, de 532 kilometers vanuit Parijs zijn gerend en gefietst, moeheid veranderd in vreugde.
Nog even over de Erasmusbrug en beneden aan komt het complete team tezamen.
Groepsfotootje, spandoek erbij, en we vervolgen onze weg naar de Coolsingel.
Ook voegt, van diverse teamleden, het thuisfront zich toe aan onze groep.
De Coolsingel komt in zicht en daar worden we luid binnengehaald door zowel de organisatie en een mega publiek, weer kippenvel.
Uiteraard vergeet ik niet de classic foto te schieten 😁.
Het zit erop!
Rest mij nog 1 ding te zeggen.
Ik heb mega mega mega genoten van al jullie reacties op mijn verslagjes.
Helaas kan ik ze tijdens de run gewoon niet beantwoorden, dat kost teveel tijd.
Maar serieus, het schrijven tijdens dit evenement vind ik leuk, maar de reacties geven kracht.
Onwijs onwijs bedankt vrienden.
Zonder jullie meeleven, aandacht en interesse is het toch niet zo gaaf als nu.
Ook moet ik alle mensen bedanken die mij hebben gesponsord, door lootjes te kopen, door wijn te kopen, en ook mijn werkgever die mij met een prachtig bedrag sponsorde.
Ik denk dat jullie de laatste zin wel kunnen raden.
Ik heb mega dorst en trek.
Waar is het bier, en waar zijn de bitterballen?
Thanks 😊.

Bass van der Linden (Facebook))

Blog Roparun 2016

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zaterdag 14 mei, 3.15 uur in de ochtendNormale mensen liggen dan gewoon op bed, maar ik ben op pad met een groep iets minder normale mensen. Een uurtje of 2 geleden ging de wekker en reed ik samen met mijn maatje naar de Heijplaat, Rotterdam. Een uurtje later hebben zich daar een stuk of 25 mensen verzameld, de één wrijft de slaap nog uit z’n ogen en de ander staat vol te kletsen met een koffie in z’n hand.  Fietsen worden verzameld, tassen worden op een hoop gegooid en er komen 2 campers aanrijden. Iedereen loopt door elkaar heen, voor een leek of iemand die geen idee heeft lijkt dit totale chaos. Maar voor ons, dit is voor ons gesneden koek. Iedereen weet waar hij of zij hier voor is, iedereen weet wat hem of haar te doen staat. Het is 3.30 uurDe Roparun 2016 voor de Rotterdam Running Pilots is van start.. Parijs, we komen er aan! 

Zaterdag 14 mei 9.00 uur, 45 minuten rijden buiten Parijs. We hebben een best relaxte rit gehad, chauffeurs doen het alsof ze elke dag deze rit rijden. Kleine plas en koffie pauze gehad, en de hele rit heeft iedereen geprobeerd wat slaap te pakken. We hebben besloten om dit jaar om op het eerste wisselpunt direct “het kamp” op te zetten. We gaan vanaf daar met Team A naar de start net onder Parijs. Direct om 9 uur is het voor Team A dan ook omkleden en klaar maken, 4 lopers, 2 fietsers en 2 chauffeurs bijten het spits af. Nog geen half uur later, na de groepsfoto natuurlijk, zit het team opgepropt in het busje. Zo rond 10.30 komen we aan bij de start, net als honderden anderen deelnemers. In busjes, personen auto’s, vrachtwagens en touringcar bussen, je kunt het niet verzinnen of het rijd mee dit weekend. Een heel groot terrein waar het krioelt van de mensen die allemaal maar 1 ding komen doen, Roparunnen! De organisatie hier heeft het goed geregeld, er staan bijvoorbeeld grote tenten waar de “pasta party” in volle gang is.11.00 uur, we hebben nog een dik uur eer dat voor ons het startschot klinkt. We doen ons allen te goed aan de spaghetti en koffie, en als ik voor mezelf spreek voel ik dat de spanning stijgt.

Zaterdagmiddag 14 mei 12.17 uurZoooooooooo, had ik toch even het voorrecht om de start als loper te mogen doen. Met 5 teams tegelijk starten om 12.17 uur. Fotografen, dj’s en alle andere aanwezige teams maken de start een waar spektakel. 10, 9, 8, 7………. En goooo!!! Dwars door kleine stadjes, straatjes en dorpjes om vervolgens de bossen in te gaan waar het allemaal wat rustiger is. Het is Parijs, een grote metropool maar de aanwezigheid van hardlopers en fietsers overheerst in de buurten eromheen. De meeste bewoners kijken ons na en vragen zich zichtbaar af wat we toch in hemelsnaam aan het doen zijn. Ga ze maar eens uitleggen dat je naar Rotterdam aan het rennen bent.. Gewoon lachen en bonjour roepen lijkt ons toch een stuk makkelijker 😃. De eerste etappe is een leuk stuk van 51km, en omdat het het begin is kom je overal andere teams tegen langs de weg. Nu al herken je andere lopers en maak je tijdens het rennen een praatje met ze. Welke tactiek doen jullie, waar komen jullie vandaan, of gewoon wedstrijdje om niet ingehaald te worden😄. De start was flink koud maar zo langzamerhand gaan toch de meeste jasjes uit en lopen we allemaal in ons t-shirt, de zon laat zich van z’n beste kant zien. Een prachtig eerste stuk voor ons van Team A, hier en daar wat heuvels, maar dat zijn uitdagingen en geen obstakels 😇.16.30 uur, 51km achter de rug en we tikken Team B aan in een klein dorpje boven op een heuvel, zij vertrekken direct voor hun eerste stuk, ben benieuwd naar hoe zij het gaan beleven. Eenmaal terug bij de campers, die staan 300 meter verderop op een parkeerplaats, zijn onze koks bezig geweest met nasi en saté en staan de massage tafels klaar. Deze groep werkt gesmeerder dan een Zwitsers uurwerk, masseren, eten, opruimen, inpakken en terwijl wij gaan slapen brengen onze chauffeurs ons naar wisselpost 2.

23.45 uur, we liepen vanavond onze 2e etappe van licht naar donker, van benauwd naar kou. Iedereen z’n lampjes hesje aan, lampje op je hoofd en dan de donkere paden op door naar het lijkt compleet verlaten dorpjes, en gitzwarte bloemenvelden en weilanden. Er hangt wel ergens een fransoos uit zijn raam langs de weg, hij lijkt te snappen wat we aan het doen zijn en terwijl ik langs ren geef ik de beste man een high five. Die taal spreken we allemaal 😄. De route vanavond is niet heel spannend verder, wel is het natuurlijk tof om over die lange donkere wegen door de weilanden overal teams te zien rennen, nou ja, je ziet overal lampjes in groepjes bij elkaar het parcours volgen, het is te donker om echt mensen te zien rennen. Korte etappe, een kleine 40km en we zijn weer bij ons wisselpunt. Onze masseuses staan klaar om de kuiten blij te maken en de keuken heeft op volle toeren soep en omeletten staan maken. De roparunmachine van de Running Rotterdam Pilots draait op volle toeren. Opruimen, inpakken en proberen te slapen. Zo rond een uur of 4 straks zijn we weer aan de beurt en gaan we vanuit het donker het licht tegemoet rennen…

2.45 uur, veels te kort kunnen slapen en dan de nacht in voor een etappe van 44km. Het is niet donker buiten, nee het is zwart. Er is in feite de hele route niks te beleven, en het wordt steeds kouder. Een extra laag kleding is eerder een noodzaak dan gewoon prettig om aan te hebben. We lopen als eerste team, koplopers in de Roparun, kicke dan. Alleen daardoor komen we ook geen andere lopers tegen. Feitelijk lopen we gemiddeld te snel, checkpoints zijn net open als wij voorbij komen. Als we zo doorgaan kunnen we maandagochtend meehelpen met de hekken plaatsen op de Coolsingel. Wel zie je her en der in de landerijen en op parkeerplaatsen de kampementen van diverse teams, ze nemen hun nachtrust wachtend op hun lopers die in het veld zijn. Ondanks de kou zie je sommige in een slaapzak op een veldbedje, lekker hoor, de luxe van een camper die wij dan hebben. Langzaamaan komt er zo rond 4 a 5 uur daglicht tevoorschijn. Het is mijn beurt om te rennen als er 1,5km kasseien in het parcours liggen. De fietsers haten dit natuurlijk en lopen lijkt op het ouderwets shotsie lopen, als het ijs gaat dooien in de winter. Ikzelf zit er aardig doorheen nu, telkens als ik in het busje zit dan vallen mijn ogen dicht, slaap is meer dan welkom. Fysiek gaat het prima, geen klachten en het tempo hoeft nog niet aangepast te worden. Bij de wisselplek staat het hele team klaar om ons af te lossen en om voor ons te zorgen.. Boterhammen, yoghurt, koffie en thee, alles warm en vers. Welterusten.

Zondagochtend 10.00 uur1ste Pinkersterdag. Wat een luxe vanochtend, het was niet zo heel ver rijden naar het volgende wisselpunt en dat betekend dat de campers langer kunnen stil staan, en langer stil staan betekend langer kunnen slapen. We pakken een krappe 2 uur slaap denk ik, ja ja, das best veel😄. Maar het allerbelangrijkste, bij dit wisselpunt kunnen we allemaal van een warme douche gebruik maken. Dan kun je dus “uitgerust” en weer helemaal fris aan een nieuwe dag beginnen. Een tennisvereniging is zo tof om open te zijn voor ons en hun kleedkamers met douche ter beschikking te stellen. Wij zijn net wakker en de beste man, die het clubhuis beheert, zit fijn aan een halve liter bier, verschil moet er wezen 😄. Boterham erin mikken nu, watertje of koffie als je wilt en hup, wisselen. 

Even is Team A Team B kwijt, ondanks alle moderne vormen van communicatie die we bij ons hebben, en is er enige chaos. Na 5 minuten hebben we elkaar dan weer gevonden en nemen wij van Team A de route weer over. Het is even fris, maar een korte broek lijkt toch de beste keus voor nu. En ja, al snel komt de zon door en gaan ook de jasjes uit en hebben we een prachtige etappe, kwa weer dan. Het landschap is niet zo bijzonder en de dorpjes zijn net niet uitgestorven, het is dan ook immers zondag, laten we het daar op houden. We lopen ruim op schema, sterker nog we lopen te ver voor op het schema. Tijdens de gehele route zijn er namelijk checkpoints waar je je als rennend team moet melden en een handtekening moet zetten. Deze checkpoints gaan alleen pas open op bepaalde tijdstippen, ben je daar eerder dan dat tijdstip dan kun je gewoon niet verder. En ze zijn streng, zelfs op 2 minuten te vroeg laten ze je nog geen handtekening zetten. Regels zijn regels en logisch ook, het heeft geen zin om zo snel te rennen dat je midden in de nacht al in Rotterdam staat. Het is immers geen wedstrijd natuurlijk voor wie er als eerste is. Wij pakken daar een kwartiertje rust en kletsen wat met andere ploegen, de één nog enthousiaster dan de andere. Vervolgens is het een hele lange rechte weg met wat heuvelpartijen naar onze volgende wisselplaats. Hier krijgen we wederom een heerlijke maaltijd, ongekend wat onze dames allemaal op tafel zetten met de beperkte middelen. En ook, hatsaflats, weer kunnen we douchen. Klein uiltje knappen zometeen en dan mogen we zo rond een uur of 8 de avond etappe gaan starten. Dat wordt tof, wij mogen de grens van België – Nederland over 😃. Het publiek langs de route tot nu toe is op 1 hand te tellen maar daar gaat toch vannacht of wellicht vanavond al verandering in komen is de verwachting. Op naar Nederland!!

Maandagochtend of zondagnacht 02.00 uur, de tijd en of dagen zijn een beetje aan het vervagen. Zo rond 20.30 vertrokken we voor onze 1 na laatste etappe. Fysiek en mentaal bijna 100% (beetje overdrijven mag best). We gaan door dorpjes waar de mensen wel op straat zijn maar geen idee hebben wie we zijn of waar we mee bezig zijn. Wel heel cool, we lopen op kop. De roparun 2016 is vanuit Parijs vertrokken met bijna 250 teams en wij, wij lopen voorop 😃. Uiteraard is dit kwa fysieke afstand en wellicht niet kwa tijd of snelheid. Wij vertrokken bijna vooraan met ongeveer 20 andere teams, maar die liggen nu allemaal achter ons. Vol verwachting ren ik mijn kilometers richting toeschouwers en feestjes. Eerst nog even door Antwerpen, door de voetgangerstunnel onder het water door, te vergelijken met de Maastunnel in Rotterdam. Antwerpen is een plek waar het busje ons niet kan bereiken dus zijn alle lopers die niet lopen op de fiets gestapt en wisselen we zelf met fietsen en lopen  totdat na een klein uurtje het busje weer bij ons mag aanhaken op het parcours. Antwerpen zelf is een slecht stuk, geen feest, geen toeschouwers maar wel een bak ellende met wegversperringen en omleggingen. Nou ja, op naar de grens dan maar. Nog steeds is er minimaal aandacht voor de roparun door toeschouwers, misschien zijn we wel te vroeg? Nee toch, het loopt immers tegen de klok van 12 snachts. Uiteindelijk is daar dan de grens, Frankrijk en België kunnen we laten voor wat het was en we rennen ons eigen land weer in. Dat merk je aan alles, zoals we dat allemaal kennen, de huizen zijn anders, verkeerslichten en borden zijn anders, wegen zijn beter en, en nu komt het…..Er staan toeschouwers langs de weg, zij het nog mondjesmaat maar ze staan er wel en zoals wij blij zijn om hen te zien zo zijn zij blij om ons als eerste team te mogen aanmoedigen. We rennen een kilometer of 4 voordat we weer wisselen, de hele ploeg staat ons in een zijpad van een bos op te wachten. De keukenprinsessen hebben nog broodjes hamburgers voor ons en de masseuses gaan nog 1x keer met hun magische handen over de kuiten. Een etappe van ruim 50km welke vooral bestond uit kilometers maken en nog eens kilometers maken. Snel snurken nu en op naar de laatste wisselpost, daar gaan we de laatste etappe inzetten naar de Coolsingel. Dintelmond, Numansdorp, Oud Beijerland en Barendrecht, zorg dat jullie klaar staan, wij zijn al onderweg!!

Maandagochtend om weet ik niet hoe vroeg. Tijden snap ik niks meer van op het moment dat ik gewekt word, het is vroeg en koud, das zeker. We gaan onze laatste etappe starten, de laatste 51km waarvan we de laatste 13km met het gehele team doen, alle fietsers, lopers, koks, masseuses en chauffeurs sluiten aan net na de Heinenoord tunnel. Voor dat het zover is komen we nog door diverse plaatsen. Overal is men druk bezig om podia, muziekinstallaties en allerlei andere ontvangst dingen op te bouwen. Eigenlijk verwachtten ze nergens al een ploeg zo vroeg. Best jammer, zowel voor hen als voor ons. Feestjes blijven uit voor ons team maar het applaus klinkt des te harder van de aanwezige mensen langs de lijn. Bij Numansdorp krijgen we nog een paar kilometer een escorte van een politiebusje. De agent meldt zich bij ons om vervolgens voor ons te gaan rijden met zwaailichten. De sirenes aan is niet zo’n goed plan op dit tijdstip 😄. De agent blijkt een grapjas te zijn op het moment dat we op via zijn matrixbordje de melding lezen “u rijd te snel”😄. Uiteraard goed te waarderen zulke acties. Na Numansdorp volgen Klaaswaal en wat dorpjes waarvan ik de naam even niet weet. 

Een kleine regenbui zorgt ervoor dat we fris gewassen richting Oud Beijerland kunnen waar we om 8 uur volgens mij door het dorp racen. Volgens mij wordt het daar later vandaag een groot feest. Nog even door de Heinenoordtunnel en we zijn compleet om via Barendrecht naar centrum Rotterdam te gaan. Helaas worden we daar, omdat we voor liggen op schema, tegengehouden door de organisatie bij een checkpoint. Dit gebeurt tot aan de finish 3x geloof ik, hierdoor kunnen 2 andere teams zich naast ons voegen en zo vlak voor de finish komen we hierdoor als 3de over de streep. Geeft allemaal niks natuurlijk, het is immers geen wedstrijd.. Waar het allemaal om draait is het passeren van het Daniël den Hoed gebouw, das de enige echte reden waarom we dit allemaal doen. Daar stappen we allemaal van ons fiets en lopen met we diep respect voorbij aan de erehaag die daar opgesteld staat. Mee doen is belangrijker dan winnen geldt nergens harder dan in dit evenement. Eenmaal op de Coolsingel is er zeker wel een feestje gaande, het onthaal daar is als vanouds, groots en uitbundig en vele toeschouwers staan er langs de lijn al. De Roparun 2016 was weer een evenement om niet te vergeten.De machine van de Running Rotterdam Pilots draaide weer precies zoals het moest. Iedereen heeft een taak gehad en deze voor 110% uitgevoerd.Ik heb mijn best gedaan om jullie allemaal een beetje mee te kunnen laten genieten van deze trip. Jullie reacties zijn geweldig. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het volgend jaar graag weer ga doen. En krijg je ooit de kans om het zelf te beleven in een team, er is geen reden om nee te zeggen. Voor nu, tijd voor bier en bitterballen..#roparun2016 #runningrotterdampilots #team023

Bass van der Linden ( via facebook )

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑